III SA/Gl 722/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant sekr. spraw. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi E. L., J. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością wniosku o stwierdzenie nieważności w sprawie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Pismem z dnia [...] 2004 r. E. i J. L. wnieśli do Starostwa Powiatowego w B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działający z upoważnienia Starosty B. Kierownik Referatu Ewidencji Gruntów, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w związku z art. 7a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), postanowił przekazać powyższy wniosek do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii. W uzasadnieniu wskazano, iż skoro wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego to organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Główny Geodeta Kraju, który zgodnie z art. 7a pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Od powyższego postanowienia E. i J. L. wnieśli zażalenie. Kwestionując prawidłowość tego rozstrzygnięcia domagali się jego unieważnienia oraz postawienia sprawy w gestii Starosty Powiatowego w B., któremu zarzucili niewłaściwe przeprowadzenie postępowania i wydanie wadliwej decyzji w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Ponadto zarzucili naruszenie art. 24 § 1 oraz 26 § 1 k.p.a., bowiem zdaniem skarżących, pracownik, który uprzednio wydał wadliwą w ich sprawie decyzję powinien być wyłączony do wydania zaskarżonego postanowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając iż wniosek stron został prawidłowo skierowany do Głównego Geodety Kraju, jako organu właściwego do jego rozpoznania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem E. i J. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uwzględnienia zarzutów i żądań zawartych przez nich w zażaleniu na postanowienie Starosty B.. Ponadto zarzucili uchybienia proceduralne, gdyż zarówno przed doręczeniem im skarżonego postanowienia, a tym samym przed rozpoznaniem ich zażalenia na nie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przesłał ich wniosek "w inne miejsca" pismem z dnia [...] 2004r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Zaznaczył, iż pismem z dnia [...] 2004 r. przekazał Głównemu Geodecie Kraju ten sam wniosek skarżących, który został do niego skierowany w drugim egzemplarzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej . Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 tej ustawy wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy , wówczas – w zależności od rodzaju naruszeni a – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten nakłada zatem na organy administracji obowiązek kontroli właściwości do rozstrzygania danej sprawy administracyjnej. Wniesienie podania nie powoduje więc z mocy prawa wszczęcia postępowania przed organem, do którego zostało ono złożone. Natomiast zgodnie z art. 65 § 1, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość przekazania wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia zmian w rejestrze gruntów Głównemu Geodecie Kraju, jako właściwemu do jego rozpoznania. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Przyjdzie wskazać, że wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności dotyczył ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W tej sytuacji właściwym do stwierdzenia nieważności, zgodnie z art. 157 k.p.a. jest organ wyższego stopnia nad organem odwoławczym. Właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego należało zatem oceniać według przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę ustalenia właściwości tego organu przy jej wydawaniu. Podstawę wydania kwestionowanej decyzji stanowiła ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) , która zgodnie z art. 1 pkt 3 reguluje sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 7a pkt. 2 tej ustawy Główny Geodeta Kraju wykonuje zadania określone w ustawie, a w szczególności pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, a także nadzoruje i kontroluje ich działania. W tej sytuacji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego słusznie uznał, że Starosta B. prawidłowo przekazał wniosek skarżących do Głównego Geodety Kraju, jako organu właściwego w sprawie. Należy nadmienić, że w osnowie rozstrzygnięcia Starosta B. postanowił przekazać sprawę do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, który nie jest organem,a jedynie jednostką, przy pomocy której Główny Geodeta Kraju, jako centralny organ administracji rządowej właściwy w sprawach geodezji i kartografii, wykonuje swoje zadania (art. 6 ust. 1 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Niemniej jednak w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ prawidłowo powołał art. 7a pkt 2 tej ustawy wskazujący Głównego Geodetę Kraju, jako organ właściwy w sprawie wniosku skarżących, czemu następnie dał wyraz w uzasadnieniu postanowienia. Zatem powyższe nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Podniesiony w skardze zarzut uchybienia przepisom proceduralnym na skutek przekazania wniosku skarżących przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Głównemu Geodecie Kraju przed doręczeniem im postanowienia Starosty B. oraz złożeniem zażalenia na to rozstrzygnięcie nie miał znaczenia w sprawie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, powyższe nastąpiło na skutek złożenia przed skarżących drugiego egzemplarza tego samego wniosku do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. i było przedmiotem odrębnego postępowania w kwestii jego przekazania według właściwości. Ponadto nie można uznać za trafny zarzut naruszenia art. 24 § 1 k.p.a. bowiem skarżący nie wskazali, która z wymienionych w tym przepisie przyczyn wyłączenia pracownika zaistniała, zaś okoliczności, iż w ocenie skarżących pracownik ten wydał uprzednio wadliwą decyzję w sprawie nie stanowi ustawowej przesłanki do jego wyłączenia. Ponadto przekazanie podania organowi właściwemu nie jest udziałem w postępowaniu w sprawie, o jakim mowa w tym przepisie. Natomiast zarzuty zawarte w zażaleniu, a dotyczące wadliwości decyzji Starosty B. będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, nie mogły być uwzględnione, jako że przedmiotem kontroli organu odwoławczego oraz Sądu była wyłącznie kwestia prawidłowości przekazania tego wniosku organowi właściwemu do jego rozpoznania. Dopiero ten organ, będzie uprawniony do badania, czy decyzje objęte wnioskiem skarżących są dotknięte jedną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. stanowiących przesłanki do stwierdzenia ich nieważności. Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono.