III SA/Gl 612/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant St. sekr. sądowy Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. D. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. nr [...] , określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki marki [...] , nr nadwozia [...] , rok produkcji [...] , pojemność silnika 2231 cm3, w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej w skrócie O.p.), art. 6, art. 14 ust.1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust.1, art. 104 ust.1 pkt 2, ust.12, art.105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm., zwanej dalej u.p.a.). Z akt administracyjnych wynika następujący przebieg postępowania: Pismem z [...] r. Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w C. dokumentację - dotyczącą samochodu marki [...] , nr nadwozia [...], rok produkcji 2006 - w postaci dokumentów: • umowy kupna sprzedaży z [...] r.; • zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] i nr [...] - obydwa z [...] r., • opisu zmian dokonanych w pojeździe jako załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] , • dokumentu identyfikacyjnego pojazdu jako załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] . Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą ""A" w Z. z uwagi na fakt przemieszczenia przez niego z terytorium Państwa Członkowskiego na terytorium kraju wskazanego wyżej pojazdu. Kolejnym pismem Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. , przesłał dodatkowe dokumenty dot. rejestracji przedmiotowego pojazdu: • kartę informacyjną pojazdu o nr rejestracyjnym [...] ; • wniosek o rejestrację pojazdu z [...] r.; • duński dowód rejestracyjny pojazdu. Następnie pismem z [...] r. organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentacji związanej z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. samochodu, wskazania m.in. jego stanu technicznego oraz daty dokonania jego przemieszczenia na terytorium kraju. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] r. strona wskazała, że wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu nastąpiło w dniu zakupu, tj. [...] r. Samochód ten na podstawie świadectwa homologacji nr [...] był dopuszczony do ruchu w Danii jako ciężarowy (dostawczy), przeznaczony do przewozu towarów, wyposażony był w jeden rząd siedzeń (dwa miejsca) oddzielone od przestrzeni przeznaczonej do przewozu towarów przegrodą zamontowaną na stałe, długość przestrzeni towarowej była znacznie większa od połowy rozstawu osi, ładowność powyżej 500 kg. Strona wyjaśniła, że po sprowadzeniu samochodu do Polski został on przebudowany na ciężarowy przystosowany do przewozu pięciu osób i tak zarejestrowany. Następnie został sprzedany [...] r. na podstawie faktury VAT marża nr [...] (karta 26 akt administracyjnych). Następnie organ podatkowy dokonał oględzin spornego pojazdu. M. D. pismem z [...] r. został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzonych czynności. W trakcie oględzin przeprowadzonych [...] r. stwierdzono, że samochód marki [...] , o nr nadwozia [...] posiada: - część przeznaczoną dla kierowcy i pasażera, dwa rzędy foteli (5 miejsc) wyposażone w pasy bezpieczeństwa, - okna wzdłuż dwubocznych paneli. Przyciemniane szyby w oknach części tylnej, - dwie pary otwieranych drzwi bocznych oraz tylne drzwi bagażnika z szybą, otwierane na bok, - klimatyzację, uchwyty dla pasażerów, poduszki powietrzne lub kurtyny – co najmniej 6 sztuk, sprzęt grajacy z głośnikami w drzwiach, kilka punktów oświetlenia wewnętrznego,elektryczne sterowanie oknami drzwi przednich i tylnych, skórzaną tapicerkę oraz skórzane elementy obicia drzwi, - nie stwierdzono zamontowanego na stałe panela lub przegrody oddzielającej część dla kierowcy i pasażera od części tylnej. Do protokołu oględzin dołączono dokumentację fotograficzną oraz protokół przesłuchania świadków, w którym D. K. oświadczył, że aktualny wygląd samochodu jest taki sam, jak w momencie zakupu z tym zastrzeżeniem, że usunął on kratę oddzielajacą część bagażową od pasażerskiej, natomiast J. L. zeznała, że nie dokonywała żadnych zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Pismem z [...] r. strona oświadczyła, że stan przedmiotowego samochodu z dnia dokonania oględzin tj. [...] r., nie odpowiada rzeczywistemu stanowi samochodu z dnia zakupu, a także z dnia jego przemieszczenia na terytorium kraju, a to z uwagi na fakt, iż sporny samochód był samochodem ciężarowym dwuosobowym. