III SA/Gl 768/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędziowie: NSA Krzysztof Wujek Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant: Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. M. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Swoje rozstrzygnięcie oparł na orzeczeniu nr [...] wystawionym przez lekarzy z Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. z którego wynikało, że nie znaleźli oni podstaw do rozpoznania u S. M. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Dalej wskazano, że S. M. zatrudniona była a Zespole Szkół [...] w C. od [...] 1973 r. do [...] 2002 r., kiedy przeszła na emeryturę. Pracowała kolejno na stanowisku nauczyciela przedmiotów [...], kierownika [...], a od 1991 r. pełniła funkcje dyrektora szkoły. Ocena narażenia zawodowego przeprowadzona [...] 2003 r. wykazała, w całym okresie zatrudnienia prowadziła zajęcia dydaktyczne, w różnym wymiarze godzin, ale związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym. W konkluzji Inspektor stwierdził, ze wobec orzeczenia jednostki orzeczniczej II instancji oraz oceny narażenia zawodowego nie znalazł podstaw do stwierdzenia zawodowej etiologii choroby narządu głosu. Decyzję powyższą zaskarżyła S. M. podnosząc, że nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem, gdyż z opinii Instytutu z [...], a następnie [...] 2003 r. wynikało, że rozpoznano u niej zawodową chorobę narządu głosu. Również z orzeczenia z [...] r. wynikało, że stwierdzono u niej zmiany patologiczne narządu głosu, ale nie stwierdzono ich zawodowego pochodzenia ze względu na fakt zatrudnienia w latach 1983 – 2002 w niepełnym wymiarze godzin dydaktycznych tygodniowo (13 i 9). Pominięto jej dodatkowe obowiązki wynikające z faktu pełnienia funkcji dyrektora szkoły, które też wiążą się z nadmiernym wysiłkiem głosowym (narady, spotkania z rodzicami, szkolenia, konferencje, itp.). Na koniec podkreśliła, że kwestionowanie jej pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek narządu głosu w całym okresie jej zatrudnienia nie znajduje umocowania prawnego i faktycznego. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art.138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 11 1983 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy częściowo podzielił ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy zawodowej S. M. poczynione przez organ pierwszej instancji. Uznał, że pracowała ona w latach 1983 -1991 na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół [...] w C., kiedy to wykonywała prace zawodową w pełnym wymiarze zatrudnienia i była narażona na wysiłek głosowy stwarzający ryzyko przewlekłej choroby narządu głosu. Dalej stwierdzono, że obie placówki orzecznicze, a w szczególności placówka orzecznicza II szczebla, którą jest Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczył u skarżącej chorobę zawodową wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia nr [...] z [...] r. u badanej stwierdzono niedowład mięsni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, ale nie rozpoznano jego zawodowego pochodzenia ze względu na ocenę narażenia zawodowego zawartą w piśmie PPIS w D. z [...] 2004 r. uznającym za okres narażenia na chorobę zawodowa lata pracy 1973 – 1983 oraz brak dokumentacji lekarskiej odnośnie stanu narządu głosu w tych latach. Podkreślono także, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej został uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych ... i tylko ono ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Z § 5 tegoż rozporządzenia wynika, że do medycznego rozpoznania chorób zawodowych uprawnieni są tylko lekarze zatrudnieni w upoważnionych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia. W przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony, bowiem Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytut do takich należą, a obie orzekły o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, co musiało skutkować decyzja odmowną. W skardze z [...] r., adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem zaskarżonego Organu Sanitarnego S. M. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z prawem i krzywdzącej. W jej przekonaniu postępowanie prowadzone było przewlekle oraz stronniczo. Na potwierdzenie powyższego wskazała zapoznanie jej w dniu [...] 2003 r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym korzystnymi dla niej orzeczeniami lekarskimi z [...] i [...] r. Po upływie ustawowego terminu, nie wydano w sprawie decyzji ale prowadzono dalsze postępowanie dotyczące oceny narażenia zawodowego. Potwierdzają to pisma z [...] i [...] 