III SA/Gl 744/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administarcji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. znak [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J.P. jako byłego prezesa zarządu A Sp. z o. o. z siedzibą w B. ul. [...] ponoszonej wraz z ww. Spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł, zaległości podatkowe za lipiec 2012 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Stan sprawy jest następujący. Pismem z dnia 13 lipca 2016 r. D.S. reprezentujący J.P. wniósł o: wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. , na podstawie której Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wydał tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] roku, uchylenie w całości ww. decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, uzasadniając to faktem, iż Strona w prowadzonym wobec Niej postępowaniu, mającym na celu orzeczenie o Jej solidarnej odpowiedzialności z A sp. z o.o. za zobowiązania Spółki dowiedziała się dopiero w momencie otrzymania w dniu 13 czerwca 2016 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie podatkowe w trybie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. wznowił - postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] - postępowanie zakończone ostateczną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.z dnia [...] r. znak [...] i następnie decyzją z dnia [...] r. znak [...] odmówił w całości jej uchylenia. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie cyt.: "a. art. 240 § 1 pkt 4) o.p. poprzez błędne uznanie, że strona nie brała udziału w postępowaniu podatkowym z własnej winy; b. art. 146 o.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że Odwołujący zaniechał obowiązku powiadomienia o zmianie adresu, w sytuacji gdy taki obowiązek istnieje jedynie w toku postępowania; c. art. 2a o.p. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika." W uzasadnieniu podkreślił, iż "brak udziału Odwołującego w postępowaniu podatkowym miał charakter niezawiniony. To organ bowiem dokonywał doręczeń na nieprawidłowy adres. Zgodnie z art. 148 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Organ winien do tych przepisów się stosować i ustalić miejsce zamieszkania Odwołującego." Ponadto nie zgodził się z uzasadnieniem organu dotyczącym stosowania art. 146 Ordynacji podatkowej i wskazał, iż w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania ze względu na to, że J.P. cyt.: "nie posiadał wiedzy o toczącym się postępowaniu, tym bardziej więc nie miał możliwości aktualizowania danych adresowych." Dodatkowo wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych - wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.04.2013 r. sygn. akt I SA/Kr 167/13 i WSA w Kielcach z 19.03.2009 r. sygn. akt I SA/Ke 53/09 - i przytoczył fragmenty argumentacji zawarte w tych wyrokach, tj. wskazał na poglądy zgodnie z którymi "organ podatkowy musi ustalić miejsce faktycznego zamieszkania. Dopóki tego nie zrobi, doręczenie decyzji podatnikowi będzie nieskuteczne" oraz według których o skuteczności doręczenia nie może decydować fakt skierowania przez organ decyzji na adres wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym. Obowiązek aktualizacji danych, nałożony inną ustawą nie może skutecznie zmieniać unormowań dotyczących doręczeń przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Ewidencja jest źródłem informacji dla organów o podatnikach, z tym, że w przypadku, gdy dane w niej znajdujące się, nawet na skutek zaniechania podatnika, nie zostały zaktualizowane i zostanie wskazane, że faktyczne miejsce zamieszkania podatnika jest inne, nie ma podstaw by uznać, iż doręczenie na adres wynikający z ewidencji jest doręczeniem skutecznym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując odwołanie utrzymał w mocy sporna deczyję . Na wstępie przytoczył treść art. 240 § 1 O.p. normujący przesłanki wznowienia postępowania i wyjaśnił, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przypomniał, iż w niniejszej sprawie, Pełnomocnik Strony wskazał, że Strona nie brała udziału w postępowaniu, jak również nie otrzymywała korespondencji dotyczącej prowadzonego postępowania, w tym decyzji. W ocenie Pełnomocnika, organ pierwszej instancji kierował bowiem błędnie korespondencję na nieaktualny adres Strony, tj. [...], mimo, że adres ten: "nie jest ani adresem pod którym Skarżący jest zameldowany, nie jest jego adresem zamieszkania, a nadto nie prowadzi pod tym adresem działalności gospodarczej (...) od 1 sierpnia 2014 roku. Wnioskodawca ma zawieszoną działalność gospodarczą, z czego wynika, że pod wskazanym adresem nie mógł odbierać kierowanej korespondencji. Z wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej wynika, że adresem do doręczeń Wnioskodawcy był i jest nadal skrytka pocztowa [...] (...). Z kolei miejscem zamieszkania jest [...]." Dyrektor wskazał także, że: 1. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J.P. jako byłego prezesa zarządu A Sp. z o. o. z siedzibą w B. ponoszonej wraz z ww. Spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę zostało wszczęte postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., które doręczono w trybie zastępczym - zgodnie z art. 150 § 2 O.p., tj. w dniu 28 października 2015 r.; 2. w toku postępowania organ podatkowy gromadził materiał dowodowy w sprawie i orzekł o odpowiedzialności podatkowej J.P. za ww. zaległości - decyzją z dnia [...] r. znak [...] , doręczoną w trybie zastępczym w dniu 22 stycznia 2016 r.; 3. od ww. decyzji nie złożono odwołania, zatem ww. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., będąca przedmiotem niniejszego postępowania wznowieniowego jest decyzją ostateczną oraz został dochowany termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania - zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Z akt sprawy wynika bowiem, iż J.P. powziął wiadomość o wydaniu przedmiotowej decyzji w dniu [...] r. i w dniu 13 lipca 2016 r. nadał - za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. - wniosek o wznowienie niniejszego postępowania. Organ wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu bezspornym jest, że J. P. nie brał czynnego udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną, a niepodejmowana korespondencja kierowana do Niego w ramach tego postępowania na adres [...] wracała do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Za sporną w sprawie organ uznał kwestię czy ten stan rzeczy był zawiniony przez stronę czy też nie. Wskazał organ, iż przedmiotowepostępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu 28 października 2015 r. poprzez doręczenie Stronie, w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Za istotne organ uznał, iż postępowanie podatkowe w zakresie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności J.P. wszczęto w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.). W tym zakresie wskazał ,iż zgodnie z art. 144 ww. ustawy organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przez pracowników obsługujących organ podatkowy lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma - zgodnie z art. 148 § 2 O.p. mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej określony, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 O.p. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się o miejscu pozostawienia pisma. W razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni następuje powtórne zawiadomienie adresata o pozostawieniu pisma i możliwości jego odbioru w terminie kolejnych 7 dni. Zawiadomienia te umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wskazał organ II instancji iż podmiotem postępowania podatkowego była osoba fizyczna , zatem organ podatkowy pierwszej instancji dokonał weryfikacji danych adresowych podmiotu na podstawie danych zawartych w aplikacji Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników w skrócie CRP KEP, o czym świadczy wydruk z dnia 24 września 2015 r. Czynności tej dokonał przed wydaniem postanowienia wszczynającego niniejsze postępowanie podatkowe, tj. [...] r. Na podstawie danych zawartych w CRP KEP, organ pierwszej instancji stwierdził jednoznacznie, że adres [...] jest jednocześnie adresem prowadzenia działalności gospodarczej przez J.P., jej siedziby jak i adresem rejestracyjnym. Natomiast adresem do korespondencji jest skrytka pocztowa [...] . Jednakże z uwagi na brzmienie Rozdziału 5 "Doręczenia" Ordynacji podatkowej, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. nie miał prawnych możliwości doręczania pism kierowanych do J.P. na ww. adres do korespondencji, bowiem obowiązujące wówczas przepisy Ordynacji podatkowej takiej sytuacji nie przewidywały. Możliwość taka istnieje w obecnym stanie prawnym, bowiem ustawodawca w nowelizacji Ordynacji podatkowej, wprowadził nowy przepis art. 150a Op., dotyczący doręczeń na adres skrytki pocztowej. Z jego treści jednak wynika, iż doręczanie korespondencji na adres skrytki pocztowej może odbywać się na wniosek strony. Zatem dopiero w toku postępowania strona może wystąpić z takim wnioskiem. Dodatkowo Organ II instancji wskazał, iż dane adresowe J.P. zostały potwierdzone informacjami zawartymi w prawnie skutecznej dokumentacji za lata 2014 i 2015, składanej przez Stronę, tj. w zeznaniach (PIT - 36) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 i 2015, złożonych drogą elektroniczną, odpowiednio w dniach 26 kwietnia 2015 r. i 25 kwietnia 2016 r. W zeznaniach tych J.P. jako aktualny adres zamieszkania wskazał ul. [...] (poz. 18-23). Organ podkreślił, iż wskazywany adres zamieszkania winien być aktualny na ostatni dzień danego roku podatkowego. Zatem argument wskazany we wniosku z dnia 13 lipca 2016 r., iż od 1 sierpnia 2014 r. J. P. ma zawieszoną działalność gospodarczą i w związku z tym pod wskazanym adresem nie mógł odbierać kierowanej do niego korespondencji pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro ww. adres został przez Stronę wskazany jako adres, pod którym zamieszkiwała. Odnosząc się do zarzutów strony, załączonych do wniosku z dnia 13 lipca 2016 r. wydruku z CEIDG i zasadniczych argumentów, że korespondencja organu pierwszej instancji powinna być kierowana na adres do doręczeń wskazany w CEIDG, tj. skrytkę pocztową nr [...] to w ocenie organu II instancji bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostają dane zawarte w ww. centralnej ewidencji, ponieważ postępowanie podatkowe toczy się