III SA/Gl 641/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS, organ) odmówił A. U. (dalej skarżącej) prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenia zdrowotne za okres od 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. Jako podstawę prawną ZUS powołał art. 31 zq ust.7 w zw. z art. 31 zy ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) dalej powoływana jako ustawa o COVID-19, oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U z 2021r. poz.371) zwanym dalej - rozporządzeniem w sprawie wsparcia COVID-19 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266, z późn. zm.) dalej ustawa o s.u.s. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ZUS stwierdził, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia (...), płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten okres. Zdaniem ZUS, skarżąca podała we wniosku RDZ-B7 z 30 marca 2021 r. kod PKD 9604Z, który nie został potwierdzony w otrzymanym z GUS wykazie płatników składek na dzień 30 listopada 2020r., ponieważ miała zarejestrowaną działalność z kodem nie uprawniającym do zwolnienia z opłacania składek nie spełniła warunków do zwolnienia z opłacania składek. Skarżąca nie skorzystała z prawa do złożenia wniosku do Prezesa ZUS o ponowne rozpoznanie sprawy i w dniu 30 kwietnia 2021 r. złożyła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżąca w skardze zarzuciła ZUS: 1.Naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej " k.p.a." poprzez niezebranie przez organ wyczerpującego materiału dowodowego, a tym samym rozpatrywanie tylko części dowodów w niniejszej sprawie; 2.Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 31zy ustawy o COVID-19, poprzez odmowę zwolnienia skarżącej z obowiązku opłacania składek pomimo, iż prowadzi ona przeważającą działalność gospodarczą zgodnie z PKD określonym w rozporządzeniu w sprawie wsparcia; b) § 10 rozporządzenia wykonawczego, poprzez stwierdzenie, że skarżąca na dzień 30 listopada 2020 roku nie była przedsiębiorcą, który prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z opłacania składek z ustawy o COVID-19. W związku z powyższym skarżąca wniosła o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.; 2. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a.; 3. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ, wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnej interpretacji przywołanych przepisów, ponieważ zgodnie z art. 31 zy ustawy o COVID-19 Rada Ministrów, w celu przeciwdziałania COVID-1, może w drodze rozporządzenia ustalić krąg płatników składek zwolnionych z tytułu nieopłaconych składek, poprzez określenie kodów, którymi oznaczona była, na wskazany dzień przypadający nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, według PKD 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, pozarolnicza działalność gospodarcza płatników składek zwalnianych z tytułu nieopłaconych składek. Ustawa o COVID-19 uzależniła przyznanie zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek od faktu prowadzenia przeważającej działalności gospodarczej według określonego w rozporządzeniu wykonawczym kodu PKD. Ograniczenie zwolnienia ze składek w zależności od przeważającej działalności określonej kodem PKD wskazanej w rejestrze REGON, zamiast od faktycznie prowadzonej działalności stanowi wykroczenie poza delegację ustawową oraz jest nieuprawnione. Zdaniem skarżącej zważyć należy, że przepis art. 31 zy ustawy o COVID-19 ma na celu pomoc przedsiębiorcom, którzy pomimo braku ustawowej regulacji ograniczenia działalności gospodarczej zdecydowali się dobrowolnie jej zaprzestać. Skarżąca na dzień składania wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 96.04.Z (działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej). Powyższa działalność stanowiła główne źródło dochodu skarżącej. Zdaniem skarżącej organ administracji, prowadząc postępowanie administracyjne winien w pierwszej kolejności wnikliwie zbadać sprawę i zebrać materiał dowodowy celem ustalenia faktycznie wykonywanego rodzaju przeważającej działalności skarżącej. Zamiast tego organ ograniczył się wyłącznie do sprawdzenia wiodącego kodu PKD wskazanego w CEDIG. Powyższe rozstrzygnięcie jest skutkiem nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy o COVID-19 odwołującej się wyłącznie do jej literalnego brzmienia, zamiast do intencji ustawodawcy wprowadzającego przedmiotową regulację. Podkreślić należy, że z punktu racjonalnego ustawodawcy, ograniczenie kodu do przeważającej działalności miało wyłącznie na celu zapobiegnięcie nadmiernej kumulacji roszczeń, która mogłaby występować w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie kilku kodów PKD wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym. Racjonalny ustawodawca mając świadomość, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej może nastąpić w drodze wyłącznie w drodze ustawy (art.22 Konstytucji RP, Wyrok WSA w Opolu z dnia 27 października 2020 r. sygn. II SA/Op 219/20) nie pozbawiłby pomocy państwa przedsiębiorców, którzy pomimo braku takiego obowiązku ze względu na szeroko rozumiane dobro społeczne dobrowolnie zdecydowali się zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z zaleceniami sanitarnymi rządu. Działanie takie jest zrozumiałe i zgodne z zasadę pomocniczości. Przyznanie zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek wyłącznie z oparciem o sam fakt wpisania w rejestrze PKD danego kodu bez zbadania faktycznie prowadzonej działalności jest niewystarczające. