III SA/Gl 741/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług na skutek wniosku pełnomocnika procesowego skarżącego z urzędu – doradcy podatkowego F. F. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu postanawia: przyznać pełnomocnikowi skarżącego – doradcy podatkowemu F. F. zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w kwocie 3.220,79 zł (trzy tysiące dwieście dwadzieścia złotych i siedemdziesiąt dziewięć groszy). Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2017 r. ustanowiono dla strony skarżącej doradcę podatkowego z urzędu. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej w osobie doradcy podatkowego F. F.. W dniach 29 grudnia 2017 r. i 9 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu przeglądał akta sądowe i administracyjne w przedmiotowej sprawie (zapiski urzędowe z tych dni, znajdujące się w aktach sprawy – k.46 i 60). Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do zarzutów skargi, sformułował wnioski procesowe i wniósł o przyznanie wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wg norm przepianych oraz zwrot kosztów trzykrotnego dojazdu do tutejszego Sądu (jeśli stawi się na rozprawie przed tutejszym Sądem) w celu analizy akt sprawy w wysokości 268,79 zł. Pełnomocnik procesowy przedstawił wyliczenie kosztów dojazdu (na trasie: J., ul. [...] – a siedzibą tutejszego Sądu). Jednocześnie, w piśmie tym, zawarto oświadczenie, że powyższe koszty nie zostały zapłacone lub zwrócone w całości lub w części w jakikolwiek sposób. Rozpoznając wniosek zważono co następuje: Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, określająca podatek od towarów i usług za trzy ostatnie miesiące 2017 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie wynosi 32.511 zł. Przedmiotem zaskarżenia jest więc akt administracyjny, który bezpośrednio określa kwotę pieniężną zobowiązania podatkowego. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1 e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem" – kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postepowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w tym przypadku 2.400 zł. W tym stanie rzeczy, wynagrodzenie doradcy podatkowego z urzędu w postepowaniu sądowoadministracyjnym wyniesie w przedmiotowej sprawie 2.400 zł. Wynagrodzenie to, na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 552 zł. Pełnomocnikowi procesowemu z urzędu w tej sprawie należy się opłata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w przyznanej wysokości tej stawki, powiększona o kwotę należnego podatku od towarów i usług – 2.952 zł. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wniósł również o zwrot kosztów dojazdu do Sądu i przedstawił wyliczenie tych kosztów. Należy zaaprobować wyliczenie koszów dwukrotnego stawiennictwa w sądzie pełnomocnika skarżącej, celem zapoznania się z aktami sprawy. Z zapisków urzędowych wynika, że doradca podatkowy rzeczywiście był Sądzie i zapoznawał się z aktami sprawy (w dniach 29 grudnia 2017 r. i 9 lutego 2018 r.). Należy zwrócić uwagę, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie powinno się przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony 53,6 km - dwukrotnie) co trzeba uznać za wystarczające. Wspomnianą wyżej łączną kwotę 268,79 zł ustalono - jak zasadnie przyjął wnioskujący - przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca dla samochodów o pojemności skokowej powyżej 900 cm3 0,8358 zł) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgnąć także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 P.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie i zwrot kosztów dojazdu do siedziby Sądu, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.