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją Nr [...] z [...] r. (karty 97-104 akt administarcyjnych) określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o wskazanym numerze nadwozia na kwotę [...] zł uznając, iż ww. samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, ponieważ wynika to m. in. z oględzin pojazdu oraz z zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji stwierdził w konkluzji decyzji, że przedmiotowy samochód posiada cechy charakterystyczne dla samochodów osobowych (objętych pozycją 8703) i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega akcyzie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła pismem z [...] r . odwołanie (karty 108-115 akt administracyjnych), żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] r. Nr [...] , oraz umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła, iż została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz materialnego, poprzez naruszenie: - art. 121 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, - art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie zasadności przesłanek, które legły u podstaw wydania orzeczenia administracyjnego, - art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, co w konsekwencji spowodowało brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, - art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, - art. 194 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie dowodów urzędowych w postaci duńskiego dowodu rejestracyjnego oraz zaświadczenia diagnosty jednoznacznie wskazujących, iż przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był pojazd ciężarowy, - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, - art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez uznanie, że strona dokonała nabycia pojazdu osobowego, czyli przedmiotu opodatkowanego akcyzą, - art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez uznanie, że w sprawie powstał obowiązek podatkowy w akcyzie, - art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez uznanie, iż w sprawie jest dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty akcyzy. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma stan towaru z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego spornego pojazdu, tj. z [...] r., a nie dnia oględzin. Duński dowód rejestracyjny potwierdza zdaniem strony skarżącej, że sporny pojazd był samochodem ciężarowym, jako rodzaj pojazdu wskazano "samochód dostawczy". Posiadał też dwa miejsca siedzące, w tym jedno dla kierowcy. W polu dotyczącym przeznaczenia wskazano "przewóz towarów prywatny/w działalności gospodarczej". Ciężarową konstrukcję potwierdza homologacja wskazana w części K dowodu rejestracyjnego. Z dowodu tego wynika, że samochód został wyprodukowany w [...] r. i zarejestrowany po raz pierwszy [...] r. jako samochód ciężarowy i od chwili dopuszczenia go do ruchu nie miał innego przeznaczenia niż ciężarowe. W ocenie strony skarżącej w przepisach brak jest wskazania, że klasyfikacja pojazdu winna nastąpić w oparciu o zamysł producenta, zatem organ jest zobowiązany rozważyć wszelkie dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wziąć pod uwagę świadectwo homologacji spornego samochodu. Strona skarżąca zarzuciła też, że organ nie udowodnił, iż tylną kanapę i pasy bezpieczeństwa zamontowano w oryginalnych miejscach kotwienia, gdyż te były zaślepione przez producenta, zatem do takiego stwierdzenia organ mógł dojść dopiero po uzyskaniu opinii biegłego, której nie sporządzono. Strona zaakcentowała też, że organ podatkowy kwestionuje wagę innych przepisów niż u.p.a., przy czym wybiórczo bierze pod uwagę dowody wytworzone w oparciu o te przepisy, np. świadectwo homologacji, dowód rejestracyjny dla ustalenia pojemności silnika, a twierdzi, że nie mają one znaczenia dla ustalenia klasyfikacji pojazdu. Uwzględniając powyższe zarzuty organ II instancji zwrócił się do firmy "B" Sp. z o. o. z siedzibą w W. , z prośbą o udzielenie informacji co do rodzaju samochodu. W odpowiedzi ww. firma poinformowała pismem Nr [...] z [...] r. (karta 126 akt administracyjnych), że samochód marki [...] o numerze nadwozia: [...] kod modelu [...] został wyprodukowany z przeznaczeniem na rynek duński. W bazie brak COC dla tego VIN-u, oznacza to że auto przeznaczone było do homologacji w systemie NTA (National Type Approval) - czyli bez zdefiniowania kategorii osobowy/ciężarowy, oraz ilość miejsc po przebudowie. "B" nie posiada dostępu do informacji o zakresie i rodzaju zmian wprowadzanych do aut w procesie przebudowy z osobowych na ciężarowe przez innych dystrybutorów w ramach homologacji krajowych (NTA). W dniu [...] r. do siedziby organu II instancji wpłynęło pismo strony z [...] r., w którym oświadczyła, iż przedmiotowy samochód w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego nie posiadał siedzeń, wyposażenia do ich montażu, oraz wyposażenia zabezpieczającego (pasów bezpieczeństwa) w tylnej części nadwozia. Sporny samochód miał 2 miejsca dla kierowcy i pasażera, a za nimi była stała przegroda oddzielająca