III SA/Gl 60/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (wznowienia postępowania administracyjnego) w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na cytowaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że znajduje się obecnie w niezwykle trudnej sytuacji finansowej. Od dnia [...] r. do chwili obecnej strona jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., jako bezrobotny. Stronie nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. Wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby całkowicie wnioskodawcę środków do życia. Obciążanie go natomiast ogromną kwotą zobowiązań podatkowych pozbawiłoby w praktyce sensu szukanie jakiejkolwiek pracy. Odwrócenie skutków dłuższego trwania tego rodzaju sytuacji życiowej, nawet po uchyleniu przez WSA zaskarżonej decyzji, byłoby praktycznie niemożliwe. W dniu [...] r. wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącego o dołączenie do akt sprawy dwóch postanowień w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie na skutek przedawnienia należności. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. P., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności, należy stwierdzić, że skarżący A. P. znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału źródłowego wynika, że wnioskodawca jest zarejestrowany, jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Skarżący jest osobą, która nie osiąga regularnie żadnego dochodu. Utrzymuje się on de facto z prac dorywczych. Strona nie posiada jednocześnie żadnego majątku; mieszka w lokalu wynajmowanym od MPGK w Ś. i posiada zaległości płatnicze z tytułu czynszu. W ocenie Sądu skarżący wykazał przesłanki uwzględnienia jego wniosku. Wykonanie zaskarżonej decyzji, mogłoby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonywanie zaskarżonej decyzji mogłoby powodować rzeczywiste i całkowite pozbawienie strony skarżącej – i tak bardzo skromnych – środków do życia. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.