III SA/Gl 622/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacji prawa podatkowego) postanawia: odrzucić skargę. Interpretacją indywidualną z dnia 14 października 2009 r., nr IBPP1/443-713/09/BM Minister Finansów rozpoznał wniosek skarżącej Gminy C. z [...] 2009 r. dotyczący wyjaśnienia jej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług. Następnie doręczył ją Gminie, wraz z pouczeniem o sposobie i trybie jej zaskarżenia na adres Urzędu Miasta [...] 2009 r. Pismem z dnia [...] 2009 r., wysłanym na adres Izby Skarbowej w K. – Biura Krajowej Informacji Podatkowej w B. skarżąca wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w niniejszej sprawie z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez dokonanie błędnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług. Interpretator udzielił skarżącej odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia [...] 2009 r. prawidłowo doręczonym Gminie [...] 2009 r. Ten fakt potwierdziła prezentata Urzędu Miasta na dowodzie doręczenia. Skargę na kwestionowaną interpretację strona wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach 23 grudnia 2009 r. To pismo wpłynęło do Sądu 28 grudnia 2009 r. i zostało odnotowane w dzienniku korespondencji pod numerem III KO 54/09, a następnie 13 stycznia 2010 r. zostało przesłane go organu, który wydał zaskarżoną interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zawanej p.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu – do usunięcia naruszenia prawa – art. 52 § 3 cytowanej ustawy. W myśl art. 3 § 1 pkt 4a p.p.s.a na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem w świetle wyżej przytoczonej regulacji winna być poprzedzona pisemnym wezwaniem organu wydającego interpretację do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku termin do wniesienia skargi na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem istotnym zagadnieniem jest wyjaśnienie relacji między dwoma terminami, o których mowa w art. 53 § 2. Z analizy tego przepisu wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie organ udzielił stronie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ciągu 17 dni od dnia jego otrzymania, która to odpowiedź został skarżącej doręczona [...] 2009 r. skargę należało wnieść do sadu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Problem pojawia się jednak w przypadku, gdy strona, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wniosła skargę do sądu z pominięciem właściwego organu. Bowiem ustawa nie reguluje takich sytuacji. W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu powinna być przez sąd ten odesłana właściwemu organowi. Choć obowiązek ten nie jest wyraźnie wyartykułowany w żadnym z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak orzecznictwo tak Sądu Najwyższego (wydane na tle podobnych procedurze sądowadministracyjnej uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie opowiedziało się za takim właśnie stanowiskiem. Stanowisko takie przyjmują również przedstawiciele doktryny, twierdząc, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (patrz. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103). W niniejszej sprawie skargę bezpośrednio na adres sądu nadano 23 grudnia 2009 r., który był jednocześnie ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu, wpłynęła do sądu 28 grudnia 2009 r. Nawet gdyby sąd skargę wysłał na adres organu w tym samym dniu, to skarga i tak byłaby spóźniona. Uczynił to dopiero [...] 2010 r. Opóźnienie to nie miało jednak wpływu na zachowanie przez skarżącą terminu, kŧóry, jak to już zaznaczono, kończył swój bieg z dniem [...] 2009 r. Wobec powyższego skargę, jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a należało odrzucić.