III SA/Gl 705/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z [...] r. wydaną w oparciu o art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz § 1, §7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. B. choroby zawodowej słuchu spowodowanej hałasem, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia. Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniach lekarskich uprawnionych placówek orzeczniczych, które nie rozpoznały u badanego choroby słuchu ze względu na wielkość stopnia ubytku słuchu. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. nie zgadzał się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu. Podniósł, że pracował w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego i hałas był jedyną przyczyną pogorszenia się stanu jego słuchu i ubytku stwierdzonego przez lekarzy na poziomie ponad [...] dB. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uznał słuszności zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. J. B. zaskarżył wskazaną wyżej decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 14 grudnia 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 577/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który okazał się właściwym do rozpatrzenia skargi J. B. po wprowadzeniu w życie reformy sądownictwa administracyjnego uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczającym było ujawnienie obniżenia poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego, narażenie pracownika na działanie czynnika szkodliwego jakim był hałas i domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy. W przedmiotowej sprawie organ inspekcji sanitarnej ustalił bezspornie, że J. B. pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia, gdyż natężenie hałasu w "B" Sp. z o.o. w B. Zakład Produkcyjny w S., gdzie pracował jako [...] wynosiło 81-87 dB. Zaś z orzeczeń lekarskich z [...] r. i [...] r. wynikało, że stwierdzono u niego takiego ubytku słuchu, który można by zakwalifikować jako chorobę zawodową. Organ Inspekcji Sanitarnej nie wyjaśnił też dlaczego wykluczył związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a warunkami pracy. W konkluzji Sąd, przywołując orzeczenia Sądu Najwyższego wyraził pogląd, że na gruncie prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji – rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 2940), że stopień ubytku słuchu nie był elementem prawnej definicji choroby zawodowej narządu słuchu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. nr [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u J. B. i stwierdził u niego chorobę zawodową słuchu z pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wskazanego wyżej rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazano na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie, a w szczególności wyrażony w nim pogląd prawny oraz zalecenia, które uwzględniono przy ponownej ocenie materiału dowodowego. Podkreślono fakt wieloletniej pracy J. B. w narażeniu na hałas ponadnormatywny oraz fakt, rozpoznania odbiorczego uszkodzenia słuchu związanego z warunkami pracy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] r. następca prawny pracodawcy Spółka "A" z siedzibą w S., zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 9 i art. 10 k.p.a. przez zaniechanie informowania strony o prowadzonym postępowaniu i uniemożliwienie aktywnego w nim udziału, art. 7 przez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wadliwe zastosowanie § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych przez przyjęcie, że ubytek słuchu stanowi chorobę zawodową, naruszenie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) przez niedostateczne wyjaśnienie występujących w sprawie wątpliwości i zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącej Spółki nie zostały wyjaśnione kwestie natężenia czynników szkodliwych w środowisku pracy i ich wpływu na możliwości powstania uszczerbku na zdrowiu, zbyt krótkiego okresu zatrudnienia w warunkach szkodliwych, wpływu innych czynników na stan zdrowia, zatrudnienia w okresie 1999 – 2002. Podkreślono, że nie można uznać związku przyczynowego w sytuacji ustania zatrudnienia w 1999 r., a opiniami wydanymi w roku 2002 i 2003. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zasadności podniesionych zarzutów i zmiany wydanej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,b,c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a stosownie do zapisu art. 153 powyższej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W świetle materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Z materiału tego wynika bowiem w jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu wątpliwości sposób, że J. B. w latach 1992 – 1999 w okresie swojego zatrudnienia w Spółce z o.o. "B" w S. pracował jako [...] w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, jakim jest hałas przemysłowy o natężeniu od 81 do 87 dB. Ustalenia te były dla organów inspekcji sanitarnej obu instancji niesporne, a wynikały z ustaleń poczynionych w dochodzeniu epidemiologicznym z [...] 2002 r, w Spółce "B". Tym samym zarzut braku jej udziału w postępowaniu należało uznać za chybiony. Należy podkreślić, że lekarze orzecznicy z dwóch uprawnionych placówek służby zdrowia I i II szczebla, jak Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] r, oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] r., którzy przeprowadzili specjalistyczne badania i nie rozpoznali u badanego choroby zawodowej słuchu wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych wskazując w sposób jednoznaczny przyczyny wydanego orzeczenia. Jednostka I szczebla stwierdziła ubytek słuchu wynoszący [...] dB dla ucha prawego i [...] dB dla ucha lewego. Jednostka diagnostyczna II szczebla stwierdziła ubytek słuchu w wysokości UP – [...] dB i UL – [...] dB. Wyniki, te uzasadniały stwierdzenie u J. B. choroby narządu słuchu o etiologii zawodowej. Materiał dowodowy nie wskazał innych przyczyn schorzenia, a tym samym nie obalono domniemania związku przyczynowego rozpoznanego schorzenia z warunkami pracy. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości ustaleń dowodowych i dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ odwoławczy sprzecznej z zaleceniami i oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 grudnia 2004 r. wydanego w przedmiotowej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Sąd oddalił skargę jako niezasadną.