III SA/Gl 600/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Izby Celnej w K. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie wniesione przez skarżącą spółkę od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...], określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za czerwiec 2013 r. w kwocie 44.612 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 4.938 zł oraz dokonującej zabezpieczenia ww. kwot na majątku spółki. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej to postanowienie, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Tymczasem w dniu [...] r. wpłynęła do organu skarga na powyższe postanowienie. Skarga została podpisana przez A. B. Do skargi załączono kserokopię pełnomocnictwa, w którym prezes zarządu spółki udzielił bardzo szerokiego pełnomocnictwa A. B. do reprezentowania spółki przed licznymi organami, w tym także "reprezentowanie spółki w Sądach". Pismem z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu pełnego KRS lub odpisu aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa – z zaznaczeniem, że może to być odpis sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 48 § 3 P.p.s.a. Zakreślono stronie termin siedmiodniowy i wskazano rygor odrzucenia skargi w przypadku niezastosowania się do wezwania. Jednocześnie wezwano pełnomocnika spółki do wyjaśnienia, czy spełnia on przesłanki określone w art. 35 § 2 P.p.s.a., precyzyjnie określającym, kto może być pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy – pod rygorem przyjęcia, że A. B. nie może być pełnomocnikiem strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższe braki formalne zostały uzupełnione przez pełnomocnika skarżącej w ten sposób, że nadesłany został pobrany przez stronę wydruk z KRS-u, stan na dzień [...] r., oraz nadesłane zostało kolejne pełnomocnictwo, datowane na dzień [...] r., zawierające poszerzone wyszczególnienie poszczególnych kompetencji A. B. W tym dokumencie pełnomocnictwa kompetencje A. B. zostały poszerzone o reprezentowanie spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie nadesłano do akt sprawy kserokopię umowy zlecenia nr [...], zawartej w dniu [...] r. Umowa ta została zawarta pomiędzy pełnomocnikiem skarżącej spółki (spółkę reprezentował pełnomocnik – M. K.), a A. B. Z umowy tej wynika, że A. B. pełni w skarżącej spółce obowiązki "będące zwyczajowo w gestii dyrektora handlowego oraz obowiązki związane z organizacją i realizacją działań handlowych w spółce". W tym stanie rzeczy, pismem z dnia [...] r. wezwano ponownie, tym razem bezpośrednio, stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki. W wezwaniu tym zakreślono stronie termin siedmiodniowy i wskazano rygor odrzucenia skargi w przypadku niezastosowania się do wezwania. Przesyłka zawierająca to wezwanie została uznana zarządzeniem Przewodniczącego tutejszego Wydziału z dnia [...] r. za skutecznie doręczoną w dniu [...] r. Do dnia dzisiejszego brak ten nie został uzupełniony – skarga nie została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu z dwóch podstaw: z uwagi na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia oraz z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skutecznie skarżącej spółce w dniu [...] r. Termin do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego upłynął więc z dniem [...] r. Tymczasem strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu dopiero w dniu [...] r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Strona zachowała tryb wnoszenia skargi na akt administracyjny (wniosła bowiem skargę do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu, który wydał skarżony akt administracyjny), lecz skargę złożyła po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Ponadto, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy (...) mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony będącej osoba prawną może być adwokat, radca prawny bądź też doradca podatkowy w sprawach podatkowych – są to tzw. profesjonalni pełnomocnicy procesowi (art. 35 § 1 P.p.s.a.). Natomiast pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego (art. 35 § 2 p.p.s.a.). Skarga została sporządzona, podpisana i wniesiona do tutejszego Sądu przez A. B., który określił siebie, jako pełnomocnika skarżącej spółki. Z pełnomocnictwa załączonego do skargi nie wynikało, aby A. B. był adwokatem, radcą prawnym bądź doradcą podatkowym – osoba wnosząca skargę w tej sprawie nie jest więc profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym. Nie wynikało również z pełnomocnictwa, że jest on pracownikiem skarżącej spółki. Ponadto, treść pierwotnego pełnomocnictwa nie upoważniała go do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Usunięciu tych wątpliwości służyło wezwanie do uzupełnienia braków formalnych – pismo z dnia [...] r. Brak formalny nie został jednak uzupełniony. Z nadesłanej do akt sprawy umowy zlecenia, nie wynika, aby A. B. był pracownikiem skarżącej spółki. Z umowy tej wynika, że jest on zleceniobiorcą – stroną umowy zlecenia. Skarżąca spółka nie jest pracodawcą A. B., lecz jego zleceniodawcą. Tymczasem, w myśl cytowanych wyżej przepisów, pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy może być jej pracownik, nie zleceniodawca. Podstawą do udzielenia pełnomocnictwa procesowego może być w przypadku osoby prawnej lub przedsiębiorcy tylko stosunek pracy. Inny stosunek cywilnoprawny (jak np. stosunek wynikający z umowy zlecenia) nie daje podstaw do reprezentowania osoby prawnej w postępowaniu sadowoadministracyjnym, jako jej pełnomocnik procesowy. Z uwagi na to, że skarga została podpisana przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania skarżącej spółki, oraz przyjęcie, że skarżąca nie jest w przedmiotowym postępowaniu reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, wezwano bezpośrednio skarżącą spółkę do podpisania skargi przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki. Powyższe wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy na adres podany przez stronę skarżącą w skardze. Adres ten widnieje również na dołączonym do akt wydruku z KRS-u. Przesyłka zawierająca to wezwanie została uznana za doręczoną w sposób prawidłowy w trybie art. 73 P.p.s.a., po dwukrotnym awizowaniu (pierwsze awizo miało miejsce w dniu [...] r., a drugie awizo – w dniu [...] r.). Przesyłka zawierająca to wezwanie została uznana za doręczoną w dniu [...] r. Ten brak formalny nie został uzupełniony do dnia dzisiejszego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Reasumując, Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu, oraz z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a.