III SA/Gl 625/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" s.c. A.M., R.Ż. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwaną dalej O.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...]r. nr [...], którą organ ten odmówił firmie "A" Spółka Cywilna A.M., R.Ż. z siedzibą w G. (zwanej dalej Spółką) stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy [...]r. w kwocie [...] zł. Jak wynika z akt sprawy dnia [...]r. Spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w G. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3/AKC-3zh wraz z AKC-3/E za miesiąc [...]r., w której zadeklarowała podatek w wysokości [...]zł, w związku ze sprzedażą [...] samochodów osobowych. W dniu [...]r. złożyła korektę powyższej deklaracji, w której zadeklarowała podatek w wysokość [...]zł. Następnie pismem z dnia [...]r. Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego M.K., zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w G. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego za [...]r. w kwocie [...] zł na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. a O.p. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od samochodu osobowego wynikający z art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm., zwanej dalej u.p.a.) jest niezgodny z art. 23, art. 25 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Do wniosku strona załączyła korektę deklaracji AKC-3 za miesiąc [...]r. z wykazaną "[...]" kwotą podatku akcyzowego do zapłaty. Postanowieniami z dnia [...], [...], [...]r. i [...]r., organ podatkowy przedłużał termin załatwienia sprawy o stwierdzenie nadpłaty, wszczętej złożonym wnioskiem Spółki, w związku z faktem oczekiwania na wynik prowadzonej równolegle kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego za ten okres rozliczeniowy. W wezwani z dnia [...]r. Spółka została zobowiązana do przedstawienia dokumentów dotyczących sprzedaży pojazdów niezarejestrowanych na terenie kraju. W odpowiedzi na wezwanie Spółka dołączyła do pisma z dnia [...]r. kserokopie określonych dokumentów. W trakcie prowadzonego postępowania wymiarowego organ pierwszej instancji ustalił, iż strona w miesiącu [...]r. dokonała sprzedaży [...] samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terenie kraju, a nie jak wykazała w deklaracji [...] samochodów osobowych. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i decyzją z dnia [...] r. określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc [...]r. w wysokości [...] zł oraz zaległość podatkową w kwocie [...] zł. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania, zatem stała ostateczna. Pismem z dnia [...]r., w sprawie stwierdzenia nadpłaty, organ pierwszej instancji zawiadomił stronę w trybie art. 200 O.p. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zebranego materiału dowodowego. Następnie decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego za powyższy okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł. Strona nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, działając przez pełnomocnika, pismem z dnia [...]r. złożyła odwołanie żądając jej uchylenia i orzeczenia co do istoty, zarzucając naruszenie art. 87 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej TWE) oraz art. 80 u.p.a. Postanowieniem z dnia [...]r. organ odwoławczy przedłużył termin załatwienia sprawy, a po wypowiedzeniu przez stronę pełnomocnictwa zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował stronę o prawach wynikających z art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p. Spółka w piśmie z dnia [...]r. dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 5 u.p.a., jak również art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L. 77.145.1, zwanej dalej VI Dyrektywą). Dyrektor Izby Celnej w K. - po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz po przeanalizowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, a także zarzutów zawartych w odwołaniu strony – decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W skardze z dnia [...]r. Spółka żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. wskazała, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem: 1/ przepisów prawa materialnego - tj. art. 79 i art. 80 u.p.a. i § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, póz. 825 z późn. zm.) art. 33 VI Dyrektywy poprzez jego pominięcie oraz art. 25, art. 28 i art. 90 TWE, 2/ przepisów prawa procesowego - tj. art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepisy art. 80 i art. 81 u.p.a. są niezgodne z art. 23, art. 25 i art. 90 TWE. Powołano się przy tym na poglądy wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt l SA/Bk 406/2006 oraz Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1509/06. Strona wskazała również, że Naczelnik Urzędu Celnego w G. błędnie zastosował przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym w związku z nadrzędnością wspólnotowego nad prawem krajowym, czym naruszył art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. oraz art. 120 O.p. Na potwierdzenie swojej argumentacji strona powołała się na różne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zwrócono też uwagę, że organy pominęły zasadę ogólną sformułowaną w art. 4 ust. 5 u.p.a., z której wynika, że nie jest dopuszczalne dwukrotne pobieranie podatku akcyzowego. Zdaniem strony w sprzeczności z tym nie stoi treść przepisu art. 82 ust. 4 i 5 u.p.a. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał przy tym, że deklaracja podatkowa jest oświadczeniem wiedzy podatnika o stanie faktycznym podlegającym opodatkowaniu i rozmiarach tego opodatkowania oraz ustalającym, na podstawie tego stanu obowiązek podatkowy i przekształcający go w zobowiązanie podatkowe. Natomiast w skorygowanej deklaracji podatnik oświadcza, że stan jego wiedzy uległ zmianie i wskazuje w uzasadnieniu przyczyny tej zmiany. Stwierdzono, iż deklaracja jest równocześnie aktem stosowania prawa podatkowego. To zaś oznacza, że aktem stosowania prawa będzie także skorygowana deklaracja, jeżeli złożona zostanie w warunkach uwzględniających pozytywne i negatywne przesłanki jej dokonania. Zdaniem organu skutkiem, jaki wywoła ten akt, będzie nowe skonkretyzowanie zobowiązania podatkowego. Zaznaczono, że w myśl art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i § 3 O.p., instytucja nadpłaty podatku występuje z uwagi na wykazanie w deklaracji nienależnego zobowiązania podatkowego lub w wysokości większej od należnej (wpłaconego w zadeklarowanej wysokości), albo wykazanie kwoty nadpłaty wysokości mniejszej od należnej. W związku z tym opisano, że podatnik spełniający powyższe przestanki może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wykazanej w deklaracjach podatku akcyzowego - równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty obowiązany jest do złożenia skorygowanej deklaracji. W przypadku złożenia korekty deklaracji wskazującej de facto na istnienie po stronie podatnika nadpłaty, z uwagi na obowiązek jednoczesnego dołączenia do korekty pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty, będzie zachodziła konieczność potraktowania tej korekty wraz z uzasadnieniem jako wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co nakłada na organ podatkowy obowiązek jej weryfikacji w trybie przewidzianym dla tego wniosków. Organ zwrócił uwagę, że nadpłata wynikająca z deklaracji albo z ich korekt nie wymaga wydania decyzji stwierdzającej tę nadpłatę, jeżeli ich prawidłowość nie budzi wątpliwości (art. 75 § 4 O.p.), dlatego organ podatkowy, którego wniosek o zwrot określonej przez podatnika nadpłaty jest skierowany, uprawniony jest do badania zasadności tego zwrotu, pod względem zarówno faktu istnienia nadpłaty, jak i jej wysokości. W zakresie okoliczności faktycznych sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za powstaniem nadpłaty podatku akcyzowego z tego powodu, że istnieje ostateczna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za sporny okres. Wskazano przy tym, że normodawca w ustawie Ordynacja podatkowa wprowadził dwie procedury podatkowe, tj. odnoszącą się do określenia zobowiązań podatkowych (art. 21 § 3) oraz w sprawie stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 1). Według organu, te dwa tryby postępowań nie wykluczają się wzajemnie lecz w istocie wzajemnie się uzupełniają. Postępowanie w sprawie określenia zobowiązań podatkowych, zdaniem organu odwoławczego, ma charakter procedury zasadniczej w stosunku do postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Dlatego też decyzja organu podatkowego w sprawie nadpłaty musi uwzględniać rozstrzygniecie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego określonego w art. 79, art. 80 u.p.a., § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, póz. 825 ze zm.), jak również art. 33 VI Dyrektywy i przepisów prawa wspólnotowego zauważono, że powyższe przepisy w przedmiotowej sprawie w zasadzie nie mają wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zauważy, że ustosunkowując się do powyższych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyraził jedynie swój pogląd, co do tych kwestii. Poza tym podkreślił, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, w której nie zostało zawarte rozstrzygniecie określające wysokość zobowiązania podatkowego, czy też określające podatnika, gdyż te kwestie zostały rozstrzygnięte w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] r. Natomiast podstawę odmowy stwierdzenia nadpłaty w zaskarżonej decyzji stanowił fakt istnienia w obrocie prawnym prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za [...]r. Organ odwoławczy nie doszukał się także naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył w tej sprawie, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwaną dalej P.p.s.a.). Poza tym wprawdzie Sąd jest zobowiązany zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów lub czynności, ale tyko takich, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych właśnie w granicach sprawy, której dotyczy skarga i pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Odnośnie pierwszego z powołanych przepisów w orzecznictwie przyjmuje się, że niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi powoduje, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego oraz że sąd ten powinien zawsze zbadać, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w katalogu aktów lub czynności mogących podlegać zaskarżeniu. Natomiast określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Związku z tym występuje kwestia tożsamości sprawy administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W orzecznictwie podkreśla się też, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wskazane orzecznictwo wymienia A. Kabat w komentarzu do art. 134 P.p.s.a. .