III SA/Gl 751/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 10 lipca 2024 r. nr BP.501.1884.2023.2333.OP8.591859 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 10 lipca 2024 r. Nr BP.501.1884.2023.2333.OP8.591859 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej: k.p.a.), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123), art. 4 pkt 4 i 22, art. 14, art. 33 ust. 1 i 2, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728, zwanej dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w całości w mocy decyzję z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji) o nałożeniu na prowadzącą działalność gospodarcza pod firmą, D Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości P. (dalej: Spółka, skarżąca, strona, przedsiębiorca), kary pieniężnej w wysokości 1000 (słownie: jeden tysiąc) złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 17 maja 2023 r., około godziny 08:15, w miejscowości O, na drodze krajowej nr [...], Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymała do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Hendricks o nr rej. [...], kierowany przez L.K. (dalej: kierowca), który realizował krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. Właścicielem pojazdu silnikowego było również ww. przedsiębiorstwo. Do kontroli drogowej kierujący okazał wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na krajowe przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne dla przedsiębiorcy: D Sp. z o.o. Sp. k. Na miejscu kontroli drogowej wykonano kserokopię okazanych dokumentów. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 17 maja 2023 r. Następnie pismem z dnia 17 maja 2023 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. Z kolei pismem z dnia 4 lipca 2023 r. Starosta [...] zawiadomił WITD, że na dzień 17 maja 2023 r. przedsiębiorstwo: D Sp. z o.o. z siedzibą w P., nie posiadało zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Starosta poinformował także, że zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne było wydane dla przedsiębiorstwa D Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P., do którego był zgłoszony pojazd marki Renault o nr rej. [...]. Pismem z dnia 5 lipca 2023 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego poinformował Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w O., że na dzień 4 lipca 2023 r. nie zarejestrowano spółki: D Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości P. oraz że spółce nie zostały udzielone żadne uprawnienia na wykonywanie krajowego i międzynarodowego transportu drogowego. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie dotyczące wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, tj. Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia 1 sierpnia 2023 r., pełnomocnik strony złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pełnomocnik strony zarzucił: naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, naruszenie normy art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000r. kodeksu spółek handlowych (zwaną dalej: k.s.h.) poprzez błędną wykładnię. Strona zaznaczyła, że stosownie do treści art. 551 k.s.h. spółka komandytowa może przekształcić się w spółkę z o.o. Strona podkreśliła, że spółka przekształcona pozostaje podmiotem zezwoleń, koncesji, ulg, zaświadczeń, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Strona zaznaczyła, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o dwóch odrębnych podmiotach, strona wniosła także argument, że spółce D Sp. z o.o. przysługiwały wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształconej: D Sp. z o.o. Sp. k. oraz że w rezultacie przekształcenie to nie spowodowało jakiejkolwiek zmiany stron, a wszelkie zaświadczenia, które były wiążące dla spółki przekształcanej, obowiązują też spółkę przekształconą. Strona zarzuciła także naruszenie art. 92a ust. 1 utd poprzez uznanie, że doszło do naruszenia obowiązków w zakresie nieposiadania przez stronę wymaganego zaświadczenia. Po rozpatrzeniu ww. odwołania pełnomocnika strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...], GITD wskazaną na wstępie decyzją z 10 lipca 2024 r. Nr BP.501.1884.2023.2333.OP8.591859 utrzymał ww. decyzję WITD z 11 lipca 2023 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że: Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 14 u.t.d., 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Natomiast stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Zgodnie z art. 189a § 2 kpa, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d kpa., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa, daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Według Ip. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w sprawie, doszło do naruszenia przez stronę przepisów u.t.d., w zakresie naruszenia dotyczącego wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Stosownie do art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Przewozy drogowe na potrzeby własne jak stanowi art. 33 ust. 1 u.t.d., mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W myśl art. 33 ust. 2 u.t.d., obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2021 r. poz. 266); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej tj. 11 lipca 2023 r. doszło do naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym czyli wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymagane zaświadczenia. Podczas przeprowadzonej kontroli zweryfikowano dane przedsiębiorstwa w Krajowym Rejestrze Sądowym Ministra Sprawiedliwości (KRS). Na podstawie informacji ujawnionej w KRS ustalono, że podmiot D Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w miejscowości P. został wykreślony z rejestru. Powodem wykreślenia ww. przedsiębiorstwa było przekształcenie w nowy podmiot, tj. D Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Kontrolowany kierowca nie okazał w toku kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego dla D Sp. z o.o. Z wpisu w KRS wynika, że przekształcenie nastąpiło w dniu 14 stycznia 2022 r. Zgodnie z art. 14 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Tym samym, biorąc pod uwagę powyższe, organ wyjaśnił, iż przepisy u.t.d. jednoznacznie wskazują na obowiązek uzyskania zgodnego ze stanem faktycznym zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, nawet w sytuacji przekształcenia spółki. Przepisy te dotyczą każdego przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie niezarobkowego przewozu drogowego. Jeżeli przedsiębiorca nie zgłosi zmiany danych w terminie 28 dni od dnia powstania zmian, wówczas będzie prowadził działalność naruszając przepisy u.t.d. i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ nadmienił, że to obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 92c u.t.d., w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis art. 92c ust.1 u.t.d. odnosi się do sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego do stwierdzonego naruszenia doszło na skutek zaniedbania skarżącej spółki, która nie dopilnowała, aby uzyskać to uprawnienie w stosownym czasie. Tym samym, z powodu tego, iż strona nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, naraziła się na wykonywanie przewozów niezgodnie z przepisami u.t.d. W ocenie organu odwoławczego, strona nie uczyniła więc wszystkiego czego by można od niej wymagać jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Organ wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d., ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Organ odwoławczy zaakcentował, że postępowanie w I instancji zdaniem organu odwoławczego zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w ww. decyzji uchybień ponieważ organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił zasadność nałożenia na stronę kary pieniężnej. Ponadto GITD zaznaczył, że wysokość kary nie jest uznaniowa, lecz jest ściśle określona w załączniku numer 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustalona kara nie podlega obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego przypadku. Zdaniem GITD w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i organ administracji publicznej zastosował obowiązujące przepisy prawa. Podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, czy rodzaju prowadzonej działalności przez stronę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła w dniu 1 sierpnia 2024r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżanej decyzji zarzuciła: - Naruszenie normy art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000r. kodeks spółek handlowych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1467), zwaną dalej Ksh. poprzez taką jego wykładnię i stosowanie, które doprowadziło do błędnego uznania przez Organ, że wyrażona w tej normie prawnej zasada kontynuacji podmiotowej nie oznacza tożsamości podmiotu przekształcanego i przekształconego; - Naruszenie normy art. 553 Ksh. poprzez taką jego wykładnię i stosowanie, które doprowadziło do błędnego uznania, że wyrażona w tej normie prawnej zasada kontynuacji bytu i działalności podmiotu przekształcanego doznaje ograniczenia, wskutek czego spółka przekształcona nie pozostaje podmiotem uprawnionym do wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu rzeczy na potrzeby własne na podstawie zaświadczenia numer [...] wydanego w dniu 14 września 2020r. dla podmiotu D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. - Naruszenie art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez uznanie, że doszło do naruszenia obowiązków określonych ustawą w zakresie nieposiadania przez skarżącą wymaganego zaświadczenia. - Naruszenie normy art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 j.t.) w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2022 poz. 2201 z późn. zm.), poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego skutkującą błędnym przyjęciem, iż skarżąca wykonywała przewóz z naruszeniem obowiązków określoną ustawą, co miało wpływ na bezpodstawne wymierzenie kary pieniężnej. - Naruszenie normy art. 15 zzzzzn² z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, zwanej dalej ustawą C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. z 2024r, poz. 340) w związku z art. 58 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wywodzenie negatywnych skutków z niezachowania terminu. W uzasadnieniu skargi skarżąca uzasadniła obszernie stawiane zarzuty w szczególności podkreślając, że w przedmiotowej sprawie doszło do przekształcenia spółki komandytowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Takie przekształcenie zdaniem Spółki nie ma charakteru sukcesji uniwersalnej, nie powstaję nowy podmiot prawa, a mamy do czynienia z zasada kontynuacji. Skarżąca wskazała , że zdanie to podziela również NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2023r. III OSK 2473/21 (Legalis nr 2999088): "Tym samym instytucja przekształcenia nosi cechy podobne do sukcesji uniwersalnej, niemniej jednak nie jest z nią tożsama. W przypadku przekształcenia nie ma sukcesora i przeniesienia praw na inna osobę, co wynika z tego że zmiany organizacyjno-prawnej struktury spółki następują przy zachowaniu tożsamości podmiotu i są one neutralne dla praw i obowiązków, których podmiotem spółka ta cały czas pozostaje." Zdaniem Spółki przenosząc stanowisko sądów na stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, zaświadczenie nr [...] ukazane przez kierowcę podczas spornej kontroli wydane na podmiot D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., zgodnie z prawidłowo zastosowaną zasadą kontynuacji praw przekształcanej spółki wynikającej z art. 553 Ksh, prawa z zezwolenia na niezarobkowy przewóz własny towarów przysługiwało również spółce D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka zachowała ciągłość podmiotową, więc zaświadczenie wydane na spółkę przekształcaną, przeszły na spółkę przekształconą. Zdaniem Spółki w dacie kontroli dysponowała ona zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne, ponieważ tożsamość podmiotowa spółki przekształcanej oraz spółki przekształconej w okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza, że spółce przekształconej przysługiwały wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, w tym zaświadczenie o numerze [...]. W ocenie Spółki doszło również do naruszenia ze strony organu ustawy C0VID-19, a w szczególności art. 15zzzzzn², w związku z czym nie można wywodzić negatywnych skutków braku zaświadczenia dotyczącego wykonywania transportu drogowego na potrzeby własne. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6. Zgodnie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., w zakresie kwalifikacji naruszenia zgodnie z Ip. 1.4 z załącznika nr 3 do Ustawy o transporcie drogowym: Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - za które przewiduje się kare pieniężną w wysokości 1000 zł. Sąd podzielił stanowisko organu, iż w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., zaś treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Ponadto Sąd podzielił również stanowisko organu, iż zastosowania w przedmiotowej sprawie nie znajdzie przepis art. 189e oraz art. 189f kpa, które to przepisy regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. użyte w ww. ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W przedmiotowej sprawie, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. została przekształcona w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z chwilą wpisu do KRS, który ma charakter konstytutywny tj. z dniem 14 stycznia 2022 r. Zgodnie z art. 553 § 1 KSH spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Jednak w myśl art. 553 § 2 KSH spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W art. 553 § 1 KSH ustawodawca wprowadził zasadę kontynuacji praw i obowiązków cywilnoprawnych, a w art. 553 § 2 KSH - zasadę ograniczonej (warunkowej) kontynuacji praw i obowiązków/stosunków administracyjnych. Ten ostatni przepis przykładowo wskazuje, które z praw i obowiązków przysługujących spółce przekształcanej przysługują spółce przekształconej. Są to prawa i obowiązki wynikające z koncesji, zezwoleń oraz ulg przyznanych spółce przed przekształceniem, chyba że (warunek) ustawa lub decyzja o ich udzieleniu stanowi inaczej. Według zasady warunkowej kontynuacji praw i obowiązków administracyjnych, prawa i obowiązki administracyjne nie będą przysługiwały spółce przekształconej, jeżeli ustawa lub sama decyzja stanowi inaczej. