III SA/Gl 734/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia Anna Apollo ( spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Walentek WSA Małgorzata Jużków Protokolant : straszy sekretarz sądowy Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005r. przy udziale - sprawy ze skargi J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie stwierdził u p. J. H. choroby zawodowej pylicy płuc wymienionej w pozycji 3.1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz. 1115 ). W podstawie prawnej decyzji powołano także art. 104 Kpa oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, poz. 106 ze zm. ). Zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż z orzeczeń lekarskich wystawionych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. oraz przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wynika, że u pracownika nie znaleziono podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Dalej stwierdzono, iż p. H. pracował w latach 1968 – 2003 w "A" S.A. w K., gdzie był narażony na działanie pyłów zwłókniających. Jednak z uwagi na nie rozpoznanie choroby zawodowej przez dwie placówki diagnostyczne nie było podstaw do jej stwierdzenia. W odwołaniu p. J. H. domagał się ponownego rozpatrzenia jego sprawy i stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Bowiem jego obecny stan zdrowia, był następstwem warunków w jakich pracował. Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową. W rozpoznanej sprawie dwie placówki diagnostyczne nie rozpoznały u p. H. pylicy płuc. Ustaliły, w oparciu o analizę radiogramów klatki piersiowej , iż u badanego nie wystąpiły typowe zmiany radiologiczne zgodne ze standardem radiograficznym płuc Międzynarodowego Biura Pracy, upoważniające do rozpoznania choroby. Dlatego, chociaż p. H. pracował w narażeniu go na działanie pyłów zwłókniających zawierających wolną krzemionkę, a więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania pylicy płuc nie można było uwzględnić jego odwołania i stwierdzić choroby zawodowej. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż badanie radiograficzne jest badaniem z wyboru w diagnostyce pylicy, że proces pyliczy przebiega powoli i, że choroba ta może rozwinąć się także w wiele lat po ustaniu narażenia. Lecz obecny stan zmian w płucach skarżącego nie pozwalał na jej stwierdzenie. Także biorąc pod uwagę zmiany pylicze w węzłach chłonnych rozpoznane w badaniu histopatologicznym przeprowadzonym na Oddziale Chirurgii Klatki Piersiowej Szpitala w B.. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach p. J. H. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego i stwierdzenia u niego choroby zawodowej, będącej następstwem trudnych warunków, w jakich pracował, a jednocześnie ujawnionej już w badaniach histopatologicznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. Podtrzymał argumenty przytoczone już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Dalej wskazać także należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy nie będąc związany wnioskami, zarzutami skargi oraz przytoczoną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z dniem 2 września 2002r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz. 1115 ). Ma ono zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad ( ... ) państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie. Skierowania na badanie do jednostki orzeczniczej nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza w formie kopii skierowania, o którym mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie brak w aktach kopii zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej lub skierowania skarżącego przez lekarza na badanie w Poradni Chorób Zawodowych. Jest to uchybienie, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Bowiem skarżący został zbadany przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. – Poradnię Chorób Zawodowych w S., która to placówka, dysponując kartą oceny narażenia skarżącego, zdjęciem rtg wykonanym [...] 2003r., analizą radiograficzną z [...] 2004r. wydała orzeczenie z dnia [...] r.. Co prawda z tego dokumentu także nie wynika, kto skierował skarżącego na specjalistyczne badania do placówki diagnostycznej, lekarz zgłaszający podejrzenie choroby, czy inspektor sanitarny i kiedy to uczyniono. Natomiast W sprawie zawiadomiono skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. W sprawie nie jest spornym fakt narażenia skarżącego na działanie pyłów zawierających wolną krzemionkę i mogących wywołać pylicę płuc. W ujęciu przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, zasad ( ... ) z 2002r. chorobę zawodową można stwierdzić, jeżeli została ujęta w wykazie chorób zawodowych i jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z powyższego wynika, iż "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w ścisłym związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki jej wykonywania. Warunkiem jej stwierdzenie jest uprzednie rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych. A następnie wykazanie, że do zachorowania doszło bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem na skutek działania w środowisku pracy czynników szkodliwych bądź w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie lekarze dwóch placówek diagnostycznych jednoznacznie stwierdzili, iż ujawnione u skarżącego zmiany w płucach i węzłach chłonnych nie dają obecnie podstaw do rozpoznania pylicy płuc. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż lekarze orzecznicy dysponowali wypisem skarżącego ze Szpitala w B. i wynikami badań histopatologicznych i odnieśli się do nich w swoich orzeczeniach. Organ odwoławczy słusznie wskazał, iż pylica płuc należy do chorób wolno się rozwijających. Dlatego może się rozwinąć i być rozpoznaną także w wiele lat po ustaniu narażenia na działanie czynnika szkodliwego. Upływ czasu od ustania narażenia nie jest w tym przypadku przeszkodą do jej stwierdzenia. W konkluzji należy stwierdzić, iż organy inspekcji sanitarnej, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyły prawa materialnego oraz w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy prawa procesowego. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalono skargę.