III SA/Gl 772/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...], nakładającą na skarżącą J. G. jako osobę zarządzającą transportem w PPHU "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego ([...] zł) oraz z tytułu wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał ważnej karty kierowcy ([...] zł), określone odpowiednio w Lp. 4.1. i 4.5 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej Kpa), art. 4 pkt 22 lit. h), art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, art. 39b ust. 1 i 2, art. 39d ust. 1, 2, 3, 5 i 6, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej utd), art. 26 ust. 1 i 6, art. 27 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 zd., pierwsze oraz art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L Nr 60 str. 1) oraz Ip. 4.1 i 4.5 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Z uzasadnienia decyzji wynika, że [...] ok. godz. [...] w punkcie kontrolnym MOP K. ([...]) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki IVECO przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował S.I., obywatel U.. Przewóz był wykonywany na rzecz PPHU "A" sp. z o.o. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Pismem z 7 października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie PPHU "A" sp. z o.o., o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie. Strona przesłała organowi jedynie kopie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego kierowcy oraz karty szkolenia wstępnego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w wyniku czego organ odstąpił od nałożenia kary z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do utd, polegających na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (lp. 4.2) i wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (Ip. 4.3). Po przeprowadzeniu postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji decyzją administracyjną z [...] nr [...]nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 4.1 i 4.5 załącznika nr 4 do utd. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie pismem z 30 grudnia 2019 r., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie umorzenie postępowania. W wyniku jego rozpatrzenia, zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W jej uzasadnieniu wskazał, że kontrolujący przesłuchali kierowcę S.I. w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że pracuje dla PPHU "A" sp. z o.o. jako kierowca od 27 maja 2019 r. w oparciu o umowę zlecenia. Świadek oświadczył, że zna język polski w stopniu umożliwiającym jego przesłuchanie i nie potrzebuje pomocy tłumacza. Kierowca zeznał, że kontrolowanym pojazdem jeździ od 16 września 2019 r. i w dniu kontroli wykonywał przewóz bez ładunku z R. do bazy przedsiębiorstwa w miejscowości W.. Świadek zeznał, że nie posiada swojej karty kierowcy, dlatego jechał bez karty kierowcy włożonej do tachografu. Kierowca oświadczył, że jeszcze nie wyrobił swojej karty kierowcy. Z zeznań świadka wynikało, że bez karty kierowcy jeździł 16 i 17 września 2019 r. oraz w dniu kontroli. Kierowca wskazał też, że nie posiada orzeczeń lekarskiego i psychologicznego ani odpowiedniego szkolenia, nadto nie został przeszkolony przez pracodawcę w zakresie obsługi tachografu i czasu pracy. W wyniku analizy okazanych przez kierowcę dokumentów, oględzin pojazdu i na podstawie zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie ukończył kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego, nadto nie posiadał swojej karty kierowcy. Organ I instancji ustalił, na podstawie informacji pochodzących ze Starostwa Powiatowego w T.(pismo z 30 września 2019 r.), że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie PPHU "A" sp. z o.o. jest skarżąca legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym. Na podstawie stwierdzonych naruszeń organ odwoławczy przyjął, że organizacja pracy w PPHU "A" sp. z o.o., za którą strona ponosi odpowiedzialność zarówno jako prezes zarządu spółki, jak i zarządzający transportem, jest nieprawidłowa i sprzyja popełnianiu naruszeń. Organ przytoczył art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2009 i stwierdził, że wynika z niego, że to na stronie jako osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego (ciągłego) nadzoru nad operacjami transportowymi realizowanymi przez kierowców. Strona w toku postępowania nie wykazała, że