III SA/Gl 783/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. W.(dalej: strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...], o nałożeniu stronie kary pieniężnej w wysokości 700 zł. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1), art. 7c, art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 58), art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz lp. 15.1 i Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Z akt administracyjnych wynika, że 17 stycznia 2019 r. w R., przy ul. [...] funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w R. poddali kontroli samochód ciężarowy marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez Z. B., który wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. W. Z.U.P.H. "A". W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego. Termin ważności poprzedniego badania technicznego naczepy upłynął 15 lutego 2018 r. Kontrola wykazała również, że układ hamulcowy wymienionego pojazdu jest niesprawny i dlatego zakazano dalszej jazdy tym pojazdem. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z 17 stycznia 2019 r. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszoinstancyjny ustalił, iż osobą o której mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w przedsiębiorstwie Z.U.P.H. "A", jest E. W. Następnie organ pismem z 18 lutego 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli nr [...]. Organ poinformował też stronę, iż zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz o możliwości przesłania dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia. Strona odebrała w/w pismo 6.03.2019 r. i do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej nie wpłynęły do inspektoratu żadne wyjaśnienia strony w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego organ w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony podczas kontroli drogowej, decyzją z [...] r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 700 zł, stwierdzając naruszenia polegające na: - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia łub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna, tj. za naruszenia określone w Ip. 15.1 i Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od tej decyzji, strona wniosła o umorzenie nałożonej kary pieniężnej, argumentując, że kierowca skontrolowanym pojazdem nie wykonywał przewozu drogowego, a jedynie jechał do stacji kontroli pojazdów w celu wykonania badania technicznego pojazdu. Strona wyjaśniła również, że ze względu na stan techniczny pojazdu i konieczność jego naprawy nie było możliwe wykonanie badania technicznego skontrolowanego pojazdu w odpowiednim terminie. Natomiast przepisy nie wskazują w jaki sposób należy dostarczyć pojazd na badanie techniczne po upływie terminu ważności tych badań. W ocenie strony ze względu na gabaryty pojazdu dostarczenie go na badania nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko przez samodzielny przejazd pojazdu do stacji kontroli pojazdów. Skarżąca nie zgodziła się także z nałożeniem na nią kary pieniężnej za usterkę układu hamulcowego. Zdaniem strony ocena wzrokowa jest niewystarczająca do stwierdzenia istnienia usterki układu hamulcowego. Skarżąca wskazała również, że jako osoba zarządzająca transportem nie miała wpływu na zachowanie kierowcy i nie ponosi odpowiedzialności za jego błędy. Według strony także ze względu na nałożenie kary za naruszenia stwierdzone podczas kontroli, nie można również na nią nałożyć kary za te same naruszenia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że 17 stycznia 2019 r. skontrolowanym samochodem ciężarowym marki Renault o numerze rejestracyjnym [...], był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy. Kierujący w imieniu przedsiębiorcy pojazdem przeznaczonym do przewozu rzeczy wykonywał przejazd po drodze publicznej do stacji kontroli pojazdów. Podczas przeprowadzonej kontroli bez żadnych wątpliwości ustalono, że wymieniony samochód ciężarowy nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Termin ważności poprzedniego badania technicznego tego pojazdu upłynął w 15 lutego 2018 r. Fakt ten potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem, który nie posiadał ważnego okresowego badania technicznego. Osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie jest skarżąca. Fakt pełnienia przez stronę obowiązków zarządzającego w ww. przedsiębiorstwie potwierdza pismo Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w R. z 5 lutego 2019 r. Skarżąca posiada także stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem, bowiem posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] w zakresie transportu drogowego rzeczy wydany 4 kwietnia 2018 r. Fakt ten potwierdza wydruk z rejestru KREPTD. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżąca powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez właściciela przedsiębiorstwa, pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Jako zarządzający transportem skarżąca jest zobowiązana także znać formalności związane z przeglądem technicznym pojazdów wykorzystywanych w przedsiębiorstwie do wykonywania przewozów drogowych i sprawdzać czy te formalności są dopełniane przez właściciela przedsiębiorstwa. Strona ze swoich obowiązków nie wywiązała się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem nie posiadającym ważnego okresowego badania technicznego, (dowody: protokół kontroli, dowód rejestracyjny ww. pojazdu, pismo z 5 lutego 2019 r. nr [...] i w):druk z KREPTD - w aktach sprawy). Odnośnie naruszenia z lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę łub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Stosownie do treści § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że 17 stycznia 2019 r. skontrolowanym samochodem ciężarowym marki Renault, był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy. Kierujący w imieniu przedsiębiorcy pojazdem przeznaczonym do przewozu rzeczy wykonywał przejazd po drodze publicznej do stacji kontroli pojazdów. Osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie jest skarżąca. Podczas wykonywania przewozu pojazd ten posiadał niebezpieczną usterkę układu hamulcowego zagrażającą bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przeprowadzona kontrola organoleptyczna pojazdu wykazała, że pojazd ma niesprawny układ hamulcowy i dlatego zakazano dalszej jazdy tym pojazdem. Natomiast według przepisu § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak utrzymany, aby hamulce pojazdu zachowywały wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. Układ hamulcowy skontrolowanego pojazdu tych warunków nie spełniał. