III SA/Gl 683/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych 1) uchyla pkt 1 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim określa on nowe brzmienie pkt 5 ust. 1 decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...], w zakresie wyrażenia: "nie rzadziej niż jeden raz na tydzień"; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.297 zł (słownie: tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o., uchyliło pkt 3 ust. 1, pkt 3 ust. 2, pkt 5 ust. 1 decyzji Wójta Gminy K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia "A"sp. z o.o. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy K. i orzekło co do istoty sprawy oraz uchyliło pkt 5 ust. 2, 3 i 4 i część końcową sentencji decyzji i umorzyło postępowanie I instancji w tym zakresie. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1, 1aa i 1b ustawy 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1289, zwaną dalej ustawą o utrzymaniu czystości). Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji decyzją z [...] r. zezwolił Przedsiębiorstwu "A" sp. z o.o. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy K., na warunkach określonych w decyzji, na okres [...] lat to jest do [...] r. Strona działając przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w części dot. pkt 3 ust. 1, pkt 3 ust. 2, pkt 5 i części końcowej rozstrzygnięcia decyzji, zarzucając naruszenie: -art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w postaci: • nieokreślenia w pkt 5 ust. 1 decyzji konkretnych wymagań szczególnych wynikających z przepisów odrębnych, • nałożenia w pkt 5 ust. 3 i ust. 4 decyzji obowiązków wynikających z ustawy, - art. 9 ust. 1 i ust. 1aa cyt. ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w postaci zawarcia w pkt 3 ust. 1 - w zaskarżonym zakresie, pkt 3 ust. 2 - w zaskarżonym zakresie, pkt 5 ust. 2 oraz części końcowej rozstrzygnięcia decyzji - elementów nieprzewidzianych w tych przepisach. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło pkt 3 ust. 1, pkt 3 ust. 2, pkt 5 ust. 1 decyzji pierwszoinstancyjnej i orzekło: 3. 1. Usługi należy wykonywać z zachowaniem najwyższych jakościowo osiągnięć techniki, w szczególności nie powodując zanieczyszczenia środowiska, bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz bez stosowania procesów i metod, które mogą być szkodliwe dla środowiska. 3. 2. Usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości z miejscowości położonych na terenie Gminy K. prowadzone tylko spełniającymi wymagania techniczne określone w przepisach regulujących warunki techniczne pojazdami przystosowanymi do opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości płynnych. Środki transportu zostały oznakowane w sposób umożliwiający identyfikację firmy świadczącej usługi wraz z numerem telefonu. (..) 5.1. Przedsiębiorca powinien utrzymywać urządzenia do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych w należytym stanie higienicznym i sanitarnym poprzez mycie, odkażanie i dezynfekcję, nie rzadziej niż jeden raz na tydzień. Kolegium uchyliło także pkt 5 ust. 2, 3 i 4 i część końcową sentencji decyzji o treści: "W przypadku niewypełnienia określonych powyżej warunków zezwolenie może być cofnięte bez odszkodowania w trybie art. 9 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach" i umorzyło postępowanie I instancji w tym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 6 art. 9 ust. 1, ust. 1 aa ustawy o utrzymaniu czystości i stwierdził, że wymienione w ustawie elementy, jakie ma zawierać zezwolenie, mają charakter kompleksowy i zamknięty, co oznacza, że decyzja organu I instancji nie może pomijać żadnego z nich, ale też organ nie może kształtować treści zezwolenia w sposób wykraczający poza treść art. 9 ust. 1 cyt. ustawy. W tej sytuacji organ podzielił stanowisko strony i uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. pkt 3 ust. 1, pkt 3 ust. 2, pkt 5 ust. 1 i orzekając co do istoty sprawy, a w części dot. pkt 5 ust. 2,3 i 4 i części końcowej rozstrzygnięcia decyzji - uchylił i umorzył postępowanie organu I instancji. Kolegium zważyło, iż sentencja decyzji stanowi rozstrzygnięcie konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Umieszczanie w niej obowiązków wynikających z przepisów cyt. ustawy i skierowanych do wszystkich przedsiębiorców wykonujących tego typu działalność stanowi naruszenie prawa, albowiem nie istnieje podstawa prawna do nałożenia na przedsiębiorcę obowiązków wynikających wprost z