III SA/Gl 678/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009r. przy udziale - sprawy ze skargi ,,A’’ S.A. w P. (Zakładu Produkcyjnego w C.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego Spółki Akcyjnej "A" w dniu [...] r., [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny poliestrowej kreszowanej w ilości 54.193 mb, według kodu Taric 5407910000 z zadeklarowaną stawką celną erga omnes 8 %. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny przystąpił do jego weryfikacji poprzez rewizję towarów z jednoczesnym pobraniem próbki, która została przekazana do laboratorium celnego w celu dokonania jej dalszej analizy, które [...] r. sporządziło sprawozdanie z badań. Pismem z [...] r, który wpłynęło [...] r. Spółka Akcyjna "A" zwróciła się do organu celnego o przeprowadzenie kontroli wskazanego zgłoszenia celnego w oparciu o art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego uzasadniając, że w pozycji 3 pole 33 błędnie wskazała kod taryfy celnej, którym w tym wypadku winien być kod 6303929090 ze stawką celną erga omnes 12%. W tej sytuacji, organ celny wystąpił do Centralnego Laboratorium Celnego z pytaniem, czy wskazana w zgłoszeniu celnym tkanina spełnia wymogi wyrobu gotowego klasyfikowanego do Działu 63 Wspólnej Taryfy Celnej. W odpowiedzi, laboratorium podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w sprawozdaniu z [...] r. Następnie [...] r. organ celny dokonał oględzin próbki towaru zamieszczając w protokole wynik. Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w C. powołując się na art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. g, art. 29, art. 32 ust. 1 lit. e)i), art. 67, art. 78, art. 201, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.), art. 65 ust. 1, 3, 5, 6, art. 69 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 1, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 286 z 31.10.2007 r.), załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880), art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1087/2007z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 246 str. 1 z 21.09.2007 r.) wydzielił z pozycji 3 zgłoszenia celnego z [...] r. towar ujęty w pozycji 4 faktury nr [...] z [...] r. i utworzył nową pozycję 7 oraz dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty ostatecznego cła antydumpingowego symbol [...] dla tego towaru w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu, organ celny wyjaśnił, że na podstawie sprawozdania z badań ustalił, iż importowany towar ujęty w pozycjach 1, 2 i 3 faktury jest niebieloną tkaniną z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierających w masie 100 % poliesteru, natomiast towar ujęty w pozycji 4, barwioną tkaniną z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierających w masie 100 % poliesteru. To ustalenie spowodowało, że klasyfikacja towaru wskazana w pozycji 3 zgłoszenia celnego jest nieprawidłowa, ponieważ dla towarów ujętych w pozycjach 1, 2 , 3 kodem właściwym jest 5407611090. Skoro importowana tkanina zawiera w swoim składzie 100 % poliestru, co wynika nie tylko ze sprawozdania laboratorium celnego, lecz również z zapisu w fakturze handlowej, to winna być klasyfikowana do tej właśnie pozycji, która obejmuje: "pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych; zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych" . Skoro ponadto tkanina jest niebielona to właśnie wskazana podpozycja jest właściwa z przypisaną stawką celną 8%. Natomiast towar ujęty w pozycji 4 faktury handlowej wobec tego, że jest barwioną tkanina z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierających w masie 100% poliestru winien być klasyfikowany do kodu 5407613000, który obejmuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404; pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien poliestrowych, nieteksturowanych; barwione. Organ celny pierwszej instancji zwrócił również uwagę na to, że dla takiego towaru przypisano stawkę erga omnes 8% oraz w przypadku pochodzenia z Chin cło antydumpingowe. Na końcu, przypomniał, iż rozporządzeniem Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniono rozporządzenie (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, a w art. 1 wskazano chińskich eksporterów tekstyliów w stosunku do których można stosować niższe stawki cła antydumpingowego, pośród których nie ma wskazanego w zgłoszeniu eksportera chińskiego. Wobec tych faktów należało zastosować stawkę cła w wysokości 8% oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 74,8%, odnoszącą się do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem. Na końcu, organ celny zaprezentował sposób wyliczenia kwoty cła antydumpingowego podlegającej zaksięgowaniu retrospektywnemu. W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie: - art. 220 ust. pkt 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie; -art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez zastosowanie wadliwej klasyfikacji celnej towaru; - art. 244 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu celnego poprzez zwolnienie towaru przed otrzymaniem wyników jego badania. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji powołując się na art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622),, art. 20 ust. 1 lit. a, ust. 2 i ust. 3, art. 214 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 1, art. 2, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 256 z dnia 7.09.1987 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 tom 2 str. 382), art. 1 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 286 z 31.10.2007), art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 426/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 240/1 z dnia 16 września 2005 r.), art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 246 z 21 września 2007 r.) W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następująca argumentację: Zgodnie z art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona ustanowiona na mocy art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia Rady (EWG) została zawarta w załączniku I. Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnotowej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję. Jednocześnie na mocy art. 2 wskazanego rozporządzenia, Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich – Taric, która została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Klasyfikacja towarów podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. Ustalając prawidłowy kod, w pierwszej kolejności należy się kierować Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej ujętymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1810/2004. W przedmiotowej sprawie spór dotyczy klasyfikacji taryfowej tkaniny poliestrowej zakupionej od chińskiego eksportera według faktury nr[...] z [...] r., towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z [...] r. W zgłoszeniu celnym strona wskazała kod CN 5407 91 00 (Taric 5407 91 00 00) Taryfy celnej obejmujący tkaniny z przędzy włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycja 5404- pozostałe - - niebielone lub bielone. Natomiast organ pierwszej instancji jako właściwe kody Taric wskazał: 5407 61 10 90 obejmujący: - - - pozostałe, z – pozostałych tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych, poliestrowych, nieteksturowanych oraz: 5407 61 30 00 obejmujący: - pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych - - zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych - - - barwione. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dalej, że dla prawidłowej klasyfikacji spornego towaru najistotniejszym było ustalenie komponentów składu tkaniny oraz zastosowanych surowców. Z opisu towaru zawartego w fakturze wynikało, iż jest to tkanina z włókna syntetycznego – 100% poliester. Według zgłoszenia celnego była to tkanina poliestrowa kreszowana. Z kolei, według sprawozdania z badań, sporządzonego [...] r. przez laboratorium celne: - badana próbka jest niebieloną tkaniną, utkaną splotem skośnym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych zawierająca w swoim składzie 100% poliestru; - badana próbka stanowi tkaninę barwioną, utkana splotem skośnym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierająca w swoim składzie 100% poliestru. Następnie organ odwoławczy przypomniał, że Sekcja XI Nomenklatury Scalonej podzielona jest na dwie części: Działy od 50 do 55 i Działy od 56 do 63, w zależności od materiału włókienniczego, z którego są wykonane wyroby włókiennicze oraz jego składu. Organ pierwszej instancji zaklasyfikował importowaną tkaninę do Działu 54 Włókna ciągłe chemiczne, natomiast strona wnioskowała o zastosowanie kodu zawartego w Dziale 63 Pozostałe gotowe artykuły włókiennicze; Zestawy; Odzież używana i używane artykuły włókiennicze; szmaty wskazując kod CN 6303 92: Pozostałe firanki, zasłony (włącznie z draperiami); lambrekiny okienne lub łóżkowe; z włókien syntetycznych, a to ze względu na przeznaczenie towaru oraz jego właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne. Zgodnie z Uwagą 1 do Działu 63: Podział I odnosi się tylko do artykułów gotowych z dowolnych tekstyliów. Natomiast Podział I w ramach Działu 63 oznacza podział kategorii Pozostałe Gotowe Artykuły Włókiennicze na wskazane tam pozycje. Z kolei, pojęcie gotowe zostało zdefiniowane w Uwadze 7 do Sekcji XI i oznacza wskazane tam artykuły. Z kolei, według wyjaśnień do pozycji 6303 zawartymi w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, ta pozycja obejmuje jedynie materiał tam opisany. Importowana tkanina nie spełnia wskazanych wymogów, ponieważ nie jest artykułem gotowym, co wyklucza klasyfikowanie towaru do pozycji 6303. Klasyfikacja do Działu 54 Włókna ciągłe chemiczne, której dokonał organ pierwszej instancji była zatem prawidłowa, ponieważ wynikała ze stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, potwierdzonego sprawozdaniem z badan laboratoryjnych. Klasyfikacja ta uwzględnia również Reguły 1 i 6 ORINS oraz komentarz do pozycji 5407, który stanowi, że ta pozycja obejmuje duży wybór tkanin ubraniowych, podszewkowych, materiałów na zasłony, tkanin dekoracyjnych, tkanin namiotowych, tkanin spadochronowych itp. Powołując się na wskazane regulacje prawne, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w związku z tak dokonaną klasyfikacją taryfową, importowany towar przyporządkowany do kodu Taric 5407 61 30 00 został objęty ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 74,8% mającym zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, a to na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Skoro importowany towar został zaklasyfikowany do kodu objętego cłem antydumpingowym, to miały zastosowanie wskazane regulacje prawa wspólnotowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na wskazane już dwa rozporządzenia szczegółowo wyjaśnił dlaczego importowana przez stronę tkanina była produktem objętym postępowaniem antydumpingowym. Ponadto organ przypomniał, że po pobraniu próbek towar został zwolniony, ponieważ zabezpieczono kwotę należności zabezpieczeniem generalnym złożonym przez "A" S.A., a reasumując stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki w postaci błędu organu celnego w pierwotnym zaksięgowaniu należności. Na końcu, również pozostałe zarzuty odwołania organ odwoławczy ocenił jako bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: - art. 220 ust. pkt 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie; -art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez zastosowanie wadliwej klasyfikacji celnej towaru; - art. 244 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu celnego poprzez zwolnienie towaru przed otrzymaniem wyników jego badania. W uzasadnieniu powołując się na niesporny przebieg postępowania w sprawie wyrażono pogląd, iż organ celny dopuścił się błędu poprzez zwolnienie towaru przed otrzymaniem sprawozdania laboratorium celnego. Strona konsekwentnie podtrzymała również stanowisko, co do prawidłowości dokonanej przez siebie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru zarzucając organowi celnemu pominięcie indywidualnych cech importowanego towaru. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ta regulacja prawna stanowi zatem wprost, że w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym przepisy stanowiące zasady ogólne oraz pozostałe przepisy definiujące poszczególne instytucje tego postępowania. Wskazane w art. 73 ust. 1 Prawa celnego przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego, które następuje na wniosek strony lub też z urzędu. Należy tutaj przypomnieć, że szeroko rozumiane postępowanie w sprawach celnych, co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczania należności celnych, które w przywozie są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych (art. 23 ust. 1 ustawy Prawo celne). Po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny i po zwolnieniu towarów osoba uprawniona do korzystania z procedury może wystąpić do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarczając przy tym organom wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia (art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm. - WKC). Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania (art. 6 ust. 3 WKC). Po zwolnieniu towarów zgłaszający może również w trybie art. 78 WKC wnioskować o sprostowanie przez organy celne zgłoszenia, jak również organy celne mogą z urzędu zainicjować postępowanie administracyjne w tym trybie. Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2 WKC, organy celne uprawnione są do kontroli zgłoszenia celnego, a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej, czyli stwierdzenia, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane mają obowiązek podjąć niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W tej sprawie zgłoszenia celnego dokonał importer - spółka "A". W wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym powstał dług celny w przywozie w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a dłużnikiem została spółka. Należności celne przywozowe zostały pobrane w kwocie prawnie należnej, na podstawie dostarczonych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia. Natomiast postępowanie administracyjne w sprawie długu celnego, który powstał w przywozie w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym zostało skutecznie wszczęte wnioskiem strony z [...] r., złożonym [...] r., która z uwagi na swój interes prawny zażądała czynności organu celnego poprzez wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego (art. 6 ust. WKC). Żądanie strony zawarte we wniosku zakreśliło zatem przedmiot wszczętego postępowania administracyjnego, zostało ono wszczęte w sprawie długu celnego, który powstał [...] r., owo żądanie