III SA/Gl 741/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Asesorzy: Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik,, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. ref. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami - odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity w Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] r. w sprawie ustalania zasad usytuowania na terenie Gminy C. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, Burmistrz Miasta C. udzielił E. N. zezwolenia na sprzedaż piwa oraz napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu w punkcie sprzedaży położonym w C. przy ul. [...]. Pismem z [...] r. K. B. złożył skargę na powyższą decyzję pisząc, że bar E. N. usytuowany jest na posesji graniczącej z posesją, na której znajduje się prowadzony przez niego Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej – Oddział [...]. Skarżący zarzucił, że w takiej sytuacji zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zostało wydane sprzecznie z postanowieniami uchwały Rady Miasta C. nr [...] w sprawie ustalania zasad usytuowania na terenie miasta C. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, gdyż uchwała ta zakazuje sprzedaży alkoholu w bezpośredniej bliskości zakładów opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na to pismo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wszczęło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza C. z [...] r. nr [...] i decyzją z [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia jej nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skoro zarzut K. B.zmierza do wykazania naruszenia przez Burmistrza C. postanowień uchwały Rady Miasta z [...] r. nr [...], to jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza należy uznać wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego rażące naruszenie prawa. Oceniając wniosek pod tym kątem SKO uznało, że ewentualne różnice w interpretacji zawartego w uchwale Rady Miasta C. określenia "bezpośrednia bliskość" nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa. W konsekwencji, decyzją z [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza C. z [...] r. Decyzję tą K. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podtrzymując swe twierdzenie o rażącym naruszeniu przez Burmistrza C. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] r. w sprawie ustalania zasad usytuowania na terenie Gminy . miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 K.p.a. jest organ wyższego stopnia, który orzeka wówczas w tym postępowaniu jako organ pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organem pierwszej instancji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., od orzeczeń którego, zgodnie z art. 127 K.p.a., przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero po wyczerpaniu tego środka otwiera się droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego; skarga wniesiona bez wyczerpania tego trybu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oznacza, ze sąd nie dokonuje jej oceny merytorycznej, a jedynie wyraża pogląd, iż jest ona niedopuszczalna. Nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, iż w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzieliło K. B. nieprawidłowego pouczenia o trybie zaskarżenia decyzji. W pouczeniu tym napisano, iż "... na niniejszą decyzję służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach...". Nieprawidłowe pouczenie skarżącego nie może wywołać dla niego negatywnego skutku w postaci utraty terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w dalszej kolejności utraty możliwości wniesienia skargi do sądu, dlatego w przypadku złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązkiem Kolegium będzie, przy braku innych przeszkód, jego uwzględnienie. Mając to wszystko na uwadze sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. SW