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ramach zarzadzania operacjami transportowymi skarżąca powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego, (dowody: protokół kontroli, dowód rejestracyjny ww. pojazdu, pismo z dnia 05 lutego 2019 r. nr [...] i wydruk z KREPTD - w aktach sprawy). Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ pismem z 18 lutego 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i poinformował ją o treści art. 10 § 1 K.p.a. dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa strona nie skorzystała. Po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, organ I instancji nie przeprowadził żadnych nowych dowodów w sprawie. Zatem strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu organ wskazał, że ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 6a zawiera definicję przewozu drogowego. Według tej definicji przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Wymienione rozporządzenie w art. 4 lit a) określa przewóz drogowy jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zatem z powołanych przepisów wynika, że za przewóz drogowy uznaje się nie tylko przejazd pojazdem przewożącym rzeczy lub osoby czy przejazd po rzeczy lub osoby, ale przewozem drogowym jest także przejazd po drogach publicznych pojazdem używanym do przewozu osób lub rzeczy. Skontrolowany samochód ciężarowy jest przeznaczony do przewozu rzeczy. Z protokołu kontroli wynika, że wymieniony pojazd został zatrzymany do kontroli ul. [...] w R.. Wymieniona ulica jest drogą publiczną, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) tylko drogi wewnętrzne niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym nie są drogami publicznymi. Zatem przejazd skontrolowanego zespołu pojazdów odpowiadał definicji przewozu drogowego zawartej art. 4 lit a) rozporządzenia (WE) 561/2006. Ponadto organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej obowiązek dopilnowania terminowego przeprowadzenia badań technicznych pojazdów spoczywa nie tylko właścicielu pojazdów, ale także na osobie wykonującej obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika. Osoba zarządzająca transportem jest zobowiązana znać formalności związane z przeglądem technicznym pojazdów, co wynika z pkt 3 części G załącznika nr I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Do jej obowiązków należy nadzorowanie przestrzegania przepisów obowiązujących w transporcie drogowym m. in. przez właściciela pojazdu. Do obowiązków zarządzającego transportem należy także zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarzadzania operacjami transportowymi skarżąca powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem Zatem zarządzający transportem powinien sprawdzać czy do przewozu drogowego są kierowane pojazdy posiadające aktualne okresowe badanie techniczne oraz pojazdy sprawne technicznie, aby nie dopuścić do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnych badań technicznych i pojazdem posiadającym usterkę techniczną stanowiącą zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego dopuszczając do wykonania przewozu drogowego pojazd nie posiadający aktualnych okresowych badań technicznych i pojazd z niesprawnym układem hamulcowym zarządzający ponosi odpowiedzialność za wykonanie przewozu drogowego takim pojazdem. Następnie organ przeanalizował okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2)". Zdaniem organu powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania zarządzającego transportem lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich obowiązków, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W treści skargi strona wskazała, że badanie organoleptyczne dokonane przez funkcjonariuszy jest nieobiektywne. Dodatkowo strona wskazała, iż kontrola miała miejsce na terenie przedsiębiorstwa a więc nie na drodze publicznej. Jednocześnie strona podkreśliła swoją trudną sytuację finansową oraz załączyła dokument z 23 kwietnia 2019 r. stwierdzający dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu. Dodatkowo strona wskazała, że organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy o transporcie drogowym (dalej zwanej ustawą). Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c (mikroprzedsiębiorca), a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 8 tej regulacji, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 92a) ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 92a ust. 2 ustawy zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki łub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy, (ust. 8). Zgodnie z lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł. Według Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W myśl art. 4 lit a wyżej wskazanego rozporządzenia WE nr 561/2006 przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 4 pkt 3 ustawy transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że 17 stycznia 2019 r. w trakcie kontroli drogowej, kierujący pojazdem nie posiadał i nie okazał kontrolującemu aktualnego badania technicznego pojazdu. Termin ważności poprzedniego badania technicznego upłynął 15 lutego 2018 r. Spór natomiast dotyczy miejsca przeprowadzenia kontroli pojazdu oraz niesprawnych hamulców. Zdaniem skarżącej kontrola została przeprowadzona w siedzibie firmy, zatem pojazd nie poruszał się po drodze publicznej. Ponadto nie da się sprawdzić w trakcie kontroli, czy hamulce są sprawne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonujący transport drogowy, o którym mowa w art. 4 pkt 6a ustawy nie posiadał aktualnego badania technicznego pojazdu. Pojazd posiadał także niesprawne hamulce. Z akt sprawy wynika, że ustalenia faktyczne poczynione w trakcie kontroli nie budziły jakiegokolwiek sprzeciwu kierowcy pojazdu, wykonującego przewóz pojazdem. Kierowca, w żaden sposób nie kwestionował dokonanych ustaleń w toku czynności kontrolnych. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że kierowca posiadający uprawnienia kat. A, B oraz C podpisał bez zastrzeżeń protokół kontroli drogowej oraz załącznik do protokołu kontroli drogowej ze szczegółowym wykazem stwierdzonych naruszeń. Słuszny jest też wniosek organu, że kierowca mający odpowiednią wiedzę na temat budowy oraz mechaniki pojazdu z uwagi na posiadane uprawnienia kat. C oświadczył, iż informacje zawarte w tych dokumentach są zgodne z rzeczywistością. Natomiast przewóz ten odbywał się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdzie zarządzającą transportem jest skarżąca, co wynika z analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym z zeznań kierowcy i nie jest kwestionowane przez skarżącą. Podkreślenia wymaga, że przewozem drogowym jest każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy – wynika to wprost z definicji przewozu zawartej art. 4 lit a wyżej wskazanego rozporządzenia WE nr 561/2006, do którego odwołuje art. 4 pkt 6a ustawy. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, jest w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową, co z drugiej strony winno zobowiązywać kontrolowanego do dołożenia ze swojej strony starań, żeby w protokole tym znalazły odzwierciedlenie wszystkie okoliczności stanu objętego kontrolą, w tym oświadczenia/twierdzenia kontrolowanego na ten temat. W świetle powyższego sporządzony 17 stycznia 2019 r. protokół kontroli dokumentem urzędowym. Wynika z niego, że kierowca prowadząc pojazd o nr. rej. [...] w momencie kontroli drogowej poruszał się po drodze publicznej. Skontrolowany pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego i posiadał układ hamulcowy, który nie spełniał wymagań sprawności niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych. W związku z tym prawidłowo stwierdzono, iż w momencie kontroli drogowej przedmiotowy pojazd posiadał usterkę układu hamulcowego zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Obalenie ustaleń protokołu kontroli, jako dokumentu urzędowego jest - stosownie do art. 76 § 3 K.p.a. - możliwe, jednak wymaga przedstawienia dowodu przeciwko treści tego dokumentu. Tymczasem w sprawie takiego przeciwdowodu brak. Zauważyć należy, że skarżąca w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania została poinformowana o przysługującym jej prawach, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jednakże nie złożyła wniosków dowodowych na obalenie protokołu. Strona dopiero 14 marca 2019 r. złożyła oświadczenie zawierające takie same argumenty jak w odwołaniu i w skardze, twierdząc, że kontrola pojazdu została przeprowadzona w siedzibie firmy, po adresem gdzie firma ma siedzibę - wymieniony teren nie jest drogą publiczną, a jest prywatnym terenem wewnętrznym, skontrolowany pojazd zatem nie poruszał się drogą publiczną i nie odpowiadał definicji przewozu drogowego. Zdaniem skarżącej nie można też organoleptycznie sprawdzić sprawność hamulców, może to zrobić jedynie specjalistyczny przyrząd do tego przeznaczony. Jednakże twierdzenia te okazały się gołosłowne, gdyż nie przedstawiła żadnych dowodów na obalenie ustaleń protokołu. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że strona żądała przeprowadzenia konkretnych dowodów na konkretne okoliczności, a wbrew art. 78 § 1 K.p.a. organy nie uwzględniły takich żądań. Sąd stwierdził, że żadne wnioski dowodowe na okoliczności przeciwne, niż wynikające ze zgromadzonych w sprawie dowodów, nie zostały złożone, mimo możliwości, które daje choćby art. 76 § 3 K.p.a. W tej sytuacji nie można zarzucić organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organy zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności materiałem tym jest ww. protokół kontroli z 17 stycznia 2019 r. Nie można również zarzucić organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżoną decyzje naruszył art. 8 i 9 K.p.a. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Organ wskazał przy tym motywy podjęcia rozstrzygnięcia oraz z jakich przyczyn zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można zatem przyjąć, że naruszył zasady postępowania wskazane w ww. przepisach K.p.a. Słusznie też wskazał organ, że na podstawie przepisu art. 6 K.p.a. nie może miarkować wysokości nałożonych kar ponieważ te sztywno wynikają z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Sąd podziela także stanowisko organu, że zarządzający transportem w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa, co oznacza obowiązek prawidłowego wyposażenia pojazdu oraz dbania o prawidłowy stan techniczny pojazdów, przy współpracy z przewoźnikiem w sytuacji gdy kierowcy zatrudniani przez przewoźnika wykonują na jego rzecz zadania przewozowe, a zarządzający sprawuje rzeczywisty i ciągły nadzór nad tymi operacjami. Słusznie zatem organ wskazał, że brak jest podstaw do zakwestionowania odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia Ip. 15.1 oraz Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.