jako zarządzający transportem dochowała należytej staranności w tym zakresie. Organ wyjaśnił, że odpowiedzialność za przygotowanie i realizację kontrolowanego zadania przewozowego ponosi strona jako jedyny zarządzający transportem w przedsiębiorstwie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak też podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a wszczęte postępowanie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona nie przedłożyła bowiem żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnione naruszenia. Wykonując czynności polegające na zarządzaniu operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie, skarżąca winna była systematycznie kontrolować dokumenty kierowcy, tak aby zapewnić wykonywanie transportu drogowego rzeczy przez kierowcę spełniającego warunki z art. 39a utd i następnych oraz z rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Dołożenie należytej staranności w tym zakresie uniemożliwiłoby zaistnienie naruszeń z lp. 4.1 i 4.5 załącznika nr 4 do utd. W skardze na tę decyzję strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 kpa oraz art. 75 § 1 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie przedsięwzięcie wszelkich niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, 2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 kpa w związku z art. 7 kpa w związku art. 79 ust 2 kpa poprzez niezrealizowanie obowiązku informowania skarżącego o czynnościach postępowania oraz o wszystkich niezbędnych dokumentach, które skarżący winien dostarczyć dla pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku, 3) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 10 § 1 i 2 kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu udziału we wszystkich stadiach postępowania, a to nie umożliwienie mu wypowiedzenia się co do treści zebranego materiału dowodowego, 4) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 79 § 1 kpa w związku z art. 85 § 1 kpa i art. 89 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie strony w sposób właściwy o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności, takich jak przesłuchanie świadka - kierowcy, który jako obywatel U. nie włada językiem polskim w sposób wystarczający, 5) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 kpa oraz art. 75 § 1 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie przedsięwzięcie wszelkich niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, 6) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 kpa w związku z art. 80 kpa a to dowolną ocenę materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, 7) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 39a ust 1 pkt 5-6 ustawy o transporcie drogowym i art. 92c ust. 1 pkt i ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W oparciu o ww. zarzuty, strona na podstawie art. 145 § 2 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 a i c ppsa wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji względnie jej uchylenie oraz przekazanie do ponownego rozpoznania, wstrzymanie jej wykonalności oraz zwrot kosztów postępowania i zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zasady wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego w dniu kontroli określała ustawa z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2019, poz. 58 ze zm.) – dalej powoływana jako utd. Jej art. 39a określa warunki, jakim musi odpowiadać kierowca, aby mógł być zatrudniony przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy. Z ust. 1 ww. artykułu wynika, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1) ukończyła: a) 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, – C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, b) 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, – D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, – D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, c) 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a; 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją"; 6) ukończyła szkolenie okresowe. Stosownie do art. 92a ust. 2 utd zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, zgodnie z ust. 4, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. W myśl ust. 8 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Z protokołu kontroli wynika, że w dniu jej przeprowadzenia kierujący pojazdem nie okazał