III SA/Gl 626/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Adam Pawlyta po rozpoznaniu w dniu 14 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 maja 2024 r., znak: [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z 9 maja 2024 r., znak: [...] Prezes Sądu Rejonowego w R. (dalej jako: organ) na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019, poz.1429 ze zm.; dalej u.d.i.p.) oraz art. 104 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) odmówił udostępnienia informacji publicznej J. J. (dalej: strona; skarżący) dotyczących wskazania danych, a mianowicie wynagrodzenia netto, brutto jakie uzyskiwała sędzia J. K. za okres ostatnich 10 lat w rozbiciu na miesiące oraz każdy rok z osobna, jak i wykazania wszystkich sygnatur akt od początku pracy na stanowisku ww. sędzi. W jej treści organ zawarł pouczenie, że od doręczonej decyzji służy stronie odwołanie do Prezesa Sądu Okręgowego w R., pry czym odwołanie wnosi się za pośrednictwem Prezesa Sądu Rejonowego w R., w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja z 9 maja 2024 r. została nadana do strony w dniu 26 czerwca 2024 r., tj. na adres do korespondencji wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 14 kwietnia 2024 r. W dniu 28 czerwca 2024 r. dokonano pierwszego awiza, a 8 lipca 2024 r. powtórnie awizowano przedmiotową korespondencję, przy czym przesyłka nie została odebrana przez stronę do dnia 15 lipca 2024 r. Natomiast pismem z 24 maja 2024 r. strona wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję z 9 maja 2024 r., znak: znak: [...]. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi jest poprzedzone w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, co jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Przywołane przepisy prawa wskazują, że jeżeli stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, to wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne jako przedwczesne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Jak wskazuje się w doktrynie - niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 58.). Z akt sprawy wynika, że skarżący uczynił przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w R. z 9 maja 2024 r., znak: [...] działającego w sprawie w charakterze organu pierwszej instancji. Decyzja dotyczyła dostępu do informacji publicznej. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że Sąd nie może rozpoznać merytorycznie skargi wniesionej na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, gdyż ustawa p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości. Strona może zaskarżyć wyłącznie orzeczenie ostateczne, czyli takie, od którego nie służy środek odwoławczy w administracyjnym toku instancji. W realiach niniejszej sprawy skarżący wniósł skargę na decyzję, od której przysługiwało prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, tj. Prezesa Sądu Okręgowego w R., w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia wnioskodawcy. Skarżący miał więc zagwarantowane prawo do skutecznej ochrony prawnej, z której jak wynika z administracyjnych akt sprawy, nie skorzystał. W konsekwencji należy zważyć, że skarga do sądu administracyjnego przysługiwałaby skarżącemu dopiero w sytuacji wydania ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy (Prezesa Sądu Okręgowego w R.). Środek ten (skarga) nie był natomiast prawnie dopuszczalny od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Z tego też powodu skarga skarżącego była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł w sentencji postanowienia.