III SA/Gl 700/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach Haliny Pełki sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłat eksploatacyjnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Z. złożył skargę z dnia [...] r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...], którą organ ten uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r., nr [...], określającą K. C. i L. C. wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej za wydobycie [...] ton kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji, na kwotę [...] zł i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, powołując się na stosowne dokumenty, ustalił między innymi, że: 1/ K. C. i L. C. prowadzili działalność gospodarczą jako wspólnicy w ramach przedsiębiorstwa K. C. i L.C. "A" Spółka Jawna z siedzibą w Z. oraz K. C. i L. C. "B" Spółka Jawna z siedzibą w Z., 2/ w dniu [...]r. została zawarta umowa dzierżawy mająca za przedmiot nieruchomość składającą się z działek [...], [...], [...] o pow. 4,4470 ha oraz z działek [...],[...],[...], [...] o pow. 6,8672 ha, w której jako dzierżawcy zostali wymienieni K. i L. C., a podpisał się wyłącznie L.C. posługujący się pieczęciami "Prezes Spółki L.C" oraz "A." bez wskazania formy organizacyjno-prawnej, w jakiej prowadzone jest gospodarstwo, 3/ działka nr [...] wykorzystywana była przez "B" Sp. j., w której to imieniu występował L. C., 4/ pełnomocnik przyznał, że na działce nr [...] prowadzone było wydobycie kopaliny jednakże przez "A" Sp. j. Natomiast wskazując na przepis art. 85a ustawy z dnia 5 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 228 , poz. 1947 z późn. zm.) stwierdził, że odpowiedzialność za bezkoncesyjne wydobycie kopaliny spoczywa na podmiocie prowadzącym wydobycie ze złoża, a nie na podmiocie posiadającym tytuł prawny do gruntu, na którym znajduje się złoże. Powołując się na wyjaśnienia złożone przez L.C. organ odwoławczy wskazał, że działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu kopaliny ze złoża na obszarze działki nr [...] położonej w obrębie Z. w okolicy ul. [...] prowadziła firma "B" K. C., L. C. Sp. j. z siedzibą w Z., a nie "A" Sp. j., czy też osoby fizyczne K. C. i L. C.. W następstwie tego uznał, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji błędnie określił wysokość opłaty K. C. i L. C. przyjmując, że byli oni stronami postępowania jako wspólnicy, a nie odrębny podmiot jakim była "B" Sp. j. W skardze Prokurator Rejonowy zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a., poprzez merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie stosownego terminu i bez wniosku o jego przywrócenie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik uczestniczki postępowania K.C. wywodził, że odwołanie zostało wniesione w terminie i jednocześnie wnosił o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów (poświadczonych za zgodność z oryginałem): dowodu nadania odwołania za pomocą przesyłki pocztowej w dniu [...]r. i wyciągu z dziennika korespondencji kancelarii pełnomocnika z dnia [...]r. Występujący w sprawie Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w piśmie z dnia [...]r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. W uzasadnieniu tego pisma wskazał, że skarga została wniesiona w związku z pismami Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] i [...]r. Według Prokuratora za niewystarczające dla wykazania, że odwołanie zostało złożone po terminie, okazały się te pisma i dodatkowe wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia [...] r., gdzie zaznaczono, że system ewidencji korespondencji (dnia [...]r. pod nr [...] wpisano "odwołanie od dec. [...]") nie pozwala na rozgraniczenie pism na wpływające z Urzędu Pocztowego w Z. oraz pism, które zostały doręczone osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwaną dalej P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Czynności mające na celu obejście prawa (art. 58 k.c.) zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan (w:) Z. Banaszczyk [i in.], Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. 2, Warszawa 1998, s. 153). Natomiast podstawy stwierdzenia nieważności wynikają z art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności, jeśli chodzi o rażące naruszenie prawa materialnego lub procesowego, to w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka wada występuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi natomiast rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1994 r., I SA 1559/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 51, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422-427/96, Glosa 1998, nr 10, s. 29, wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101, wyrok NSA z dnia 21 listopada 1994 r., III SA 388/94, PG 1995, nr 8, s. 10). Podobnie przyjmuje się na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1642/94, Prok. i Pr. 1995, nr 7-8, s. 70). Mając na uwadze pismo Prokuratora z dnia [...]r., którym cofnięto skargę i stan sprawy, tj. okoliczności faktyczne wynikające z dowodów złożonych przez pełnomocnika i branych pod uwagę przez Prokuratora w kwestii badania terminowości złożenia odwołania oraz wynikające z dowodów, na które powołał się organ odwoławczy i ocenił zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, należy uznać, iż w sprawie doszło do skutecznego cofnięcia skargi. Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi określonych w art. 60 P.p.s.a. Wobec powyższego działając w oparciu o przywołane wyżej przepisy Sąd orzekł, jak w sentencji.