prawa jazdy z kodem potwierdzającym odbycie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego, ani innych dokumentów, które by to potwierdzały. Wyjaśnił, że nie posiada aktualnego szkolenia okresowego ani karty kierowcy, a mimo to pracował w dniu kontroli i w ciągu dwóch poprzednich dni. Oświadczył też, że nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy, nie odbył też odpowiedniego szkolenia, w tym także z czasu pracy i obsługi tachografu. W toku postepowania strona nadesłała orzeczenia lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy oraz kartę szkolenia wstępnego w dziedzinie BHP, zatem te kwestie nie były przedmiotem rozstrzygnięcia organów. Nie zmieniło to jednak tego, że pojazdem kierowała osoba, która nie uzyskała kwalifikacji wstępnej ani szkolenia okresowego i nie posiadała karty kierowcy. Natomiast stosownie do lp. 4.1. załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego podlega karze w kwocie 1500 zł, a w myśl lp. 4.5. tegoż załącznika wykonywanie takiego przewozu przez kierowcę, który nie posiada ważnej karty kierowcy podlega karze w wysokości 500 zł. Skoro skarżąca pełniła w przedsiębiorstwie funkcje osoby zarządzającej transportem, co wynika z pisma Starosty [...], to do jej obowiązków należało organizowanie tego transportu zgodnie z prawem. Fakt, że doszło w badanej sprawie do opisanych naruszeń wskazuje, że nie wywiązywała się ze swych obowiązków z należytą starannością, a w takim przypadku konsekwencje tych zaniedbań obciążają ją jako osobę odpowiedzialną za właściwą organizację transportu. Nałożenie zatem na skarżącą kary w kwocie [...] zł znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia) i przepisach utd., a jednocześnie nie przekracza maksymalnej kwoty kary określonej w art. 92a ust. 4 utd., określonej na 3 000 zł. Jedyny wyjątek, kiedy skarżąca mogłaby uniknąć kary został przewidziany w art. 92c. ust. 1 utd, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Okoliczności wskazanej w pkt 2 strona nie podnosiła, zaś od dnia kontroli do wydania decyzji przez organ II instancji upłynęło ok. 8,5 miesiąca, zatem termin wskazany w pkt 3 nie upłynął. Natomiast okoliczności wskazane w pkt 1. nie zachodzą. Nie jest wszak tak, że strona nie miała wpływu na to, że pojazdem kierowała osoba nieposiadająca koniecznej kwalifikacji (szkolenia) ani nie dysponująca kartą kierowcy, niezbędną choćby dla ewidencjonowania czasu pracy i koniecznych przerw, które są wszak ściśle limitowane przepisami utd. Wręcz przeciwnie, zapewnienie spełnienia i weryfikacja tych warunków stanowią właśnie istotę obowiązków osoby zarządzającej transportem, których skarżąca nie wypełniła. Nie może zatem uniknąć odpowiedzialności skoro nie realizowała swych obowiązków, co wyklucza przyjęcie, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Odnosząc się do tych spośród zarzutów skargi, które zarzucają niepodjęcie wszelkich czynności celem wyjaśnienia stanu faktycznego i niezgromadzenie całego materiału dowodowego oraz jego nierozpatrzenie, Sąd ich nie podzielił. Organ oparł swe rozstrzygnięcie na protokole z kontroli na drodze i zeznaniach świadka. Nadto strona przedłożyła w toku postepowania orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na stanowisku kierowcy oraz odbyciu przez niego szkolenia BHP, które zostały przez organy uwzględnione. W związku z tym nie było żadnych kwestii, które wymagałyby wyjaśnienia w toku dalszego postępowania dowodowego. Jeśli strona dysponowała dowodami obalającymi twierdzenia organu co do nieuzyskania przez kierującego kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego lub twierdziła, że posiada on kartę kierowcy nic nie stało na przeszkodzie, aby dowody te dostarczyła organowi, podobnie jak stało się to w przypadku zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego oraz szkolenia BHP. Po wtóre zauważyć należy, że strona podnosząc takie zarzuty w skardze nie wskazała, jakich ustaleń w sprawie brak lub jakie okoliczności nie zostały stwierdzone. Natomiast z dowodów zebranych przez organ wynika stan faktyczny wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia i potwierdzają one stan faktyczny przyjęty za jego podstawę. Odnośnie niezrealizowania obowiązku informowania strony o dokumentach niezbędnych dla pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku zauważyć przyjdzie, że