przestrzeń osobową od towarowej. Tylna kanapa została zamontowana w Polsce w punktach kotwiczeń płyty podłogowej części towarowej, pozostałe punkty kotwiczeń tylnej kanapy zostały wywiercone i nagwintowane. Płyta podłogowa części towarowej była również zamontowana w sposób trwały (aby ją usunąć konieczne było szlifowanie, cięcie, wiercenie). W samochodzie nie było tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, szyby były zaklejone od zewnętrznej strony folią nie przepuszczającą światła, bez możliwości otwierania. Posiadał on w tylnej części nadwozia drzwi otwierane na boki bez okien, oraz tylną klapę otwieraną do góry wyposażoną w okno bez możliwości otwierania. W części towarowej nie było dywaników, wentylacji, popielniczek, rączek dachowych. W samochodzie wraz z montażem tylnej kanapy została wymieniona cała tapicerka, fotele i boczki były wcześniej materiałowe. W związku z powyższym strona wniosła o przeprowadzenie dowodu w postaci informacji dystrybutora, który wprowadził samochód do obrotu handlowego na terenie Unii Europejskiej jakie było zasadnicze przeznaczenie wg jego producenta. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną. Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżając ww. decyzję, strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) umorzenie postępowania w sprawie, 3) zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w K. zwrotu poniesionych kosztów sądowych, oraz 4) wstrzymanie wykonania decyzji do chwili orzeczenia wyroku przez Sąd. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie tych samych przepisów, jakie wskazał jako naruszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji z analogicznym ich uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie 10 lipca 2013 r. strony podtrzymały prezentowane stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Dokonane w zakreślonych ramach badanie sprawy nie wykazało, że organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły przepisy prawa. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego przyjęte w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest bowiem ocena, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego samochód [...] jest samochodem osobowym, a więc takim, którego nabycie wewnątrzwspólnotowe jest opodatkowane podatkiem akcyzowym, czy też ciężarowym, niepodlegającym temu podatkowi. Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 ze zm.) akcyzie podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W art. 100 ust. 4 sprecyzowano pojecie samochodu osobowego. Są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 19. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejstrowane na terytorium kraju. Słusznie podniosły organy celne, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklatorze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 października 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 674/09). Grupowanie pojazdów w świetle obowiązujących przepisów ruchu drogowego, nie może mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności o których mowa w art. 100 ust. 1 i ust. 2 (w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego). Podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, z tym że w przypadku o którym mowa w art. 100 ust. 2 pkt 3 podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę akcyzy (art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a.) Art. 3 ust. 1 u.p.a. stanowi zaś, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Oznacza to, że m.in. w celu poboru podatku akcyzowego stosuje się klasyfikację CN i prawidłowe zaklasyfikowanie decyduje czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy i podlega opodatkowaniu. Należy podkreślić, iż nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. Dokonując klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Zgodnie z tą regułą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Należy jednak pamiętać, że w stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa, należy skorzystać z ORINS, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Tym samym organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały sporny samochód do Działu 87, albowiem, Dział 87 obejmuje: "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria" obejmuje m.in.: pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób (pozycja 8702 albo 8703) albo towarów (pozycja 8704) albo specjalistyczne (pozycja 8705). Następnie wykluczyły klasyfikację do kodu 8702, który obejmuje: "Pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą". Oznacza to, że obejmuje wszystkie pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu dziesięciu albo więcej osób (wraz z kierowcą), zatem nie obejmuje spornego pojazdu, bowiem, jak wynika z dokumentów