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zatem tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanych wyżej ramach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji przez organ jest art. 31 zq ust 7 w zw. z art. 31 zy ust.1 ustawy o COVID-19, oraz § 10 ust 2 rozporządzenia w sprawie wsparcia COVID-19 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) ) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ustawa o s.u.s. Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek wynika z przepisów ustawy o COVID-19,. We wspomnianym wyżej przepisie art. 31zy ust 1 ustawy o COVID-19 ustawodawca zawarł delegację dla Rady Ministrów która, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, może określić inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3, dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objąć tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19. W niniejszej sprawie zastosowanie ma Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wsparcia COVID-19. Na podstawie § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wsparcia COVID-19, zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r. wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten okres, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. W rozpatrywanej sprawie skarżąca we wniosku RDZ-B7 z 30 marca 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek RDZ-B7 za miesiąc luty 2021 r. wskazała, że na dzień 30 listopada 2020 r. prowadziła przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 96.04Z. – działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej. Organ w oparciu o dane zawarte w rejestrze REGON ustalił, że prowadzona przez skarżącą na dzień 30 listopada 2020 r. działalność gospodarcza ujawniona w rejestrze CEIDG nie spełniała wymogu określonego kodu PKD. Spór w sprawie dotyczy tego, czy organ, rozpoznając wniosek skarżącej w zakresie prowadzonej przeważającej działalności gospodarczej, powinien oprzeć się o badanie kodu PKD zawartego w rejestrze REGON, dotyczącego przeważającej działalności gospodarczej, czy też przyjąć kod PKD wpisany przez skarżącą w złożonym wniosku. Realizując delegację ustawową zawartą w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz. 955) – dalej u.s.p., wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 Nr 251 poz.1885 z późn. zm.). W jego załączniku (Zasady Budowy Klasyfikacji, Definicje działalności, pkt 7) zawarta została definicja przeważającej działalności jednostki statystycznej. Stosownie zatem, jest to działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana. Należy tutaj dodać, że również w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 46 u.s.p. Rada Ministrów wydała w dniu 30 listopada 2015 r. rozporządzenie w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz. U. Nr 2015, poz. 2009 ze zm.). W jego § 9 ust. 1 określono, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy, a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, których celem jest osiąganie zysku, zakładów działalności gospodarczej: stowarzyszeń, organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów, rodzaj przeważającej działalności ustala się na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika - na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. Powyższe ustalenia skłaniają do postawienia wniosku, że jedynym możliwym sposobem odkodowania pojęcia "przeważająca działalność" jest przyjęcie go w znaczeniu wynikającym z w/w przepisów statystycznych. Statystyczny charakter ma też informacja o tzw. działalności przeważającej, którą dany podmiot musi obowiązkowo podać rejestrując działalność gospodarczą. Wpisowi do Krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej – jak wynika z art. 42 ust. 3 pkt 4 u.s.p. - podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Natomiast według art. 42 ust. 7 u.s.p. złożenie wniosku o wpis do rejestru podmiotów, wniosku o zmianę cech objętych wpisem oraz wniosku o skreślenie z rejestru podmiotów dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2020 r. poz. 2296 i 2320) – dalej ustawa CEIDG. Jak wynika z jej art. 5 ust. 1 pkt. 8 przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie podklasy, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności zakwalifikowany został jako dana ewidencyjna i podlega wpisowi do CEIDG. Jednocześnie, co wynika art. 16 ust. 1 zd. 1 ustawy CEIDG, domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Nadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest swoistą deklaracją (zgłoszeniem) zamierzonej przez osobę fizyczną działalności, ma on charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne jej prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r., VI SA/Wa 2215/05, LEX nr 257125; wyrok NSA z dnia z dnia 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1010/13, LEX nr 1572566). Nadto zarzut skargi naruszenia przez organ art. 77 k.p.a. dotyczący niezebrania przez organ wyczerpującego materiału dowodowego, a tym samym rozpatrywanie tylko części dowodów w przedmiotowej sprawie nie mógł odnieść zamierzonego skutku, ponieważ w kontrolowanym postępowaniu to rolą strony było współdziałanie z organem w wyjaśnieniu wszystkich, mających znaczenie dla sprawy aspektów, zwłaszcza tych, o których wiedzę miała tylko sama strona i które z oczywistych względów mogły być organowi nieznane. Zatem aby organ mógł je poddać ocenie, musiały mu one być wskazane. