III SA/Gl 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 11 maja 2016 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jednocześnie w dniu 24 maja 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wykluczające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których mowa w powołanym przepisie, zatem cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. Jednocześnie, wobec skutecznego cofnięcia przez stronę skargi rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, a postępowanie incydentalne wszczęte jego wniesieniem, zostaje również de facto umorzone. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.