III SA/Gl 695/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy w K. z dnia 26 czerwca 2025 r. nr ŚWK.KZK.1.11.116.2.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy w K. na rzecz skarżącej 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. L. (dalej: "wnioskodawczyni"; "strona" lub "skarżąca") jest decyzja Wojewódzkiego Komendanta Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. – dalej organ z 24 czerwca 2025 r. (znak pisma: ŚWK.KZK.1.11.116.2.2025) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca w piśmie z 10 czerwca 2025 r. (wpływ do organu 13 czerwca 2025 r.), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), wniosła o udostępnienie informacji w następującym zakresie: (1) w jakiej dacie zawarto umowę o pracę z aktualnym pracownikiem [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. na stanowisku Kierownika Zespołu Rozwoju Zawodowego, (2) w jakiej dacie zawarto umowę o pracę z aktualnym pracownikiem [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. na stanowisku Kierownika Zespołu Programów Międzynarodowych - przy czym pytanie dotyczy aktualnie obowiązującej pracownika umowy o pracę, a nie wcześniejszych ewentualnych umów o pracę na czas określony?; (3) wskazanie w jakiej dokładnie dacie [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w K., powzięła wiedzę o postanowieniu Sądu Okręgowego w K., XI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt: [...] na mocy którego, udzielono zabezpieczenia roszczenia J. L. poprzez nakazanie pracodawcy dalszego jej zatrudnienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania? W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawczyni argumentowała, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, informacje dotyczące zatrudniania pracowników przez podmiot publiczny, w tym daty zatrudnienia, stanowią informację publiczną, zwłaszcza jeśli wiążą się z wydatkowaniem środków publicznych z czym mamy do czynienia w [...] Wojewódzkiej Komendzie OHP. Strona wskazała przy tym, że nie wnosi o "udostępnienie danych osobowych tych osób, interesuje ją wyłącznie data zawarcia umowy o pracę lub innej formy zatrudnienia". Decyzją Wojewódzkiego Komendanta Ochotniczych Hufców Pracy w K. (dalej: organ) z 24 czerwca 2025 r., znak pisma: ŚWK.KZK.1.11.116.2.2025, odmówiono stronie udostępnienia informacji ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej. Organ, w podstawie prawnej ww. decyzji, powołał się na art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) w zw. z art. 5 u.d.i.p. W jej uzasadnieniu argumentował, że w przypadku żądania informacji publicznej dotyczącej zatrudnienia konkretnego pracownika dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Informacją publiczną nie jest natomiast, zdaniem organu, treść umowy o pracę zawartej z pracownikami samorządowymi, jeżeli dotyczy ona indywidualnego stosunku pracy. Powyższe oznacza, jak następnie przekonywał organ, że: cyt. "organ rozpoznając wniosek powinien rozważyć, czy udostępnienie wnioskowanych informacji nie narusza prawa do prywatności. Problem udostępnienia informacji w praktyce pojawia się wówczas, gdy chodzi o podanie informacji, na podstawie których możliwe jest ustalenie jakiego konkretnie pracownika informacja ta dotyczy. Tutaj właśnie rodzi się wątpliwość czy określone informacje mają walor publiczny czy wkraczają już w sferę prywatności danej osoby". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji organu z 24 czerwca 2025 r. oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; 3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanej informacji naruszyłoby prywatność osób fizycznych; 4. art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, poprzez brak zastosowania, polegający na braku ustalenia, czy osoby, których informacja dotyczy, pełnią funkcje publiczne. Skarżąca argumentowała, iż organ w sposób nieprawidłowy ograniczył prawo do informacji. Błędnie uznano, że udostępnienie przedmiotowej informacji spowodowałoby naruszenie prywatności osoby fizycznej. Informacja, o udostępnienie której strona zwróciła się do organu, nie odnosi się bowiem do sfery prywatnej osoby, której wniosek dotyczy, a za to ma ścisły związek z publiczną, służbową sferą jej działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postepowania i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie 25 listopada 2025 r. organ podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 in fine u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są co do zasady organy władzy publicznej. Ochotnicze Hufce Pracy to państwowe jednostki budżetowe nadzorowane przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, do której głównych zadań należy: wspomaganie systemu oświaty poprzez aktywizację społeczną, zawodową i ekonomiczną młodzieży, podejmowanie działań zmierzających do podwyższania kwalifikacji zawodowych lub przekwalifikowania, wspieranie inicjatyw służących przeciwdziałaniu bezrobociu i wychowaniu w procesie pracy, w tym organizowanie zatrudnienia oraz organizowanie międzynarodowej wymiany młodzieży (por. wyrok Wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2020 r., II SAB/Wa 760/19, Legalis nr 2393842). Natomiast każda państwowa jednostka budżetowa jest obowiązana do udzielania informacji publicznych, gdyż koszty jej działalności pokrywane są z budżetu Skarbu Państwa, na który składają się wszyscy podatnicy. Zauważyć trzeba, że w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. pojęcie "informacji publicznej" obejmuje każdą informację o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Istotą sporu - w tej sprawie - jest ocena zasadności stanowiska organu przedstawionego w