III SA/Gl 784/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (zabezpieczenie należności podatkowych) p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze z [...] r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (zabezpieczenie należności podatkowych) M. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Zastosowanie więc wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej i nie sprzeciwiają się temu regulacje prawne wynikające z ustawy szczególnej. Za podstawę wstrzymania wykonania decyzji nie może być brane pod uwagę przeświadczenie strony skarżącej o niesłuszności zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego skargę. Niezależnie od tego, należy przypomnieć, że wstrzymanie wykonania dotyczy aktów z zakresu administracji publicznej i czynności, które podlegają wykonaniu. Nie należy do tej grupy postanowienie, którym organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia należności pieniężnej w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), ponieważ według art. 160 § 1 tej ustawy, zabezpieczenie nie może zmierzać do tego, aby stanowiło wykonanie obowiązku. Takie postanowienie nie należy do grupy aktów, nakazujących stronie wykonanie obowiązku lub dokonanie czynności. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można wobec tego orzec o wstrzymaniu jego wykonalności na mocy art. art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. "Nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust.1 ustawy o NSA"- tak Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96 –OSP 1998/3/54. Trzeba stwierdzić, że skarżący nie przybliżył ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wykazał więc, że wykonanie zaskarżonego postanowienia rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby "trudne do odwrócenia". Za podstawę wstrzymania wykonania decyzji nie może zaś być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu wpadkowym przeświadczenie skarżącego o niesłuszności zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem skargi. Zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego skargę. W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.