cyt. ustawy. Dlatego Kolegium uchyliło i umorzyło postępowanie I instancji w zakresie nałożonych warunków dla prowadzenia działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych i transporcie nieczystości ciekłych na terenie Gminy K., a będących powtórzeniem przepisów ustawowych tj. - dostarczania Wójtowi Gminy K. kwartalnych sprawozdań, - niezwłocznego zgłaszania Wójtowi Gminy K. wszelkich zmian danych określonych w zezwoleniu, - cofnięcia zezwolenia z powodu niewypełniania warunków zezwolenia. Kolegium uchyliło i orzekło w zakresie pkt 3 ust. 1, pkt 3 ust. 2 zaskarżonej decyzji uwzględniając zarzut pełnomocnika, iż nałożone warunki prowadzenia działalności (w zakresie wskazanym przez pełnomocnika) nie wynikają z przepisów ustawy. Kolegium orzekło więc z pominięciem kwestionowanych warunków. Odnośnie pkt 5 ust. 1 decyzji organu I instancji zaskarżonej przez pełnomocnika Kolegium uchyliło ten punkt decyzji i orzekło co do meritum sprawy. Ta część decyzji - zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu Gminy K. dotyczy innych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów, w tym wymagań dotyczących standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Kolegium powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11.08.2016 r. sygn. akt II SA/Kr 761/16, stwierdziło, iż do przepisów odrębnych należą również akty prawa miejscowego. Dlatego Kolegium orzekło w swojej decyzji, iż przedsiębiorca, w zakresie standardu sanitarnego, jest zobowiązany do utrzymywania urządzeń do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych w należytym stanie higienicznym i sanitarnym poprzez mycie, odkażanie i dezynfekcję, nie rzadziej niż jeden raz na tydzień. Powyższy obowiązek wynika z przepisów odrębnych, to jest Uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z [...] r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy K.. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika, iż powyższa Uchwała wykracza poza delegację ustawową, organ wyjaśnił, iż badanie zgodności z prawem aktów prawa miejscowego nie należy do kompetencji Kolegium, a powyższy akt prawa miejscowego jest obowiązujący, dopóki nie został uchylony lub zmieniony przez właściwy organ w przepisany prawem sposób. Kolegium podkreśliło, iż pozostałe, niezaskarżone części decyzji, pozostają w mocy. W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej w części i orzekającej co do istoty sprawy, w zakresie pkt 1. w jakim określa on nowe brzmienie pkt 5. ust. 1 decyzji Wójta w zakresie wyrażenia "nie rzadziej niż jeden raz na tydzień". Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 1 i 1 aa ustawy o utrzymaniu czystości, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na orzeczeniu co do istoty sprawy w zakresie uchylonego pkt 5. ust. 1 decyzji Wójta poprzez zawarcie w pkt 1. zaskarżonej decyzji - w zaskarżonym zakresie - elementów nieprzewidzianych w powołanych przepisach. Uzasadniając ten zarzut strona stwierdziła, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości dopuszczają zawarcie w treści decyzji administracyjnej obejmującej zezwolenie jedynie elementów określonych w art. 9 ust. 1 oraz ust. 1 aa tej ustawy, a także innych wymagań szczególnych wynikających z odrębnych przepisów (ust. 1 pkt 6). Konstrukcja tego przepisu ma charakter zamknięty - wójt, burmistrz, prezydent miasta nie jest uprawniony do zawarcia, w treści decyzji zawierającej zezwolenie, żadnych innych elementów. Ponadto strona skarżąca wskazała, że Rada Gminy K., na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości, była upoważniona do określenia w Uchwale z [...] r. jedynie wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia. Artykuł 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości nie upoważnia rady gminy do określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą zezwoleniem. Tak więc rada gminy nie jest uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności. Powyższe stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości, będącego podstawą wydania Uchwały. Strona również wskazała, że na mocy art. 7 ust. 7 tej ustawy wydano rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, które obowiązywała w dniu wydania Uchwały, i w § 1, wskazywało zakres przedmiotowy wymagań do uzyskania Zezwolenia; wymagania te, zgodnie z tym przepisem, miałyby obejmować: 1) opis wyposażenia technicznego zawierający wymagania odnośnie do: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej; 2) zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami; 3) miejsca przekazywania nieczystości ciekłych. Zdaniem skarżącego z powyższego określenia zakresu przedmiotowego wymagań, Uchwała, w kwestiach niedotyczących wyposażenia technicznego (pojazdów asenizacyjnych i bazy transportowej) oraz miejsca przekazywania nieczystości, mogła odnosić się jedynie do zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Nie można uznać, aby obowiązek mycia, odkażania i dezynfekcji urządzeń do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych nie rzadziej niż jeden raz na tydzień (określony § 1 pkt 2 lit. a Uchwały) dotyczyć miał zabiegów sanitarnych lub porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Omawiany przepis dotyczy bowiem zabiegów odnoszących się do środków transportu Skarżącego i nie jest związany z samymi usługami, to jest opróżnianiem zbiorników bezodpływowych i transportem nieczystości ciekłych. Nadto wymagania mycia, odkażania i dezynfekcji pojazdów asenizacyjnych nie rzadziej niż jeden raz na tydzień nie znajdują podstawy w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (rozporządzenie w sprawie pojazdów asenizacyjnych), regulującym w sposób wyczerpujący wymagania, jakie powinny spełniać pojazdy asenizacyjne. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy o utrzymaniu w czystości, aby zapewnić bezpieczeństwo i zdrowie osób korzystających i obsługujących pojazdy asenizacyjne, jak też uwzględnić wymagania ochrony środowiska i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Rozporządzenie w sprawie pojazdów asenizacyjnych wyczerpująco odnosi się do norm technicznych przedmiotowych pojazdów, jak również zawiera wymogi dotyczące nieczystości ciekłych, sposobów napełniania i opróżniania zbiornika oraz dodatkowych zabezpieczeń. Żaden przepis rozporządzenia w sprawie pojazdów asenizacyjnych nie nakazuje, aby pojazd asenizacyjny był myty, odkażany i dezynfekowany przynajmniej raz na tydzień. Na przedsiębiorcy prowadzącym działalność objętą Zezwoleniem ciąży jedynie obowiązek odkażania części spustowej pojazdu asenizacyjnego po opróżnieniu tego zbiornika oraz mycia pojazdów po zakończeniu ich pracy. Obowiązek ten wynika z § 10 powołanego rozporządzenia. Reasumując, treść § 1 pkt 2 lit. a Uchwały - rozumiana jako dotycząca przedsiębiorcy, któremu udzielono Zezwolenia - wykroczyła poza przedmiotowy zakres umocowania dla rady gminy, wynikającego z art. 7 ust. 3a i ust. 7 ustawy o czystości oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska. Także z tych powodów wskazany przepis Uchwały byłby nieważny i nie mógłby stanowić podstawy do nałożenia obowiązków określonych w pkt 1. zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie. Uzasadniając żądanie uchylenia części decyzji, strona wywiodła, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego tej części decyzji, która jest niezgodna z prawem, decyzja będzie zgodna z art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o utrzymaniu czystości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazałą się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 ustawy o utrzymaniu czystości na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia, którego udziela, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług. W myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy, zezwolenie powinno określać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy; 2) przedmiot i obszar działalności objętej zezwoleniem; 3) termin podjęcia działalności; 4) wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem; 5) niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem; 6) inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinno określać również stacje zlewne (art. 9 ust. 1aa cyt. ustawy). Zezwolenie wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat (art. 9 ust. 1b cyt. ustawy). Słusznie stwierdziły strony, że wymienione w ustawie elementy, jakie ma zawierać zezwolenie, mają charakter kompleksowy i zamknięty, co oznacza, że decyzja organu wydającego zezwolenie nie może pomijać żadnego z nich, ale też organ nie może kształtować treści zezwolenia w sposób wykraczający poza zakres wskazanych przepisów prawa, gdyż takie działanie należy uznać za działanie bez podstawy prawnej. Kwestią sporną pomiędzy stronami jest pkt 1. zaskarżonej decyzji w części, w jakiej określa on nowe brzmienie pkt 5. ust. 1 decyzji Wójta, tj.: obowiązek mycia, odkażania i dezynfekcji urządzeń