2003 r., z [...] 2004 r., z [...] 2004 r. oraz z [...] 2004 r. Skarżąca podkreśliła, że w orzeczeniu z [...] r. stwierdzono u niej zmiany patologiczne narządu głosu charakterystyczne dla etiologii zawodowej lecz bezpodstawnie przyjęto, że pracowała w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy tylko w czasie pracy na stanowisku nauczyciela z pensum 18 godzin tygodniowo. Z niezrozumiałych dla niej powodów nie uznano jej pracy jako nauczyciela i jednocześnie kierownika/dyrektora szkoły ze zmniejszonym, z racji innych obowiązków, pensum godzin dydaktycznych. Pensum to było zależne od wielkości i typu szkoły oraz warunków pracy czyli dodatkowych obowiązków wynikających z pełnionej funkcji (art. 42 ust.6 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela, Dz. U z 1997 r. Nr 56, poz.357 ze zm.). Na koniec podkreśliła, że pierwsze objawy choroby zawodowej wystąpiły u niej po roku 1990, a nasiliły się w roku 2000, co spowodowało wcześniejsze przejście na emeryturę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa, które to naruszenie istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy. Polegało ono min. na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego – art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania prawa materialnego. Na wstępie należy zauważyć, ze z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego i z tą datą skargi na decyzje administracyjne rozpatrują wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo których postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270) Rozpatrując niniejszą sprawę trzeba przede wszystkim zauważyć, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom nie dał wiary i odmówił mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja wskazanym wymaganiom nie odpowiada, gdyż uzasadnienie charakteryzuje lakoniczność jej pisemnych motywów, a nawet ich sprzeczność. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie, stosownie do zapisu § 4 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) ma ono zastosowanie. Pierwszy z powołanych przepisów mówi o tym, kiedy właściwy organ inspekcji sanitarnej wszczyna postępowanie, a drugi stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzania, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Powyższe rozporządzenie weszło w życie 14 dni od ogłoszenia, które miało miejsce 19 sierpnia 2002 r., czyli 3 września 2002 r. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej narządu głosu (wymienionej w pozycji 15/3 wykazu chorób zawodowych) skarżącej miało miejsce [...] 2003 r. i uczynił to lekarz specjalista otolaryngolog z Przychodni Specjalistycznej w C.. Tym samym organ I instancji poczynił w tym zakresie prawidłowe ustalenia. Jak wynika z przedstawionych sądowi akt, S. M. pracowała jako nauczyciel przez 29 lat, w okresie od 1973 do 2002 r. Z Karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej [...] 2003 r. wynikało, że pracowała w warunkach narażenia na chorobę zawodowa narządu głosu. Z tej racji została poddana badaniu w Poradni Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.. W orzeczeniu z [...] r. nie stwierdzono u badanej choroby zawodowej (bez określenia pozycji w wykazie) ze względu na brak zmian patologicznych narządu głosu. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...] r., wydanym w postępowaniu odwoławczym rozpoznano u skarżącej chorobę zawodową narządu głosu – niedowład fałdów głosowych pochodzenia zawodowego wymienionej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych. Jako uzasadnienie wskazano stwierdzone w kolejnych komisyjnych badaniach specjalistycznych w okresie [...]-[...] 2003 r. zmiany patologiczne. Oba orzeczenia zostały następnie poddane weryfikacji, gdyż ze względu na wskazaną pozycję wykazu chorób zawodowych Organ Inspekcji Sanitarnej powziął wątpliwość podstawy prawnej ich wydania. W aktualnym i mającym zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzeniu z 30 lipca 2002 r. choroby zawodowe narządu głosu ujęte zostały w pozycji 15 pkt 1, 2 i 3. Instytut w orzeczeniu nr [...] z [...] r. orzekł o rozpoznaniu u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu w postaci niedowładu mięśni przewodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jako czynnik szkodliwy wskazano nadmierny wysiłek głosowy, a okres narażenia lata pracy od 1973 do 2002 r. Z tym ostatnim ustaleniem nie zgodził się uczestnik postępowania i jak wynika z Karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej [...] 