[w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). Natomiast jeśli chodzi o przepis art. 135 P.p.s.a., to przyjmuje się, że określenie "wszystkich postępowaniach" oznacza, że środki prawne, o których mowa w wyjaśnianym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji) (zob. A. Kabat w komentarzu do art. 135 P.p.s.a., op. cit.). W przedmiotowej sprawie zaskarżona została decyzja organu odwoławczego wydana w sprawie stwierdzenia nadpłaty, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc [...]r. W związku z tym nie występuje tożsamość przedmiotowa rozpatrywanej sprawy ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku za [...]r. Sprawa określenia zobowiązania podatkowego nie mieści się w granicach sprawy o stwierdzenie nadpłaty. Nie są to postępowania występujące w zależności instancyjnej w ramach trybu postępowania zwykłego, jak i trybu nadzwyczajnego. Postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego jest niezależne od postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Każde z nich posiada własny tryb odwoławczy i prawo zaskarżenia decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie nie może zgodnie z art. 135 P.p.s.a. oceniać prawidłowości decyzji "wymiarowej" organu pierwszej instancji, która stała się ostateczna z powodu nie wniesienia od niej odwołania, bo w ten sposób zastępowałby nie tylko sąd administracyjny, który mógłby rozpatrywać taką sprawę, ale też rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, które mogło być wydane w trybie odwoławczym. Należy zgodzić się z Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 3 lutego 2006 r. (II FSK 206/05) stwierdził, że "instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych na podstawie art. 21 § 3 ordynacji podatkowej. Tryb postępowania podatkowego zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te określone zostały enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 ordynacji podatkowej". To samo należy odnieść do decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego. W związku z tym zgłoszone przez stronę zarzuty naruszenia krajowego i wspólnotowego prawa materialnego dotyczące prawidłowości wymiaru podatku akcyzowego nie mogły być rozpatrzone pod kątem ich zasadności, gdyż wykraczały poza granicę przedmiotu sprawy. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że jego wywody w tej kwestii, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, można uznać za poglądy wyrażone na marginesie rozpatrywanej sprawy o stwierdzenie nadpłaty, co nie przesądza, że w tym zakresie muszą być ocenione przez Sąd. Jeśli strona dopatruje się naruszenia prawa przez organ podatkowy przy wydaniu decyzji "wymiarowej", to w takiej sytuacji pozostaje jej zainicjowanie w tej sprawie trybu nadzwyczajnego, np. stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania. Odnośnie stosowania przez organy podatkowe przepisów dotyczących stwierdzenia nadpłaty, to Sąd nie doszukał się takich naruszeń, które uzasadniałyby, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji wydanych tej sprawie. Na wstępie tych rozważań, w ramach których strona nie złożyła zarzutów, należy stwierdzić, że w przypadku, gdy na dzień wydawania decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca stronie zobowiązanie podatkowe za dany okres rozliczeniowy, to brak podstaw do stwierdzenia przez organ podatkowy, że występuje nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek, o którym mowa w art. 74 § 1 pkt 1 O.p. W takiej sytuacji występuje podstawa do orzekania co do istoty sprawy o stwierdzenie nadpłaty (art. 207 § 2 O.p.), dlatego organ winien odmówić stwierdzenia nadpłaty, ze względu na brak przesłanki do takiego orzekania wymienionej między innymi w art. 74 § 1 pkt 1 O.p., a nie umarzać postępowania jako bezprzedmiotowego stosownie do art. 208 § 1 O.p. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, wydana w ramach wykonywania władztwa przez organ podatkowy, jest jednym ze sposobów oznajmujących o powstaniu zobowiązania podatkowego z mocy prawa. Drugim sposobem jest złożenie przez podatnika zeznania (deklaracji) wskazującego na wysokość tego zobowiązania w ramach procedury samoobliczenia podatku. Tak jak przy wnioskowaniu o nadpłatę strona ma złożyć korektę pierwotnego zeznania (deklaracji) odpowiadającą dochodzonej nadpłaty, tak przy istnieniu jeszcze decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, przeszkoda ta musi być usunięta w trybach przewidzianych przez prawo, aby można było skutecznie dochodzić nadpłaty. W orzecznictwie podkreśla się, z czym się należy zgodzić, że w sytuacji, gdy podatnik złoży korektę zeznania w załączeniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykazując wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanego zeznania, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2007 r., III SA/Wa 2962/06, LEX nr 314465 i podobnie w wyrokach NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II FSK 345/06, LEX nr 216725 i II FSK 363/06, LEX nr 302857). Z powyższego wynika następujący wniosek, że podatnicy mają możliwość uzyskania zwrotu nadpłaty dopiero w sytuacji, gdy nastąpi wyeliminowanie z obrotu prawnego całej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub jej stosownej części odpowiadającej dochodzonej nadpłacie w trybie postępowania odwoławczego lub trybach nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznych. W związku z tym organy podatkowe prawidłowo postępowały w niniejszej sprawie dokonując kontroli prawidłowości deklarowania przez stronę wysokości podatku akcyzowego za okres rozliczeniowy, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Po wydaniu decyzji określającej wysokość tego zobowiązania w kwocie wyższej niż zadeklarowana pierwotnie i nie złożeniu od niej odwołania przez stronę, zasadnie, w tym przypadku, odmówiły stwierdzenia nadpłaty we wnioskowanej kwocie wskazując na przeszkodę w postaci istniejącej decyzji. W trakcie prowadzonego postępowania organy podatkowe nie naruszyły również przepisów procesowych. W szczególności działały na podstawie prawa, nie naruszyły zasady zaufania i podejmowały wszelkie niezbędne działania w ramach sprawy w celu dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego. Poza tym wydawały stosowne postanowienia o przedłużeniu terminu jej załatwienia podając z jakiej przyczyny to następuje, a przed wydaniem decyzji umożliwiały zaznajomienie się z aktami sprawy i we właściwym terminie wypowiedzenie się w tym zakresie. Należy zaznaczyć, że strona zarzucając naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. nie uzasadniła tego zarzutu. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.