zaskarżonej decyzji co do odmowy udzielenia informacji ze względu na "ochronę prywatności osoby fizycznej". Natomiast zdaniem skarżącej organ uchylił się od obowiązku ustalenia, czy osoby, których informacja dotyczy, pełnią funkcje publiczne, czy też nie. W przypadku bowiem ustalenia takiej zależności, w ocenie strony, istniałaby podstawa do udzielenia żądanej we wniosku informacji publicznej. W niniejszej sprawie, po rozważeniu stanowiska stron sporu, Sąd nie podzielił argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również sposobu rozpoznania przez organ wniosku strony złożonego w trybie u.d.i.p. z niżej podniesionych przyczyn. Informacja o dacie zawarcia umowy o pracę z pracownikiem zatrudnionym w organie i pełniącym funkcję osoby publicznej (funkcjonariusz) stanowi informację publiczną i co do zasady podlega ona udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym ujęciu statusu informacji publicznej nie mają jedynie zindywidualizowane, ściśle powiązane z danym funkcjonariuszem, kategorie danych, jeżeli są przy tym determinowane uwarunkowaniami o charakterze osobistym lub rodzinnym (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast, zdaniem Sądu, nie stanowi informacji publicznej informacja o danych konkretnego pracownika zatrudnionego w strukturze organizacyjnej organu, o ile ten nie pełni funkcji publicznych, ani też nie wykonuje zadań publicznych, tj. nie posiada kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu a jest jedynie pracownikiem wykonującym zadania o charakterze usługowym czy technicznym. Osoby zatrudnione na takich stanowiskach nie pełnią funkcji publicznych, gdyż nie posiadają żadnego wpływu na procesy decyzyjne, a wykonują jedynie szeroko rozumiane czynności pomocnicze. Sąd zwraca uwagę, że z wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej wprost wynika, że zapytanie dotyczy osoby zatrudnionej na stanowisku "kierownika zespołu", a zatem niewątpliwie osoby z kadry kierowniczej organu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powinien zatem w pierwszej kolejności rozważyć, czy taka osoba (kierownik zespołu) pełni funkcje publiczne w organie, czy też nie, a następnie przedstawić swoją argumentację w ramach uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Powyższe uwagi odnoszą się zarówno do pkt 1 (pierwszego), jak i do pkt 2 (drugiego) wniosku strony z 10 czerwca 2025 r. Treść kontrolowanej decyzji nie zawiera bowiem jakichkolwiek rozważań, czy osoby, co do których skierowano wniosek w trybie u.d.i.p. pełnią jakiekolwiek funkcje publiczne w organie, bądź wykonują określone zadania publiczne, a zatem czy posiadają kompetencje do podejmowania działań władczych w ramach organu. Zasadnie zatem strona w skardze podnosiła zarzut, że organ w ogóle nie ustalił, czy osoby, których informacje dotyczą, pełnią funkcje publiczne, czy też nie. Niezależnie od powyższego w aktach sprawy brak jest dokumentów które poowoliłyby Sądowi na ocenę legalności wydanej decyzji organu w zakresie ustalenia czy pracownicy na stanowiskach opisanych w pkt 1,2 złożonego wniosku pełnią funkcje publiczną.Tymczasem rzeczą organu było przesłanie kompletnych akt sprawy co rzeczoną kontrolę sadowoadministarcyjną Sądowi umożliwiłoby. Powyższe także oznacza uchybienie po staronie organu uzasadniajace uchylenie spornej decyzji w syatucji gdy Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Niezależnie od powyższego organ błędnie zidentyfikował żądanie strony, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji m.in. wskazał, że "informacją publiczną nie jest m.in. treść umowy o pracę zawartej z pracownikami", gdyż zdaniem organu dotyczy ona indywidualnego stosunku pracy. Tymczasem z treści wniosku strony z 10 czerwca 2025 r. wynika, że ta nie żądała dokumentu w postaci umowy o pracę, gdyż wprost wskazywała "interesuje mnie wyłącznie data zawarcia umowy o pracę lub innej formy zatrudnienia". Organ zaniechał również rozpoznania wniosku strony objętego pkt 3 (trzecim) wniosku z 10 czerwca 2025 r. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie zawarto jakichkolwiek rozważań co do zasadności tego wniosku, bądź też przyczyn merytorycznych dla których organ nie mógł uwzględnić żądania strony. Sąd stwierdza, że organ uchylił się w istocie od rozpoznania żądania strony objętej – w tym zakresie – wnioskiem złożonym w trybie u.d.i.p. Sąd stwierdza, że uzasadnienie decyzji wydanej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej powinno odnosić się każdorazowo do realiów sprawy, czyli konkretnego wniosku strony złożonego w trybie u.d.i.p. – a precyzyjniej – do artykułowanego w nim żądania strony, a nie w sposób ogólny, abstrakcyjny lub teoretyczny rozstrzygać o jego zasadności lub bezzasadności. O ile organ uznaje, że żądanie nie zasługuje na uwzględnienie w całości lub w określonej części to z pisemnych motywów decyzji wydanej w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej powinny wynikać dla strony motywy merytoryczne dla których wydano określone rozstrzygnięcie (art. 11 k.p.a.). Motywy te muszą odnosić się przy tym do stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienie decyzji jest adresowane w pierwszej kolejności do strony, a zatem powinno ją w dostateczny sposób informować o sposobie rozpoznania jej wniosku/żądania i zawierać jednoznaczne stanowisko organu co do ostatecznie przyjętej ocen – a zatem musi (również) indywidualizować przedmiot sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 (pierwszym) sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 200 zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi (punkt 2 sentencji wyroku). Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.