III SA/Gl 682/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej) w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...]. W skardze na ww. decyzję, zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. w dniu [...] r., nr [...] w całości. Wniosek strony został uzasadniony przez jej pełnomocnika procesowego tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika procesowego spółki, w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej szkody, bowiem wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiło realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł – co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5.000 zł), doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten jednak w istocie nie zawiera rozwiniętego uzasadnienia. Pełnomocnik procesowy składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przywołał jedynie ustawowe przesłanki skutkujące wstrzymaniem wykonania aktu administracyjnego, stwierdzając, że w przypadku wykonania tej decyzji zachodzi niewątpliwie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołanie (zacytowanie) przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi jednak wykazania ich występowania w stanie faktycznym sprawy. Jedynym, podanym przez pełnomocnika procesowego spółki argumentem, który tworzy uzasadnienie wniosku, było stwierdzenie, że wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowi realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony. W opinii pełnomocnika, wskazana decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł, podczas gdy wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 5.000 zł. Fakt ten, zdaniem pełnomocnika, w sposób oczywisty może doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Abstrahując od merytorycznej oceny tak przedstawionego zarzutu należy podkreślić, że jest on w rzeczywistości jedynie przedstawieniem hipotetycznej możliwości zaistnienia takich sytuacji, jak utrata płynności finansowej spółki i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Pełnomocnik nie wskazał faktu, który już wystąpił – jedynie stwierdził, że wykonanie wskazanej we wniosku decyzji "stanowiłoby realne zagrożenie (...) ‘doprowadziłoby’ do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej". Użyto więc w uzasadnieniu wniosku trybu przypuszczającego, wskazującego na hipotetyczne trudności w funkcjonowaniu spółki. Tymczasem wystąpienie takich trudności powinno już nastąpić, albo stanowić rzeczywiste i bliskie, nieuchronne niebezpieczeństwo, ażeby spełniało ono przesłankę skutkująca uwzględnieniem wniosku. Tymczasem strona nie wskazała jednak realnego występowania w tej sprawie przesłanek, które skutkowałyby uwzględnieniem złożonego przez nią wniosku. Sąd rozpoznający niniejszy wniosek podziela stanowisko występujące w orzecznictwie, zgodnie z którym, przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być wykazywana jedynie obawą wystąpienia hipotetycznych zdarzeń (tak w postanowieniu NSA z dnia 13 marca 2014 r., II FZ 388/14, LEX nr 1435106). Na marginesie należy zauważyć, że pełnomocnik strony skarżącej powołał się we wniosku na postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., II FSK 980/09. Orzeczenie to miało uzasadniać stanowisko wnioskodawcy. Tymczasem w uzasadnieniu tego postanowienia, NSA stwierdził, że "użyte więc w tym przepisie (art. 61 § 3 P.p.s.a.) pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.)". Tak więc również cytowane przez wnioskodawcę postanowienie NSA wskazuje również na konieczność konkretnej argumentacji wniosku i konieczność zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Tymczasem, skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów, ani materiałów źródłowych, które by uprawdopodabniały wskazane we wniosku okoliczności. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby istniały takie okoliczności. We wniosku złożonym w skardze, podkreślony został fakt, że wniosek o wstrzymanie wskazanej decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji został złożony w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić trzeba, że jakiekolwiek kwestie dotyczące prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz jej zgodności z prawem są rozpoznawana dopiero na etapie postępowania rozpoznawczego, bezpośrednio poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej i wydanie wyroku sądowego w tej sprawie. Na etapie poprzedzającym postępowanie rozpoznawcze, w tym rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, brak jest podstaw do tego, aby badać kwestie odnoszące się do legalności decyzji. Ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter odwracalny. Strona w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie wskazanej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.