III SA/Gl 625/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w . na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A Sp. z o.o. w G., utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] nr [...] w części dotyczącej ustalonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. w wysokości [...] zł oraz umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji w części dotyczącej określenia za wskazany miesiąc kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art. 216, art. 239 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu w pierwszej kolejności zreferował dotychczasowy przebieg sprawy. Wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono, że analiza decyzji z [...] pod kątem przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdziła brak takich przesłanek. Z kolei w części dotyczącej określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc organ podatkowy uznał, że rozstrzygnięcie to nie nadaje się do wykonania, albowiem brak jest zobowiązania podatkowego, tj. podatku do zapłaty. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie strona zarzuciła mu rażące naruszenie art. 217 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak rozstrzygnięcia, a także brak wskazania podmiotu, którego dana decyzja miałaby dotyczyć. Zarzuciła również naruszenie art. 252 Ordynacji podatkowej poprzez oderwanie treści rozstrzygnięcia od treści uzasadnienia. Podniosła także zarzuty przeciw decyzji z [...] jak naruszenie przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że u kontrolowanego nie można przyjąć kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2005 r., w oparciu o kwotę wynikającą z deklaracji podatkowej, naruszenie przepisów Dyrektyw Rady UE. Zarzucono również, będącemu podstawą decyzji z [...] art. 109 ust. 5 Ordynacji podatkowej, sprzeczność z Szósta Dyrektywą Rady 77/388/EEC w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L Nr 145 z 13 czerwca 1977 r.) Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu organ podatkowy podtrzymał pogląd o braku prawdopodobieństwa występowania którejkolwiek z wad określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgodził się z poglądem spółki, że ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego jest sprzeczne z przepisami unijnymi powołując się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 15 stycznia 2009 r. w sprawie C-502/07. Z kolei powołując się na orzeczenia sądowe wydane w systemie krajowym (np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 2005 r. sygn. Akt U 2/05, wyrok tegoż Trybunału z 12 września 2005 r. sygn. Akt SK 13/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2007 r. sygn. Akt III SA/Wa 3643/06) stwierdził, że skoro na podatniku spoczywa ciężar związany z prawidłową kwalifikacją prawną faktów mających znaczenie prawnopodatkowe, to musi on ponieść konsekwencje ich nieujawnienia. Za chybione organ podatkowy uznał zarzuty odnoszące się bezpośrednio do zaskarżonego postanowienia, a polegające na braku wskazania decyzji, do której się to postanowienie odnosiło oraz na wskazaniu braku podmiotu i w tym zakresie przywołał treść zaskarżonego postanowienia. W końcowej części uzasadnienia podniósł, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] nr [...] odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu z [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka zarzuciła postanowieniu rażące naruszenie prawa materialnego jak i prawa proceduralnego w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności naruszenie art. 121 § 1, 122, 123, 217 § 1 pkt 5 i 252 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu powtórzono argumenty zawarte w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, wywiódł co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też proceduralnego. Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia odwołać się należy do treści art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, Przepis ten stanowi, że organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że właściwy organ podatkowy ma obowiązek wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji istnienia uzasadnionego podejrzenia jej wadliwości w momencie wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie o istnieniu takiego uzasadnionego podejrzenia mówić nie można. Spór między stronami sprowadza się do kwestii zgodności dodatkowego zobowiązania podatkowego ustalanego na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z prawem unijnym. Zatem w niniejszym postępowaniu należało odpowiedzieć na pytanie czy taka okoliczność wypełnia znamiona którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Na to pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Jedyną wadą wskazaną w tym przepisie, która mogłaby być brana pod uwagę jest okoliczność wskazana w pkt 3 tego przepisu, tj. rażące naruszenie prawa. Chodzi tu o sytuacje kwalifikowanej sprzeczności zaskarżonego aktu z przepisem powszechnie obowiązującym. O takiej sprzeczności możemy mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jakiegokolwiek przepisu ustawy. W rozpoznawanej sprawie dodatkowe zobowiązanie podatkowe zostało na stronę nałożone zgodnie z obowiązującym art. 109 ust. 5 wskazanej wyżej ustawy z 11 marca 2004 r. Strona skarżąca nie tyle zarzuca decyzji z [...] sprzeczność z tym przepisem co podważa zgodność art. 109 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. z ustawodawstwem europejskim. Jakkolwiek prawo stanowiono przez organy Unii Europejskiej zgodnie z art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ma pierwszeństwo przed prawem krajowym, jednak i ono w żadnym przepisie w sposób wyraźny nie zakazuje nakładania dodatkowych zobowiązań podatkowych o charakterze sankcji administracyjnej, co wynika choćby z zacytowanego przez organ orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 15 stycznia 2009 r. Tym samym nie można podzielić poglądu strony, że organ podatkowy stosując art. 109 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. rażąco naruszył przepisy prawa europejskiego. Skoro zatem nie można mówić o prawdopodobieństwie wystąpienia wady z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, nie można było wstrzymać wykonania decyzji z [...], co czyni rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu zgodnym z treścią art. 252 Ordynacji podatkowej. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów strony skarżącej. W szczególności nie stwierdził by zaskarżone postanowienie (jak i wcześniejsze postanowienie z [...]) naruszały art. 217 Ordynacji podatkowej. Postanowienia te w sposób wyraźny wskazują adresata jak i przedmiot rozstrzygnięcia, a uzasadnienia pozostają w związku z sentencjami. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń innych przepisów proceduralnych wskazanych w skardze. Ponadto Sąd nie odniósł się do zarzutów skierowanych przeciwko decyzji z [...] gdyż są one przedmiotem innego postępowania przed tutejszym Sądem o sygnaturze akt III SA/GL 1000/09 (w związku z zaskarżeniem decyzji z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...]) Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.