III SA/Gl 622/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 5.2.1, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.11.1, Ip. 6.3.8, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 Ir. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji) z [...] r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...],-zł, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...],-zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku kontroli drogowej, która miała miejsce [...] r., na autostradzie [...] K., przeprowadzonej przez funkcjonariuszy KMP we W., udokumentowanej w protokole kontroli nr [...] z [...] r., organ pierwszej instancji pismem z [...] r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów określonych w u.t.d., przez kierującego zestawem pojazdów w trakcie wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy w imieniu i na rzecz strony. W wyniku tego postępowania, organ pierwszej instancji, powołując przepis art. 92 a ust. 1 u.t.d., decyzją z [...] r., nałożył na Spółkę jako podmiot wykonujący przewóz drogowy karę pieniężną w kwocie [...],- zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej o czas do 1 godziny oraz o czas od 1 godziny do 2 godzin; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut; - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. W odwołaniu od tej decyzji, skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości [...],- zł z tytułu naruszenia przepisów u.t.d. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał na okoliczności faktyczne sprawy udokumentowane protokołem kontroli. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1 -9, - załącznika nr 3 do ustawy. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 92 b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia ł lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ zwrócił uwagę, że z kolei, zgodnie z art. 92 c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Następnie wskazał, żee zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikają m.in. z przepisów tej ustawy oraz: - rozporządzenia WE nr 561/2006 i - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. ł, z późn. zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3. terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4. terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5. odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6. udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w sprawie. Ponadto wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa tej ustawy. Odnosząc się do naruszeń stwierdzonych w czasie kontroli, organ ustalił co następuje. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; lp. 5.2 załącznika nr 3 u.t.d. organ stwierdził, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Z kolei, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 7 czerwca 2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 56ł/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości [...],- zł. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy Y. O. stwierdzono, iż w okresie od godziny 9:04 w dniu [...] r. do godz. 1:39 w dniu [...] r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 16 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 16 minut. W toku kontroli strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...],-zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej; lp. 5.7załącznika nr 3 do u.t.d., organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździć, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: 1. o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości [...],- złotych; 2. o czas powyżej 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości [...],- złotych. Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca Y. O. o godz. 9:04 dnia [...] r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 25 minut, tj. od godz. 1:39 dnia [...] r. do godz. 9:04 dnia [...] r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 35 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...],-zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca Y. O. o godz. 6:33 dnia [...] r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 31 minut, tj. od godz. 22:02 dnia [...] r. do godz.6:33 dnia [...] r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...],- zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca Y. O. o godz. 9:25 dnia [...] r. rozpoczął 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 11 minut, tj. od godz. 7:14 dnia [...] r. do godz. 15:25 dnia [...] r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...],-zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Łączna kara pieniężna za naruszenie określone w Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła [...],- zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości [...],- zł. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy, stwierdzono iż kierowca Y. O. dnia [...] r. - od godz. 19:00 do godz. 23:57 prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...],-zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę łub kartę kierowcy - za każdy wpis; lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździć, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub - jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości [...],- zł sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy stwierdzono naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy dotyczących niektórych okresów aktywności kierowcy: dnia [...]r.; dnia [...]r.; dnia [...]r.; dnia [...] r.; dnia [...]r.: oraz dnia [...]r. Łącznie kierowca nie dokonał 6 wpisów. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...],- zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż organ I instancji błędnie stwierdził niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy dotyczących niektórych okresów aktywności kierowcy w okresach: [...] r. oraz w dniach [...] i [...] r. (kierowca nie dokonał 1 wpisu, a organ pierwszej instancji stwierdził niedokonanie 2 wpisów). W ww. okresach kontrolowany kierowca spełnił wymóg ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy dotyczących niektórych okresów aktywności. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji nie może się ostać. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją nałożył jednocześnie na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...],-zł za ww. naruszenia stwierdzone w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że kara pieniężna ma charakter sztywny, a nie uznaniowy. Wskazał na obowiązki strony jako przedsiębiorcy oraz stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92 b oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. określających przesłanki egzoneracyjne. Dalej organ stwierdził, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, na podstawie protokołu kontroli, danych cyfrowych i wyjaśnień strony, które były wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, a strona nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję organu odwoławczego, skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77§1 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do nieuzasadnionego przypisania stronie naruszeń opisanych pod lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lp. 5.7 załącznika nr 3 do tej ustawy, lp. 5.11 do tej ustawy, a także Ip. 6.3.8 do ustawy, 2.