w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, a żaden z jej przepisów nie odnosi się do tych danych, a w związku z tym adres do doręczeń wskazany w ww. ewidencji nie może zostać uznany za adres do doręczeń zgłoszony organowi podatkowemu. Nowy przepis art. 150a O.p. - jak wskazano powyżej - nie ma zastosowania w sprawie, gdyż z jego brzmienia wynika, że organ podatkowy dokonuje doręczenia na adres skrytki pocztowej, ale na wniosek strony, a co za tym idzie zgłoszenia w tym względzie należało dokonać w toku postępowania podatkowego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Za takie zgłoszenie nie można również uznać informacji zawartych w ww. Centralnej Ewidencji. Niezależnie od powyższego, po analizie treści załączonego wydruku organ II instancji stwierdził, iż nie oddaje on stanu przedstawionego przez Stronę, co więcej odzwierciedla jedynie stan wpisu po zmianach z dnia 26.11.2011 r. Pomija zupełnie zmiany w CEIDG dokonane w dniach: 03.04.2012r, 15.05.2013r., 08.08.2013r., 01.08.2014 r. (poprzedzające datę wszczęcia postępowania w trybie art. 116 Op.), tj. nie potwierdza stanowiska Pełnomocnika Strony, iż adresem do doręczeń jest skrytka pocztowa, bowiem na załączonym wydruku nie ujawniono tego adresu. Reasumując za niesłuszne Dyrektor uznał twierdzenie Strony, jakoby Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. nie dokonał weryfikacji Jej danych adresowych, a tym samym prowadził postępowanie podatkowe wobec Strony, która nie z własnej winy nie brała w nim udziału. Stwierdził, że organ kierował korespondencję na adres zgłoszony do akt rejestrowych przez J.P. i który nie został zmieniony do czasu wszczęcia postępowania. Co więcej jego aktualność została potwierdzona w złożonych przez Stronę zeznaniach podatkowych gdzie wskazano adres zamieszkania [...]. Za nie bez znaczenia Dyrektor uznał fakt, że w trakcie doręczania korespondencji, która odbywała się w trybie zastępczym, przesyłki wracały z oznaczeniem, że nie zostały podjęte w terminie. Organ więc działając w takich okolicznościach słusznie przyporządkował stan faktyczny do normy postępowania określonej w art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnośnie zarzutu dotyczącego niewłaściwego zastosowania normy postępowania, określonej w art. 146 O.p. organ wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji przytoczył ten przepis prezentując unormowania odnoszące się do doręczenia pism w toku postępowania podatkowego, nie zajął natomiast stanowiska, że Strona zaniechała powiadomienia o zmianie adresu w trakcie postępowania. Za słuszny uznał wniosek organu, że przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia sprawy, a zdecydowały o tym wskazane powyżej okoliczności, które mieszczą się w hipotezie art. 148 § 1 w związku z art. 150 Ordynacji podatkowej. Na zakończenie Dyrektor odnosząc się do przywołanych wyroków, stwierdził że po stronie organów nie istnieje bezwzględny obowiązek skutecznego poszukiwania innego adresu podatnika, skoro sam podatnik od lat wskazuje konkretny adres zamieszkania. W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik strony organowi zarzucił naruszenie:przepisu prawa procesowego tj. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie oficjalności postępowania, zasadzie swobodnej oceny dowodów, co spowodowało, iż zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie zostało oparte na dowolnych ustaleniach, przepisu prawa procesowego tj. art. 240 § 1 pkt 4) o.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie, że strona nie brała udziału w postępowaniu podatkowym z własnej winy, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że absencja Skarżącego w postępowaniu wynikała z racji doręczenia przez Organ pisma na adres niebędący adresem zamieszania Skarżącego i mając na względzie powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony wywodzi iż obowiązek aktualizacji danych (w tym danych teleadresowych) nakłada art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, a J.P. był Stroną postępowania jako osoba ponosząca subsydiarną odpowiedzialność za zobowiązania osoby prawnej - w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej, nie występował w sprawie zatem jako podatnik czy płatnik.Zdaniem Skarżącego to organ podatkowy przyczynił się do braku udziału strony w postępowaniu, zatem wznowienie postępowania jest jak najbardziej uzasadnione. Organ w odpowiedzi na skargę wniosł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 4 O.p. mogącej skutkować uchyleniem ostatecznej decyzji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako byłego prezesa zarządu A sp. z o.o. wraz ze spółką za jej zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień i lipiec 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę. Strona skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne organów jak i ich ocenę prawną, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji wskazując na brak swej winy w nieuczestniczeniu w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień i lipiec 2012r. Twierdzi, iż organy wadliwie procedowały w sprawie i na nieprawidłowy adres dokonywały doręczeń – [...] , przy czym zaznaczenia wymaga, iż we wniosku o wznowienie postępowania wskazywano, iż