III SA/Gl 787/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 lipca 2024 r., nr SKO.PS/41.5/639/2024/12335 w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: odrzucić skargę. Skargą z 16 sierpnia 2024 r. R.R. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 lipca 2024 r., nr SKO.PS/41.5/639/2024/12335 w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 września 2024 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego złożonej skargi przez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane 10 października 2024 r. na adres strony skarżącej i uznane za skutecznie doręczone z dniem 29 października 2024 r. W terminie wyznaczonym, który upłynął 5 listopada 2024 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 46 § 2 pkt 1b p.p.s.a., pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w tym skarga) powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Z powołanej regulacji wynika, że dotknięcie skargi brakiem formalnym uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Za pismem z 10 października 2024 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie na adres strony skarżącej, które zostało uznane za skutecznie doręczone z dniem 29 października 2024. W niniejszej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności nie uzupełniła braku skargi. W związku z powyższym, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.