III SA/Gl 652/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Golat, Asesor WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Referent Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy uzupełnienia decyzji) postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał postanowienie nr [...], którym to utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z [...] r. uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] r. w całości i orzekającej o przyjęciu w rozliczeniu za [...] r. kwot podatku od towarów i usług wynikających ze złożonej przez podatnika deklaracji. Rozstrzygnięcie to stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w której to strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzuciła niewłaściwą interpretację zwrotu "orzeka co do istoty sprawy". Podniosła, iż sformułowanie to jest odpowiednikiem art. 207 § 2 ustawy O. p., w którym stwierdzono, że "decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji". Stwierdziła również, iż ustalenia co ustawodawca uznaje za "istotę sprawy" należy poszukiwać w części materialnoprawnej ustawy O. p., a w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, zakres rozstrzygnięć co do istoty sprawy określony został w art. 21 § 3, § 3 a i § 4 ustawy O. p. Z treści powołanych przepisów wynika, że orzekanie co do istoty sprawy jest możliwe wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi, iż sposób rozliczeń przyjęty przez podatnika jest nieprawidłowy. Natomiast, gdy w toku postępowania organ podatkowy stwierdzi, że rozliczenie podatku jest prawidłowe, to nie orzeka o istocie sprawy, lecz kończy postępowanie w inny sposób. Zauważyła też, iż użycie tego sformułowania nie jest możliwe w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe, którego dotyczy postępowanie, przedawniło się. Stwierdziła, iż kluczowe znaczenie dla oceny w przedmiocie możliwości użycia tego sformułowania w przypadku przedawnienia zobowiązania ma fakt, iż zobowiązanie podatkowe, którego miałoby ono dotyczyć wygasło z mocy prawa (art. 59 § 1 pkt 9 ustawy O. p.). Zaznaczyła, iż w przypadku wygaśnięcia zobowiązania organ podatkowy nawet nie powinien badać, czy rozliczenie podatnika jest zgodne z przepisami prawa, gdyż zawsze będą to działania bezskuteczne. W efekcie stwierdziła, iż w przypadku przedawnienia zobowiązań w ogóle nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wywodziła, iż konkluzje w tym przedmiocie potwierdza przepis art. 208 § 1 ustawy O. p., wskazujący, iż w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto podniosła, iż przepis art. 208 § 1 ustawy O. p., podobnie jak przepis art. 207 § 2 ustawy O. p., dotyczą decyzji wydawanych przez organy obu instancji, a ich treść nie pozostawia wątpliwości, co do sposobu sporządzenia sentencji decyzji. Na koniec Strona zakwestionowała stanowisko organu podatkowego wskazujące, iż przewidziana w przepisie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej instytucja uzupełnienia decyzji może być stosowana wyłącznie wówczas, gdy decyzja ma charakter częściowy. Zdaniem Strony powołany przepis nie wyklucza zastosowania tej instytucji również w sytuacji gdy rozstrzygnięcie w jego warstwie materialnoprawnej nie budzi zastrzeżeń, natomiast sama redakcja orzeczenia jest niepełna. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 , poz. 1270 z póżn. zm.), art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) uchylił w całości swoje postanowienie Nr [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] r. uchylającej w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] r i orzekającej o przyjęciu w rozliczeniu za [...] kwot podatku od towarów i usług wynikających ze złożonej przez podatnika deklaracji i orzekł o uzupełnieniu sentencji wymienionej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] r. o zwrot " umarza postępowanie w sprawie". Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze względu na decyzję organu odwoławczego uwzględniającą skargę strony oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego . Pełnomocnik organu w związku z decyzją wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w dniu [...] r. uwzględniającą skargę w całości wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Zaznaczył przy tym, iż forma wydanego rozstrzygnięcia jest prawidłowa gdyż uwzględnienie skargi może nastąpić jedynie w formie decyzji . W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161§ 1 pkt 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowość taka zaistniała a to na skutek uwzględnienia skargi decyzją z dnia [...] r. nr [...] przez organ podatkowy II instancji w trybie autokontroli . Wobec wydania wymienionej decyzji wyeliminowane zostało z obrotu prawnego orzeczenie będące przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Powyższe powoduje zatem konieczność umorzenia postępowania sądowego a to po myśli powołanego art. 161§1 pkt 3 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono w trybie art. 201 § 1 i art. 205 § 1 powołanej ustawy .