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie, bowiem przepis art. 33 ust. 1 u.t.d. stanowi regulację lex specialis względem art. 553 § 2 KSH Wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne nie wymaga uzyskania licencji, ale ustawodawca w tym przypadku przewidział mniej rygorystyczną formę reglamentacji w postaci zaświadczenie potwierdzającego zgłoszenie przez konkretnego przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie to jest aktem indywidualnym z zakresu administracji publicznej, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i rodzi skutki prawne wyłącznie wobec tego określonego podmiotu (przedsiębiorcy) w sferze publicznoprawnej, to jest legitymuje go do realizowania wskazanego typu przewozów. Przedmiotowe zaświadczenie ściśle związane z osobą konkretnego przedsiębiorcy jest prawem niezbywalnym, a jako prawo niezbywalne nie może być przedmiotem jakiejkolwiek czynności prawnej (obrotu prawnego), w tym również nie może być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej. Akt ten nie może bowiem zaświadczać o wykonywaniu przewozu drogowego na potrzeby własne przez inny podmiot niż ten, który został w nim wskazany Tym samym w razie przekształcenia Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, podmiot przekształcony nie będzie mógł legitymować się tymi dokumentami i powinien uzyskać nowe, własne zaświadczenie. Przewozy drogowe na potrzeby własne, jak stanowi art. 33 ust. 1 u.t.d. mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Poza sporem jest, że Spółka z o.o. w dniu kontroli nie legitymowała się własnym zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne. Stosownie do ww. art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 2 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d. Trafnie podnosi organ, że w dacie przeprowadzonej kontroli tj. w dniu 17 maja 2023 r. upłynął 28-dniowy termin do zgłoszenia zaistniałych zmian właściwemu organowi wskazany w art. 14 ust. 1 u.t.d., w związku z art. 33 ust. 7 u.t.d. W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko organu, iż to na skarżącej spoczywał obowiązek zadbania o to, by posiadać odpowiednie uprawnienia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu. Strona w toku postępowania nie dochowała należytej staranności w tym zakresie. Podstawą nałożenia kary jest ocena obiektywnego faktu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia. Organ dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego z dnia kontroli drogowej. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i jawi się jako bezsporny. Dotyczy to przede wszystkim przebiegu i ustaleń poczynionych podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 17 maja 2023 r. W dniu 17 maja 2023 r. skarżąca wykonywała krajowy niezarobkowy przewóz rzeczy na potrzeby własne. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego organ ustalił, że podmiot D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. został wykreślony z rejestru, ze względu na przekształcenie spółki komandytowej w spółkę z. o. o. – D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a kontrolowany kierowca nie okazał zaświadczenia wydanego na podmiot D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, oznacza to, że podmiot nie posiadał uprawnień i kwalifikował się do nałożenia kary pieniężnej. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia 17 maja 2023 r. Kierowca podpisał protokół kontroli drogowej. Skarżąca D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiadała uprawnień do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zakwalifikował wykonywany przez skarżącego przewóz jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia. Wyczerpana została zatem hipoteza statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary na skarżącą w kwocie 1000,00 zł. Niezrozumiały dla Sądu jest zarzut naruszenia przepisu art. 15 zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, zwanej dalej ustawą C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. z 2024r, poz. 340) w związku z art. 58 § 2 k.p.a. Zarzut ten miałby odnosić się do wspomnianego uszczuplenia zakresu udziału strony w jakimś stadium postępowania, Skarżąca korzystała jednak względnie obficie z możliwości udziału w sprawie, była reprezentowany przez profesjonalistę, mogła w każdym czasie składać wnioski, mogła wreszcie – co należy podkreślić ze szczególnym naciskiem – uzyskać sporne zaświadczenie już podczas trwania postępowania administracyjnego, a nawet już po wniesieniu skargi. Nie uczyniła tego, nie wystąpiła nawet – o ile Sądowi wiadomo – ze stosownym wnioskiem. Skarżąca zaprezentowała przed Sądem niezmiernie skomplikowaną i zawiłą linię obrony swego stanowiska, pozostającą jednak w zbyt luźnym związku z istotą sprawy. Nie zwróciła natomiast uwagi na okoliczność, iż ani organ pierwszej lub drugiej instancji, ani tym mniej sąd administracyjny, nie może ją zastąpić w złożeniu wniosku o wydanie potrzebnego zaświadczenia. Ponosi więc strona jedynie konsekwencje swojego zaniechania. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na założeniu, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie jej z odpowiedzialności. Skarżąca nie wykazała również, aby doszło do popełnienia pozostałych zarzuconych przez nią uchybień. Sąd nie stwierdził żadnych istotnych naruszeń przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. W opinii Sądu do stwierdzenia odpowiedzialności strony wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony. Podsumowując, Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób nie budzący wątpliwości i dający podstawę do wymierzenia kary skarżącej za stwierdzone naruszenia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.