2003 r. przez Dyrektora Zespołu Szkół [...] w C., na podstawie akt osobowych oraz dokumentacji szkolnej S. M. w latach 1973 -1983 pracowała jako nauczyciel z pensum 18 godzin dydaktycznych tygodniowo, a w latach następnych, poza okresem urlopu bezpłatnego od [...] 1989 r. do [...] 1990 r., z pensum 4 -10 godzin tygodniowo (w latach 1983 -1991) oraz 3 -9 godzin tygodniowo do 2002 r. Dalej w pozycji 15 Karty pracodawca wskazał jednak jako okres narażenia zawodowego cały czasokres zatrudnienia skarżącej. Kartę podpisała C. S., aktualny Dyrektor Zespołu Szkół w C.. Sąd stwierdza z urzędu, że ustalenia powyższe są częściowo sprzeczne z zapisem Wywiadu zawodowego (bez daty) sporządzonego i podpisanego przez uprzedniego Dyrektora Zespołu Szkół [...] w C.– I. S., gdzie w pk-cie 3 stwierdzono, że skarżąca pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy, a nawet godzinach nadliczbowych (3 -6 tygodniowo, w zależności od potrzeb szkoły), a w pkt 6, że korzystała ze zniżki godzin w związku z pełnieniem funkcji kierowniczych. Ten ostatni wymieniony dokument był znany Organowi Inspekcji Sanitarnej I instancji od chwili przyjęcia zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej oraz jednostkom orzeczniczym I i II szczebla wydających orzeczenia w sprawie i nie budził wątpliwości. Wątpliwości co do czasokresu narażenia Inspektor Sanitarny wykazał dopiero w piśmie z [...] 2003 r. adresowanym do Instytutu Medycyny Pracy w S., w którym określił czasokres pracy w warunkach zagrożenia zdrowia na lata 1973 – 1983. Ze stwierdzeniem tym nie zgodziła się skarżąca, która w piśmie z [...]2003 r. wyjaśniła, iż we wszystkich latach pracy zawodowej pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy, zależnym od zajmowanego stanowiska. Pełnienie obowiązków dyrektora szkoły ograniczało możliwość pracy dydaktycznej, której jednak nie zaprzestała, korzystając z przysługującego jej z racji zajmowanego stanowiska ograniczonego pensum godzin dydaktycznych. Nie oznaczało to braku narażenia i pracy z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Powyższe oświadczenie potwierdził pracodawca skarżącej w piśmie z [...]2003 r. i znalazło ono odzwierciedlenie w treści pisma PPIS w D. skierowanego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, a w szczególności w stwierdzeniu "w czasie prowadzenia zajęć dydaktycznych narażona była na nadmierny wysiłek głosowy". Jak już wskazano wyżej, w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...] r. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u S. M. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych narządu głosu rozporządzenia Ministrów 30 lipca 2002 r. Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych ... (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu podkreślono, że rozpoznano niedowład mięśni przewodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwała dysforią czyli zmiany patologiczne w obrębie narządu głosu charakterystyczne dla pracy w warunkach nadmiernego wysiłku głosowego, ale nie rozpoznano jego zawodowego pochodzenia ze względu na stwierdzony przez organ inspekcji sanitarnej okres pracy w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy tylko w latach 1973 – 1983 oraz braku dokumentacji lekarskiej odnośnie stanu narządu głosu w tych latach. Orzeczenie to stanowiło podstawę wydania niekorzystnej dla skarżącej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. Uchybień tych nie dostrzegł organ odwoławczy, tym samym utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji uchybił dyspozycji art. 7, art. 77 oraz dyrektywie wnikliwej i konsekwentnej oceny wiarygodności zebranego materiału dowodowego, wynikającej z art. 80 k.p.a. Choroba zawodowa jest w istocie pojęciem prawnym oznaczającym, zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyna jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki wykonywania. W konstrukcji prawnej choroby zawodowej istnieje domniemanie/ wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym narażeniem pracownika na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, a rozpoznaną chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały, wbrew twierdzeniom organów Inspekcji sanitarnej oba warunki uprawniające do stwierdzenia choroby zawodowej. Bezspornym jest, że u skarżącej rozpoznano wskazane wyżej zmiany patologiczne narządu głosu charakterystyczne dla działania czynnika szkodliwego dla zdrowia jakim jest nadmierny wysiłek głosowy, wymienione w pozycji 15/3 wykazu chorób zawodowych. Dalej, że wykonując