III SA/Gl 721/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Henryk Wach, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę Dnia [...] skarżąca R. K. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymeldowania D. P. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w J. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżącą do uiszczenia – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia – należnej opłaty wpisowej w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi. Powyższe doręczono stronie pod wskazany adres w dniu [...] co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. W terminie wyznaczonym, który upłynął [...] skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały ( § 1 ). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi stanowi istotny element sprawy, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca będąc prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu ( w terminie i w kwocie wyraźnie wskazanej przez Sąd ) nie zastosowała się do powyższego – jej skargę należało, stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy, odrzucić. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.