III SA/Gl 722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji zaległości z tytułu należności celnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. R. S. pismem skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w K. wniósł "odwołanie" od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...], umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne, obejmujące należności ustalone w decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...]. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. została doręczona skarżącemu dnia [...] r. W decyzji tej znalazło się pouczenie o prawie zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia [...] r. R. S. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednocześnie wskazując, że wnosi odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, iż ww. decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. była dla niego niekorzystna. Podniósł, że dowód uiszczenia przez niego wpłaty opłaty legalizacyjnej został zagubiony, jednakże podczas prac porządkowych w warsztacie dowód wpłaty z dnia [...] r. nr [...] odnalazł się. Podkreślił, że wobec tego na dzień wydania ww. decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. opłata restrukturyzacyjna została uiszczona, co – jego zdaniem – uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/GI 722/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., rozpoczął bieg [...] r. i upłynął z dniem [...] r. (środa). Tymczasem pismo strony z dnia [...] r., noszące znamiona skargi, zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w B. dnia [...] r., a więc z prawie 5-letnim uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Sąd uznał, że brak dowodu uiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej nie stanowi przeszkody do złożenia skargi, a skarżący nie uprawdopodobnił, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu dnia [...] r., o czym świadczy pokwitowanie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Do dnia dzisiejszego nie zostało ono zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc pod uwagę, że skarżący nie posiada szczególnego statusu przewidzianego w aspekcie terminów do wniesienia skargi dla prokuratora czy Rzecznika Praw Obywatelskich, jedyny wyłom od wymogu zachowania 30-dniowego terminu związany jest z przywróceniem terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/GI 722/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Tym samym brak jest podstaw do rozpatrywana skargi wniesionej po upływie terminu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ze względu na fakt, że następstwo niedochowania terminu w postaci odrzucenia skargi zostało w przedstawionej sytuacji sformułowane przez ustawodawcę jako obligatoryjne, orzeczono jak na wstępie.