adresem właściwym na który należało kierować korespondencję był adres do doręczeń, tj. adres skrytki pocztowej [...] , ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, natomiast adres, na który organ kierował korespondencję ( [...]) z uwagi na zawieszenie prowadzenia działalności był adresem niewłaściwym. Jej zdaniem organ winien był doręczać pisma w sprawie pod adresem jej zamieszkania i to miejsce zamieszkania ustalić zgodnie z treścia art. 25 k.c. Kwestią sporną jest więc okoliczność czy w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 §1 pkt 4 O.p. tj. czy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem Dyrektora w stanie faktycznym sprawy przesłanka ta nie wystąpiła, zatem brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej ze spółą odpowiedzialności podatkowej. Zdaniem Skarżącego przeciwnie - Strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a organy podatkowe dokonały w sposób nieprawidłowy oceny tej przesłanki. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną działania organów stanowi dyspozycja art. 240 § 1 pkt 4 O.p. tj. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast w myśl art. 245 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie zbadano zachowanie przez Wnioskodawcę ustawowego (miesięcznego) terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i ta kwestia jest poza sporem. Zatem do rozważenia pozostaje zaistnienie spornej przesłanki z pkt 4 art. 240 § 1 O.p. warunkującej wydane rozstrzygnięcie. Uprzednio wskazać należy, iż w brzmieniu obowiązującym podczas prowadzenia postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką z o.o. A za zaległości podatkowe w podatku od twoarów i usług za 2012 zgodnie z art. 148. § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Art. 150 § 1 zaś stanowi iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. § 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. § 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W O.p. w brzmieniu obowiązującym w czasie prowadzenia przez organy postępowania w sprawie obowiązujące przepisy nie przewidywały możliwości doręczeń na adres skrytki pocztowej. Możliwość taka istnieje dopiero w obecnym stanie prawnym,wprowadzona regulacją art. 150a Op. Nadto niezbędnym w tym zakresie jest złożenie stosownego wniosku przez stronę. W niniejszej sprawie bezspornym jest że w ramach postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką z o.o. A korespondencja począwszy od postanowienia z [...] r. o wszczęciu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. postępowania w tej sprawie kierowana była przez organy do strony na adres [...] i zwracana nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Pozostała korespondencja na ten adres kierowana do końca postępowania podobnie nie była podejmowana przez stronę. Dlatego decyzja z [...] r. nr [...] w tym przedmiocie także została doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. i stała się decyzją ostateczną. Za bezporne Sąd uznał i to, iż z informacji zawartych w zeznaniach (PIT - 36) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 i 2015, złożonych przez J.P. drogą elektroniczną, odpowiednio w dniach 26 kwietnia 2015 r. i 25 kwietnia 2016 r. wynika iż aktualnym adresem zamieszkania dla tego podatnika na ostatni dzień danego roku podatkowego (31.12.2014r i 31.12.2015r. ) był adres w ul. [...]. W tej sytuacji kierowanie wszelkiej korespondencji przez organy podatkowe na ten adres było prawidłowe. Wprawdzie organ wskazał, iż w pierwszym rzędzie kierował się danymi zawartymi w aplikacji Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników w oparciu, o które to stwierdził, że adres ul. [...] to adres prowadzenia działalności gospodarczej przez J.P., jej siedziby, adres rejestracyjny, a dopiero dodatkowo skorzystał z informacji zawartych w zeznaniach podatkowych o miejscu zamieszkania strony, to jednak opisane działanie organu jakkolwiek nieprawidłowe, gdyż rzeczą organu było ustalenie w pierszym rzędzie adresu zamieszkania osoby fizycznej po myśli art. 148 O.p pozostaje bez wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy ostatecznie korespondencję kierowano na właściwy adres zamieszkania strony, czyli [...]. W tym miejscu nawiązując do zarzutów strony, iż rzeczą organu było ustalenie jej miejsca zamieszkania Sąd zauważa, iż nie są trafne w sytuacji, gdy strona to miejsce wskazała w złożonych zeznaniach podatkowych za 2014 i 2015r. W opisanej sytuacji, w ocenie Sądu nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, iż nieuczestniczenie w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności nastąpiło bez winy Skarżącego. Podkreślenia wymaga trafność twierdzeń organu odwoławczego co do niezaistnienia wskazywanej przez Stronę przesłanki wznowieniowej. W konsekwencji więc całości przeanalizowanego materiału dowodowego zebranego przez organy należało uznać słuszność dokonanej oceny i wyciągniętych przez organy wniosków. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych, bowiem organ zgromadził wszystkie dostępne mu dowody i nie uchybił zasadzie prawdy obiektywnej co zasadnie zaakcentował Dyrektor Izby Administarcji Skarbowej . Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.