do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych nie rzadziej niż jeden raz na tydzień. Obowiązek ten wynika z § 1 pkt 2 lit. a uchwały Nr [...]Rady Gminy K. z [...] r. w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy K.. Zatem rozstrzygnąć należy, czy rację ma strona skarżąca, twierdząc, że powołany przepis Uchwały nie stanowi "odrębnych przepisów", o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości, jak również dotknięty jest on wadą nieważności. Czy też rację ma organ, wywodząc, że do przepisów odrębnych należą również akty prawa miejscowego. Badanie zaś zgodności z prawem aktów prawa miejscowego nie należy do kompetencji Kolegium, a uchwała z [...]r. obowiązuje, dopóki nie została uchylona lub zmieniona przez właściwy organ w przepisany prawem sposób. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie jest słuszne Akty prawa miejscowego obowiązują, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego w sposób wynikający ze stosownych przepisów prawa regulujących powyższą materię (np. przez zmianę uchwały, rozstrzygnięcie nadzorcze czy przez sąd). W tym miejscu wskazać przyjdzie, że Wojewoda [...] w drodze rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] r. stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z [...] r. w części określonej w § 1 pkt 2 i 3 oraz § 1 pkt 4 w zakresie wyrazów "w pkt. 1-3" jako sprzecznej z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości. Zatem stwierdzenie nieważności uchwały w części kwestionowanej przez stronę, nastąpiło już po dacie orzekania przez organ odwoławczy i po wniesieniu skargi do sądu. Tym niemniej jednak skoro z uchwały tej nie wynikały żadne wymogi, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości, które powinny się znaleźć w treści decyzji, organ odwoławczy winien usunąć ze spornego Zezwolenia o świadczenie usług elementy nie zawarte w tejże ustawie. Tymczasem zmieniając treść Zezwolenia i orzekając co do istoty sprawy, SKO nałożyło na Spółkę obowiązek mycia, odkażania i dezynfekcji urządzeń do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych, nie rzadziej niż jeden raz na tydzień, co wynika z § 1 pkt. 2a uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z [...] r. Słusznie wskazała strona skarżąca, że żaden przepis prawa nie wskazuje na taki obowiązek. Z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz.U. nr 193, poz. 1617) wynika, że na przedsiębiorcy prowadzącym działalność objętą Zezwoleniem ciąży obowiązek odkażania części spustowej pojazdu asenizacyjnego po opróżnieniu zbiornika oraz mycia pojazdów po zakończeniu pracy. Przepisy tego rozporządzenia nie wymagają jednak, aby przedsiębiorca prowadzący działalność objętą Zezwoleniem dezynfekował czy odkażał pojazdy asenizacyjne lub inne urządzenia co najmniej raz w tygodniu. Taki obowiązek nie mieści się także w pojęciu "zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami", o których mowa w § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 maja 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz.U. z 2012 r., poz. 299). Przypomnieć trzeba, że wymagania te dotyczą: a) pojazdów asenizacyjnych przeznaczonych do świadczenia usług, b) bazy transportowej, 2) zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami, 3) miejsca przekazywania nieczystości ciekłych. Podkreślić trzeba, że słusznie też wskazała strona skarżąca, że czym innym są wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia i takie wymagania winny być nałożone na wnioskodawcę w zezwoleniu. Czym innym zaś są obowiązki jakie winien spełnić przedsiębiorca posiadający już zezwolenie. Reasumując nie było podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązku mycia, odkażania i dezynfekcji urządzeń do opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych, nie rzadziej niż jeden raz na tydzień. Zasadnym zatem okazał się zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o utrzymaniu czystości. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w opisanym w sentencji wyroku zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części decyzji spowoduje, że zezwolenie będzie zgodne z prawem, a przy tym nie ma potrzeby prowadzenia przez organy dalszego postępowania w przedmiocie zezwolenia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi zgodny z § 2 ust. 2 pkt 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata stosowne do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (..) (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.