pracę nauczyciela i prowadząc zajęcia dydaktyczne w latach 1973 – 2002 była narażona na wysiłek głosowy stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej narządu głosu. Podkreślić należy, ze orzecznicy nie wskazali innej przyczyny stwierdzonych u skarżącej zmian patologicznych narządu głosu, ani też nie wyjaśnili dlaczego pracę dydaktyczną w rozmiarze 13, a następnie 9 godzin tygodniowo z jednoczesnym pełnieniem obowiązków dyrektora szkoły nie uznali za pracę z narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy. Ustawodawca, w obowiązującym rozporządzeniu nie wskazał w tym zakresie żadnych dodatkowych kryteriów co do minimalnego pensum godzin pracy na stanowisku nauczyciela. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że S. M. pracowała w latach 1983 – 1991 w warunkach narażenia na chorobę zawodowa. Nie wyjaśnił jednak dlaczego ten czasokres przyjął, skoro zarówno organ I instancji oraz orzecznicy wskazywali jako bezsporny okres narażenia na chorobę zawodowe pracę dydaktyczną skarżącej w latach 1973 -1983 przy pensum 18 godzin tygodniowo, a zajęcia dydaktyczne (przy zmniejszonym pensum godzin) prowadziła ona do roku 2002 r. Zaś w piśmie z [...] 2004 r. PPIS w D. uznał, że w całym okresie pracy zawodowej (1973 -2002) praca dydaktyczna S. M. wykonywana była w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości występujących w toku prowadzonego postępowania dowodowego, a wydana przez niego decyzja winna być zgodna z prawem. Winien pamiętać, że jak to już wielokrotnie podkreślano w innych orzeczeniach sądowych w sprawie chorób zawodowych orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie tak jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla sprawy okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej, i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonująco uzasadniona, a w szczególności czy została wydana zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Dopiero gdy odpowiada tym warunkom stanowi podstawę wydania prawidłowej decyzji. Nie może tez być wątpliwości co do czasokresu pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, który w tym przypadku stanowi, poza czynnikiem szkodliwym również kryterium uznania schorzenia za chorobę zawodową. Okres ten nie może być krótszy niż 15 lat i nie może ustać przed upływem 2 lat, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego ustania narażenia zawodowego. Zgodnie z pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych... w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej ocenę narażenia zawodowego przeprowadza powiatowy inspektor sanitarny. Jak wskazano wyżej, w przedmiotowej sprawie nie miał on wątpliwości co do narażenia skarżącej na nadmierny wysiłek głosowy w czasie prowadzenia zajęć dydaktycznych także w latach 1983 -2002 czyli przy zmniejszonym pensum godzin związanych z innymi obowiązkami zawodowymi przy zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy. Niezrozumiałe jest przyjęcie przez jednostkę orzeczniczą, jako podstawy braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, przy stwierdzonych zmianach patologicznych krtani, oceny narażenia zawodowego, odmiennej niż ta dokonana przez organ inspekcji sanitarnej, bez jej uzasadnienia bądź wyjaśnienia przyjętego stanowiska. Bądź na podstawie błędnego odczytania ustaleń organu w tym zakresie, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu orzekającego z treści pisma z dnia [...] 2004 r. nie wynika, aby skarżąca tylko w latach 1973 -1983 pracowała w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Wręcz przeciwnie, jak już wskazano wyżej ustalono, że prowadziła zajęcie dydaktyczne (w warunkach szkodliwych dla narządu głosu) do [...] 2002 r., kiedy przeszła na emeryturę. W tym miejscu należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem (art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacz to, że rozpoznając skargę na daną decyzję administracyjną ocenia czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce to w określonych prawem sytuacjach wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego (art. 145 p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ Inspekcji Sanitarnej uwzględni rozważania Sądu orzekającego i dokona ponownie wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, stosownie do zapisu art.107 k.p.a. Mając na względzie powyższe, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy, została ona uchylona na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art.152 p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.