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca żadnych dowodów nie tylko nie wskazała ale też nawet nie uprawdopodobniła. Sąd uznał że w zakresie przyznawania prawa zwolnienia z opłacania składek organ jest związany zapisem ustawowym i jest zobowiązany do badania, czy w przypadku konkretnej sprawy zostały łącznie spełnione w/w warunki oraz czy sam wniosek został złożony w prawidłowej formie. Przedstawionego stanowiska nie można przyjmować w oderwaniu od regulacji zawartej w przepisie § 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wsparcia, zgodnie z którym oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, 2 i 2a, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Weryfikacja danych zawartych w rejestrze Regon nie może być uznawana jako wyłączny środek dowodowy służący do ustalenia przeważającej działalności gospodarczej. Wskazany przepis ma na celu usprawnienie procesu przyznawania przez ZUS wsparcia przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym określony rodzaj działalności. Wnioskujący podmiot gospodarczy może tę okoliczności wykazać także innymi środkami dowodowymi i podważyć formalne i statystyczne znaczenie wpisu w rejestrze podmiotów REGON, jednakże skarżąca tego nie uczyniła. Istotne znaczenie ma również to, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku w sprawie prawa zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek następuje w ramach postępowania administracyjnego, tj. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, a więc ustaleniu istotnych i niezbędnych, z punktu widzenia załatwienia sprawy, okoliczności faktycznych sprawy. Tak więc prawidłowość tego rodzaju postępowania, tj. właściwa ocena spełnienia przez konkretnego wnioskodawcę kryteriów (przesłanek) przyznania zwolnienia, regulowana przepisami k.p.a., ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zgodności z prawem wydanego w ramach tego postępowania rozstrzygnięcia. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności informacje zawarte w oświadczeniach skarżącej, a także poczynione przez organ we własnym zakresie ustalenia, stwierdzić należy, że stanowisko organu odnośnie niespełnienia przez skarżącą przesłanek zwolnienia jest zasadne. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w stosunku do niej zachodziły wszystkie przesłanki zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek, określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wsparcia COVID-19, w szczególności prowadzenia w przeważającym zakresie działalności gospodarczej oznaczonej kodami PKD wymienionymi wprost w przywołanym wyżej przepisie. Ta okoliczność nie została wyjaśniona przez skarżącą. W niniejszej sprawie organ powołując się na Krajowy Rejestr Sądowy, stwierdził, że na dzień 31 marca 2021 r. brak jest wpisu określającego przeważającą działalność. Jednocześnie organ zaznaczył, że z bazy GUS wynika informacja, że skarżąca prowadziła przeważającą działalność oznaczoną kodem, który nie uprawniał do zwolnienia z opłacania składek,. Skarżąca zaś tylko wpisała we wniosku na formularzu RDZ-B7, że na dzień 31 marca 2021 r. prowadziła przeważającą działalność objętą kodem PKD 96.04.Z., lecz nawet nie próbowała tego faktu w żaden sposób uprawdopodobnić nie przedłożyła żadnych dokumentów np. faktur VAT i umów, które by potwierdziły prowadzenie przeważającej działalności zgodnie z jej wpisem zawartym w przedmiotowym wniosku. Z ustaleń organu wynika zatem, że występuje rozbieżność pomiędzy, oświadczeniem skarżącej a wpisem w bazie GUS, przy czym skarżąca nie podjęła próby wykazania, że na dzień 30 listopada 2020 r. prowadziła przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 96.04.Z, natomiast dane zawarte w rejestrze REGON wskazują PKD nie uprawniające do przedmiotowego zwolnienia. W przekonaniu Sądu decyzja organu jest zasadna. Do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy konieczne było odniesienie się przez organ do przedłożonych przez skarżącą dokumentów lecz skoro poza wnioskiem RDZ –B7 żadnych innych dokumentów skarżąca nie przedstawiła i w żaden sposób nawet nie uprawdopodobniła rodzaju prowadzonej przez nią przeważającej działalności gospodarczej, to organ mógł tylko dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o przedstawione dokumenty i rejestry. Natomiast Sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznego rozpatrywania sprawy administracyjnej, a tylko do kontroli prawidłowości działań organu na podstawie kryterium legalności. Nie może zastępować strony i organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.