w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania z 7 października 2019r. (karta 28 akt administracyjnych) organ poinformował stronę, że wszczął postępowanie w przedmiocie określonym pod poz. 4.1, 4.2, 4.3, i 4.5 załącznika nr 4 do utd wraz z opisami tych pozycji. Właśnie w związku z tymi informacjami strona przedłożyła orzeczenia lekarskie, psychologiczne i kartę szkolenia BHP. Oznacza to, że miała pełną wiedzę, jakie dowody winna przedłożyć dla pomyślnego dla siebie zakończenia sprawy. Nie można bowiem pomijać, że skarżąca profesjonalnie zajmuje się transportem drogowym i zarządzaniem nim oraz posiada certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym, co wynika z pisma Starostwa Powiatowego w T. (karta 26). Co do niezapoznania strony ze zgromadzonym materiałem zauważyć należy, że takie zapoznanie się jest prawem strony, a nie obowiązkiem organu. Innymi słowy organ jest zobowiązany zapewnić możliwość zapoznania się przez stronę z materiałami sprawy, ale czy strona z tego prawa skorzysta należy już do jej swobodnej decyzji. Natomiast w piśmie z 7 października 2019r. strona została poinformowana o możliwości złożenia wyjaśnień, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgłaszania żądań. W podstawie prawnej tego pisma organ powołał art. 10 § 1 Kpa. W związku z tym stwierdzić należy, że strona miała możliwość zapoznania się z dowodami oraz przedstawienia własnego stanowiska, z którego zresztą skorzystała nadsyłając dowody odnoszące się do naruszeń określonych w lp. 4.2. i 4.3., a które zostały wzięte pod uwagę przez organ. Zarzut wyrażony w punkcie 4. skargi, a dotyczący niezawiadomienia strony o przesłuchaniu kierowcy w charakterze świadka jest w oczywisty sposób nieuzasadniony. Przesłuchanie to miało miejsce bowiem podczas kontroli na drodze, która odbywa się ad hoc i nie jest planowana z wyprzedzeniem. W jaki więc sposób organ miałby z góry przewidzieć kto w danym dniu będzie podlegać kontroli, aby o tej czynności zawiadamiać? Natomiast w kwestii znajomości języka polskiego przez kierowcę zauważyć należy, że on sam oświadczył, że włada tym językiem w stopniu wystarczającym do udziału w przesłuchaniu i nie wnosił o zapewnienie tłumacza. W takim przypadku organ nie miał podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia dowodu z jego zeznań. Kwestia podniesiona w pkt 7 skargi, a dotycząca nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia była już wyżej przedmiotem analizy Sądu, który stanowiska tego nie podzielił. W skardze strona podniosła, że "nie sposób ustalić na podstawie zeznań jedynie S.I.(kierowcy), że łączył go ze skarżącą stosunek umowny i że został zatrzymany w pojeździe skarżącej". Stwierdzenie to trudno ocenić inaczej niż jako kuriozalne, przy czym podkreślić należy, że organ nigdy nie zarzucał, że więzi te dotyczą osobiście skarżącej, lecz Spółki, której jest prezesem, a jednocześnie pełni w niej zadania osoby zarządzającej transportem. Ustalenia te – wbrew powyższemu twierdzeniu - oparte zostały bowiem nie tylko na oświadczeniu kierowcy, ale także na wypisie z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej dla spółki, którym kierowca dysponował i okazał do kontroli, jak również na danych dot. właściciela pojazdu z dowodu rejestracyjnego, zatrzymanego z powodu złego stanu technicznego samochodu (protokół kontroli drogowej, karta 18 akt). Fakt, że spółkę łączył z kierowcą stosunek prawny wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy zlecenia zawartej [...] pomiędzy PPHU "A" Sp. z o.o. a S.I. (kierowcą) (karta 4 akt). Nota bene została ona sporządzona w języku polskim, zatem skarżąca działając w tym przypadku jako prezes zarządu spółki nie miała wątpliwości, że kierowca dostatecznie dobrze włada językiem polskim, skoro zawarła z nim mowę w tym właśnie języku. Biorąc pod uwagę powyższe, zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został uzasadniony tylko w ten sposób, że – zdaniem strony – "decyzja została wydana w sposób rażąco niezgodny z prawem i bez podstawy prawnej", jednak bez wskazania, na czym owa rażąca niezgodność z prawem miałaby polegać, co uniemożliwia analizę tego zarzutu. Co do podstawy prawnej Sąd już się wypowiedział uznając decyzję za zgodną z prawem. Z powyższego wynika, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia prawa, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.