wskazało również oczekiwany przez stronę sposób rozstrzygnięcia sprawy poprzez zmianę zadeklarowanej wcześniej klasyfikacji towaru na kod Taric 6303929090. Według art. 165 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Należy przyjąć, że samo doręczenie żądania wywołuje automatyczny skutek w postaci wszczęcia postępowania, a więc podmiotem wszczynającym jest strona. Organ podatkowy nie może ani odmówić wszczęcia postępowania (które już się rozpoczęło z dniem złożenia żądania), ani zaniechać jego przeprowadzenia po otrzymaniu żądania (tak A. Huchla, artykuł "Wszczęcie postępowania podatkowego według ordynacji", Przegląd Podatkowy 1998/11/29). Żądanie strony w sprawie indywidualnej załatwianej w formie decyzji administracyjnej zostało zatem [...] r. wniesione do właściwego organu administracji celnej, ten organ z mocy prawa był zobowiązany podjąć czynności procesowe postępowania administracyjnego bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania. W polskim prawie administracyjnym nie istnieje podstawa prawna do wydawania odrębnego orzeczenia w przedmiocie wszczęcia postępowania. Z tego samego powodu organy administracyjne nie posiadają uprawnienia do wydawania orzeczenia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, skoro postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku (tak w wyroku NSA z 10 maja 1996 r., sygn. SA/Wr 2454/95). Organ I instancji po otrzymaniu żądania jest zobowiązany do ustalenia jego treści, w dalszej zaś kolejności - do zbadania czy nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania w trybie art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ze względu na jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę, przez rozstrzygnięcie, co do istoty. Stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania przez organ może nastąpić jedynie po uprzednim bezspornym ustaleniu, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Odnosząc te spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 68 WKC, w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić: a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów, b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Natomiast według art. 14 WKC, do celów stosowania przepisów prawa celnego każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w operacjach dokonywanych w ramach wymiany towarowej dostarcza organom celnym, na ich żądanie i w ewentualnie wyznaczonym terminie, wszelkie dokumenty i informacje, w jakiejkolwiek formie, jak również udziela im wszelkiej niezbędnej pomocy. Istotną regulację prawną zawiera również art. 51 ustawy Prawo celne, zgodnie z którą organ celny, w drodze decyzji określa kwotę należności wynikających z długu celnego powstałego na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także niezaksięgowana kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu celnego. Reasumując, należy zatem stwierdzić, że przepisy prawa celnego jednoznacznie stanowią o tym, iż zawsze wtedy, kiedy po przyjęciu zgłoszenia celnego i po zwolnieniu towaru pojawią się nowe dane, które powodują, że dane którymi organ celny dysponował w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego stały się nieprawidłowe lub niekompletne, niezbędne jest uregulowanie sytuacji biorąc pod uwagę te nowe dane. Inaczej mówiąc, organy celne nie dysponują tutaj luzem decyzyjnym, a wręcz przeciwnie, obowiązane są podjąć niezbędne działania. W ocenie strony skarżącej nowymi danymi dotyczącymi zgłoszenia celnego z [...] r. był jej błąd polegający na błędnym zastosowaniu kodu taryfy celnej. Z kolei, organ celny pierwszej instancji za nowe dane uznał sprawozdanie z badań sporządzone [...] r. przez laboratorium celne, z którego wynikało, jakie cechy posiadają badane miarodajne próbki towaru importowanego [...] r. Zgodnie z art. 91 ustawy Prawo celne, badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zdecydował, że badanie towaru wykona laboratorium celne, czyli jednostka uprawniona ustawowo do wykonania tej czynności, a nie inne akredytowane laboratorium. Omawiany sposób przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej jest regulacją szczególną wynikającą z przepisów prawa celnego, co oznacza, że nie ma tutaj zastosowania art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczący powoływania biegłego przez organ podatkowy. W świetle wskazanych przepisów, na użytek sprawy celnej żaden inny podmiot, oprócz tych wskazanych w art. 91 Prawa celnego nie może wykonywać badań lub analizy towaru. O tym, który z tych podmiotów wykona owe czynności decyduje organ celny pierwszej instancji, który pobrał próbkę w celu dokonania jej dalszej analizy. Sprawozdanie z badań jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenom organu celnego, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie, i nie jest przy tym opinią biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo zatem organ celny pierwszej