III SA/Gl 752/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. B. choroby zawodowej – zatrudnia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane substancjami chemicznymi takimi jak ołów lub jego związki, wymienionej w pozycji 1/10 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia. Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniu lekarskim Nr [...] Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z [...] r., która to placówka nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej w postaci zatrucia ołowiem oraz na karcie narażenia zawodowego z [...] 2003 r., w której stwierdzono, że pracował w "A" S.A. w K. w latach 1959-1960, 1962-1991 [...],[...],[...],[...]. Ustalono, że za wyjątkiem zatrudnienia w latach 1959-1960, 1962, 1973-1982 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Na koniec podkreślono, że brak medycznego rozpoznania choroby zawodowej niemożliwe było jej stwierdzenie. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż wydana decyzja jest dla niego krzywdząca, a jedyną przyczyną jego dolegliwości zdrowotnych są warunki pracy w "A". Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie uznał słuszności zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu podkreślono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej – zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) oraz wykazanie związku przyczynowego miedzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy uznał, że skarżący w latach 1959-1991 pracował w "A" S.A. w K. jako [...],[...],[...],[...] i [...], gdzie w latach 1962-1966, 1967-1973 i 1982-1991 był eksponowany na ołów i jego związki. Inaczej mówiąc pracował w warunkach stwarzających ryzyko zatrucia przewlekłego ołowiem oraz następstw tego zatrucia. Dalej stwierdzono, iż skarżący był badany przez dwie uprawnione placówki diagnostyczne I i II szczebla, które w wydanych i tożsamych w treści orzeczeniach z dnia [...] r. nr [...] i z [...] r. nr [...] wykluczyły u badanego objawy lub następstwa zatrucia ołowiem. Tym samym nie została spełniona jedna z ustawowych przesłanek niezbędnych do stwierdzenia choroby zawodowej – nie rozpoznano schorzenia ujętego w wiążącym organ wykazie chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczeń lekarskich podkreślono, że całokształt obrazu klinicznego – zobiektywizowanego specjalistycznymi konsultacjami w zakresie medycyny pracy i chorób wewnętrznych, neurologii, psychologii, psychiatrii, okulistyki popartymi rezultatami oceny biochemicznych wskaźników wchłaniania toksycznego działania ołowiu – nie daje podstaw do rozpoznania objawów lub następstw zatrucia ołowiem. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z [...] r. (data zgodności z oryginałem) skarżący zarzucił, że organ Inspekcji Sanitarnej rozpatrując odwołanie nie wziął pod uwagę jego rzeczywistego stanu zdrowia, drętwienia nogi. Po raz kolejny podkreślił, że jego stan zdrowia jest następstwem 32 letniej pracy w "A" w warunkach narażenia na ołów i jego związki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany wydanej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu, podkreślając ponownie, że rozpoznane schorzenie nie odpowiada obrazowi zatrucia ostrego lub przewlekłego ołowiem związanego przyczynowo – skutkowo z narażeniem na wymienione substancje szkodliwe występujące w środowisku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W świetle materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, w szczególności zaś zarzutu błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Materiał dowodowy został zebrany w pełnym zakresie i zgodnie z wymogami prawa i pozwalał na podjęcie decyzji w sprawie. Z materiału tego wynika bowiem w jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości sposób, że Z. B. w okresie swojego zatrudnienia w latach 1959 – 1991 pracował jako [...],[...],[...],[...],[...] w "A" w K. w narażeniu na czynnik szkodliwy dla zdrowia jakim jest ołów. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym). Innymi słowy za choroby zawodowe uznaje się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeśli są następstwem bezspornego lub stwierdzonego z wysokim prawdopodobieństwem narażenia zawodowego. Jak wynika z przedstawionych sądowi akt sprawy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z [...] 2003 r. dotyczyło zatrucia ołowiem lub jego związkami. Z dalszej części wynikało, że dolegliwości zdrowotne, na które cierpi Z. B. związane są z jego zatrudnieniem w "A". Organ Inspekcji Sanitarnej prowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pozycji 1/10 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie są zatem ustalenia postępowania w sprawie choroby zawodowej ujętej w pozycji 1 wspomnianego wyżej wykazu, która brzmi: zatrucia ostre lub przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez następujące substancje chemiczne wśród których w punkcie 10 wymieniono ołów lub jego związki. W dniu [...]r. organ Inspekcji Sanitarnej wydał postanowienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie do czego był zobligowany na podstawie § 4 ust. 1 wskazanego już rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. nie określając jednoznacznie jego kierunku, ale jak wynika z orzeczenia lekarskiego skierowanie dotyczyło zatrucia ołowiem lub jego związkami. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Należy podkreślić, że lekarze orzecznicy z dwóch uprawnionych placówek służby zdrowia I i II szczebla, jak Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w S. w orzeczeniu z [...] r., którzy przeprowadzili specjalistyczne badania nie rozpoznali u badanego zmian charakterystycznych dla zatrucia ołowiem lub jego związkami. Nie ujawniły w organizmie skarżącego depozytów ołowiu. Podkreślono w uzasadnieniu placówki II szczebla, że w badaniach toksykologicznych poziom ołowiu we krwi, jak i wskaźniki biologicznego działania ołowiu mieściły się w granicach normy. Prawidłowe były wyniki badania morfologii krwi oraz parametry czynności nerek. Nie stwierdzono również objawów uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Prawidłowy był zapis EEG. Orzeczenia te nie negują, iż Z. B. pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia, jest osobą chorą i cierpi na różne dolegliwości zdrowotne, ale wykluczają rozpoznanie zatrucia ostrego albo zatrucia przewlekłego lub ich następstw, które jako jedyne schorzenie będące następstwem działania ołowiu lub jego związków zostało ujęte w wykazie chorób zawodowych wskazanego wyżej rozporządzenia. Oznacza to innymi słowy, iż aktualny stan zdrowia skarżącego nie daje podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 1/10 wykazu chorób zawodowych. Dla zatruć ostrych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do stwierdzenia choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego ustania narażenia zawodowego wynosi 3 dni, a w przypadku zatruć przewlekłych jest on nieokreślony. Stosownie do zapisu § 7 pkt 3 orzeczenia wydane w wyniku ponownego badania są ostateczne. Taki też przymiot posiada orzeczenie Instytutu wydane w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe, trafnie zatem organ II instancji, ponownie rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy orzekł o braku podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w pozycji 1/10 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości ustaleń dowodowych i dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd oddalił skargę jako niezasadną.