pojazdu może on przewozić 5 osób (posiada 5 miejsc siedzących, włączając siedzenie kierowcy, i nie posiada miejsc stojących). Natomiast samochodami ciężarowymi klasyfikowanymi do kodu CN 8704 są pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Przedmiotowa pozycja obejmuje w szczególności zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem o nadwoziu zamkniętym itd.), ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z propanem itp. Zasadnie organy podatkowe uznały, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (włącznie z pojazdami przystosowanymi do pływania) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Pojazdy tej pozycji mogą być wyposażone w silnik dowolnego typu (tłokowy wewnętrznego spalania, elektryczny, turbinę gazową itp.). Nadto, obejmuje ona również lekkie pojazdy trzykołowe o prostej budowie, pojazdy typu kołowego albo gąsienicowego, samochody (np. limuzyny, taksówki, samochody sportowe i wyścigowe), specjalistyczne pojazdy transportowe, samochody mieszkalne, pojazdy przeznaczone specjalnie do jazdy po śniegu, wózki golfowe i podobne pojazdy. Z duńskiego dowodu rejestracyjnego wynika, iż przedmiotowy samochód marki [...], w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego tj. [...] r. był przystosowany do przewożenia 2 osób (w tym kierowca), posiadał oddzieloną część bagażową i został zarejestrowany jako samochód dostawczy z przeznaczeniem "przewóz towarów prywatny w działalności gospodarczej". Jednocześnie w opisie zmian dokonanych w pojeździe z [...] r., (karta 14 akt administracyjnych) wskazano, że przesunięto przegrodę bagażową za drugi rząd siedzeń, zamontowano drugi rząd siedzeń oraz pasy bezpieczeństwa w oryginalnych miejscach kotwiczeń. Z powyższego wynika, że skoro możliwe było tak szybie i łatwe dokonanie zmian, zwłaszcza zamontowanie tylnej kanapy i pasów bezpieczeństwa w miejscach oryginalnych kotwiczeń, to potwierdza to, iż samochód ten nie mógł być w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodem ciężarowym. Dokonanej przez organ klasyfikacji spornego samochodu do kodu CN 8703, nie obaliło też pismo przedstawiciela producenta z [...]r., gdzie wskazano, że sporny pojazd nie był zdefiniowany jako osobowy/ciężarowy oraz ilości miejsc po przebudowie. Ponadto z dokonanych oględzin wynika, że samochód [...] w momencie powstania obowiązku podatkowego posiadał wskazane cechy samochodu osobowego, które zgodnie z notami wyjaśniającymi do Taryfy Celnej, należy uznać jako cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów osobowych, a więc: - okna wzdłuż dwubocznych paneli. Przyciemniane szyby w oknach części tylnej, - dwie pary otwieranych drzwi bocznych oraz tylne drzwi bagażnika z szybą, otwierane na bok, - klimatyzację, uchwyty dla pasażerów, poduszki powietrzne lub kurtyny – co najmniej 6 sztuk, sprzęt grający z głośnikami w drzwiach, kilka punktów oświetlenia wewnętrznego, elektryczne sterowanie oknami drzwi przednich i tylnych, - w samochodzie nie stwierdzono zamontowanego na stałe panela lub przegrody, pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu, a częścią tylną. W tym stanie rzeczy słusznie organ określił zasadnicze przeznaczenie samochodu kierując się zgromadzonymi dowodami, w tym duńskim dowodem rejestracyjnym, opisem zmian dokonanych w pojeździe, wynikiem oględzin pojazdu i zeznaniami świadków co do stanu pojazdu w dniu jego nabycia, a także informacją producenta. Fakt, że samochód posiadał w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego tylko dwa miejsca siedzące (z możliwością instalowania drugiej kanapy) nie wyklucza, że sporny pojazd jest samochodem osobowym użytkowanym do przewozu towarów. Organ opierając się na tych dokumentach, ale głównie na przeprowadzonych oględzinach spornego pojazdu i dokonanej klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej uznał, że sporny pojazd należy zaklasyfikować do kodu 8703 i w tym zakresie Sąd orzekający w całości podziela argumentację organu podatkowego, który zasadnie kierując się zasadami logiki dokonał oceny poczynionych ustaleń dowodowych. Reasumując, skoro prawidłowo sporny pojazd zaklasyfikowano w pozycji CN 8703, jako samochód osobowy, to stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., jego nabycie wewnatrzwspólnotowe podlegało akcyzie według stawki (18,6%) określonej w art. 105 ust. 1 u.p.a. przy uwzględnieniu pojemności silnika wynoszącej 2231 cm 3. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się nieuzasadnione. Również zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy celne ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami klasyfikacji celnej i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów celnych są błędne. Dlatego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.