instancji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi były wyniki analizy próbki importowanego towaru, w trybie art. 51 Prawa celnego wydał decyzję, którą zmienił nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym z [...] r., które miały wpływu na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego i określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego. Tym samym, Sąd ocenił jako bezzasadne wszystkie zarzuty podniesione w skardze, które pomijały regulację z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, z której wynika, iż w postępowaniu celnym pierwszeństwo mają przepisy prawa celnego, a wskazane tam przepisy Ordynacji podatkowej stosowane są tylko odpowiednio. Organy celne nie naruszyły przepisów postępowania, które w sprawie miały zastosowanie, jak również nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Organy celne zasadnie zakwestionowały prawidłowość taryfikacji importowanego towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez stronę skarżącą, ponieważ importowany towar będący: - niebieloną tkaniną, utkaną splotem skośnym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych zawierającą w swoim składzie 100% poliestru oraz - barwioną tkaniną, utkaną splotem skośnym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierającą w swoim składzie 100% poliestru winien być klasyfikowany do kodów Taric wskazanych przez organ pierwszej instancji. Te okoliczności bez wątpienia uzasadniały możliwość zakwestionowania przez organ celny klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Dowody zgromadzone w toku tego postępowania zostały poddane ocenie przez organy orzekające, które uznały ostatecznie, że nie było podstaw do zaklasyfikowania spornego towaru do kodu zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym, jak również do kodu wskazanego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne. Wobec tego, ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do kontroli prawidłowości postępowania dowodowego i oceny dowodów dokonanej przez orzekające w sprawie organy celne. Zasadniczego znaczenia nabiera tu, zatem art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, jako formułujący jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zasadniczym i podstawowym dowodem w tej sprawie było opisywane już sprawozdanie z badań sporządzone przez laboratorium celne, ponieważ dowód ten w istocie przesądza o klasyfikacji importowanego towaru. Organy celne dokonały prawidłowej oceny tego dowodu nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącego nie dają podstaw do przyjęcia, że sporny towar powinien być zaklasyfikowany do kodu wskazanego we wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Wynika z niego, że skarżący sprowadził do kraju tkaninę, którą wadliwie zaklasyfikował. Zarzuty postawione organom celnym w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez te organy wskazanych przepisów prawa. To, że organy celne dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. Słusznie organ odwoławczy podniósł , że nomenklatura towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do odpowiedniego kodu CN stosując Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Noty Wyjaśniające do Scalonej Nomenklatury Wspólnot Europejskich, które mają charakter normatywny. Nie są to jedynie wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa celnego legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (tak: wyrok SN z 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96). Argumentacja strony skarżącej zaprezentowana w skardze, dotycząca prawidłowości zaklasyfikowania importowanego towaru do wskazanego przez nią kodu była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy celne, które uznały ją za nietrafną, a do twierdzeń importera odniosły się w uzasadnieniach obu decyzji oraz dodatkowo organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Organy celne były uprawnione do nie uwzględnienia klasyfikacji importowanych towarów wskazanych w zgłoszeniu celnym, a potem we wniosku strony. Należy zaakcentować, że organy celne dokonały oceny importowanego towaru, opierając się na wynikach badań laboratorium celnego, które jest właściwe w tego typu sprawach. Strona skarżąca kwestionując sposób przeprowadzenia badań, jak również ich wyniki pominęła ten fakt, iż jest to podstawowa jednostka specjalistyczna, w której z woli ustawodawcy odbywa się dalsza analiza pobranych przez organ celny próbek. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy przypomnieć, że każdy importer może zwrócić się do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towaru według taryfy celnej. Ta regulacja prawna umożliwia całkowite wykluczenie jednego ze skutków ryzyka handlowego ponoszonego przez importera towaru, polegającego na błędnej klasyfikacji towaru, a co za tym idzie - uiszczeniu należności celnych w zawyżonej lub zaniżonej wysokości. Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.