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.t.d., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nałożenie na stronę kary administracyjnej, pomimo że strona postępowania zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a także zapewniła prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia łub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, co dotyczy wszystkich zarzutów postawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci Regulaminu pracy i Regulaminu wynagradzania obowiązujących u strony skarżącej - na okoliczność zapewnienia przez stronę skarżącą właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a także zapewnienia prawidłowych zasad wynagradzania, tj. na okoliczność ziszczenia się przesłanki, o której mowa w przepisie art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym - jednocześnie wskazując, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podkreślił niewielki zakres naruszeń i prawidłową organizację pracy oraz dyscyplinę pracy w Spółce. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę faktyczną orzekania Sąd przyjął ustalenia co do stanu faktycznego przedstawione w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zostały poczynione prawidłowo i w zakresie umożliwiającym rozstrzygniecie sprawy. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 92 a ust. 1 u.t. d., a wysokość kar za poszczególne naruszenia wynika wprost z załącznika nr 3 do ustawy. Należy przy tym zauważyć, ze odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz (por. wyrok NSA z 10 października 2017r., sygn. II GSK 2852/17, CBOiOS). Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącą Spółkę jako podmiot wykonujący przewóz drogowy i jednocześnie zarządzający transportem, kary pieniężnej w kwocie [...],-zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym, a w szczególności z tytułu skrócenia przez kierującego [...] r. pojazdem marki Man wraz z naczepą Krone wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz skarżącej wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy- za każdy wpis, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. Podczas kontroli przewozu drogowego w dniu [...] r. został zabezpieczony materiał dowodowy w postaci listu przewozowego, dowodów rejestracyjnych, pozwolenia czasowego, wydruków z kart kierowcy, świadectwa kierowcy, dokumentacji fotograficznej, licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, raportu wykroczeń wygenerowanego z programu [...]. Spółka została powiadomiona o wszczęciu przez organ postępowania z urzędu w związku z naruszeniami wskazanych przepisów u.t.d., które stwierdzono w wyniku kontroli drogowej. Skarżąca została pouczona o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, wniosków dowodowych, a także o prawie do wypowiedzenia się co do istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenia określonych w art., 92 b i 92 c u.t.d. Organ zakreślił stronie termin do złożenia w sprawie wszechstronnych wyjaśnień popartych dowodami na istnienie przesłanek egzoneracyjnych. To przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zarówno określone w art. 92b ust. 1 u.t.d., jak i w art. 92c ust. 1 u.t.d. (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019r., sygn. II GSK 3569/17, CBOiSA). Właściwą organizację pracy oraz właściwe, uwzględniające wymagania z art. 92b ust. 1 u.t.d., zasady wynagradzania mogłyby potwierdzić dowody, z których wynikałoby, że przedsiębiorca dokonuje analizy tras do klienta (odległość, topografia, rozkład parkingów), analizy danych zawartych na kartach kierowców i dostosowuje przyjmowane zlecenia do możliwości ich realizacji bez konieczności naruszenia przepisów regulujących czas pracy kierowców. W toku postępowania administracyjnego Spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył pełnomocnictwo i odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie skargę na decyzję organu odwoławczego. Organ odwoławczy uwzględnił częściowo zarzuty odwołania dotyczące błędu w ustaleniach co do braku ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy, a dotyczące [...] r., [...] i [...] r. Z tego względu uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i nałożył karę pieniężną w prawidłowej wysokości tj. w kwocie [...],-zł. Organ odwoławczy szeroko przedstawił w uzasadnieniu decyzji zarówno okoliczności faktyczne sprawy jak i stan prawny, a w szczególności wskazał i wyjaśnił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego i unijnego. Wbrew zarzutom skargi, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł określonych przepisami prawa. Wbrew postawionym zarzutom organ nie naruszył zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 92 b ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d. W postepowaniu administracyjnym strona, mimo prawidłowego pouczenia, nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, natomiast przedłożone jako załącznik do skargi regulaminy pracy i wynagradzania w postępowaniu sadowoadministracyjnym nie mogą być przedmiotem oceny Sądu. Należy przy tym zauważyć, że zasadniczo skarżąca nie kwestionuje stwierdzonych naruszeń, podnosząc jedynie, że ze względu na ich niewielki zakres i błahy charakter nie powinny świadczyć o nieprawidłowej organizacji pracy przez przewoźnika. Jednak, organ słusznie zauważa, że kary pieniężne mają charakter sztywny, a zatem nie podlegają stopniowaniu czy miarkowaniu. Organ jest związany wysokością kary pieniężnej przewidzianej za dane naruszenie przepisów. Kara nie zależy od uznania organu. Organ prawidłowo wskazał na brak w przedmiotowej sprawie przesłanek egzoneracyjnych pozwalających organowi nie wszczynać postępowania bądź nie nakładać kary pieniężnej. Szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, które Sąd orzekający w całości podziela. Podsumowując, w ocenie Sądu prawidłowo i w wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie zgromadzono i oceniono materiał dowodowy. Organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny zebranych dowodów. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn skargi nie uwzględnił. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w niezbędnym do wydania decyzji zakresie, a skarżąca miał zapewnione prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Wydana decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, a przedstawiona argumentacja jest przekonująca i wyczerpująca. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szeroko i szczegółowo odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, a zaprezentowane stanowisko Sąd podziela. W rozpatrywanej sprawie organy dokonały prawidłowej subsumcji prawa materialnego. Sąd orzekający w sprawie nie stwierdził zarzuconych w skardze naruszeń prawa. Wobec powyższego Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi, dlatego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił.