III SA/Gl 790/09
WyrokWSA w Gliwicach2009-12-22
Skład orzekający: Barbara Orzepowska-Kyć, Barbara Brandys-Kmiecik, Gabriela Jyż
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej, rozpatrując wniosek o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, prawidłowo zebrał i rozważył materiał dowodowy dotyczący sytuacji materialnej i rodzinnej strony, a także czy uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.?Ratio decidendi
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że organ administracji publicznej nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego i nie rozważył kompleksowo sytuacji materialnej i rodzinnej strony. Brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji uznaniowej stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła wniosku R.D. o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne. Organ pierwszej instancji oraz Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówili umorzenia, uznając, że nie wystąpiły przesłanki do uznania należności za całkowicie nieściągalne oraz że strona nie wykazała braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Strona skarżąca wniosła skargę do WSA, podnosząc trudną sytuację materialną i rodzinną, a sąd uchylił zaskarżoną decyzję.Rozstrzygnięcie
Uchylił zaskarżoną decyzję.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi R.D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w wyniku ponownego rozpatrzenia złożonego przez R.D. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenia powstałych w związku z prowadzoną działalnością - utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] nr [...], którą odmówiono umorzenia należności w łącznej w wysokości [...] zł z tytułu nieopłaconych w terminie składek na FUS, FUZ oraz FPiFGŚP. W podstawie prawnej powołano art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną. Przedstawiając argumentację swego rozstrzygnięcia organ podkreśllił, że decyzją pierwszoinstancyjną odmówiono R.D. umorzenia należności z tytułu nie opłaconych w terminie składek, ponieważ zdaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek wymienionych w zapisie art. 28 ust. 3 pkt. 1-6 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych uzasadniających uznanie ww. należności za całkowicie nieściągalne, co jest warunkiem koniecznym do ich ewentualnego umorzenia. Nadto strona nie wykazała, iż z uwagi na sytuację materialną oraz rodzinną uregulowanie należności wpłatami własnymi lub w ramach układu ratalnego w dłuższym okresie czasu wiązałoby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny.
Powyższą decyzję zakwestionowała strona składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności uzasadniając go trudną sytuacją finansową. Do wniosku dołączono kserokopię postanowienia z dnia [...] Sądu Rejonowego w K. dotyczącego zmiany zarządzeń opiekuńczych odnośnie małoletnich dzieci W. i R.L.; kserokopię postanowienia z Domu Dziecka [...]; kserokopię decyzji wydanej przez MOPS K. w sprawie przyznania zasiłku okresowego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] do [...]; kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 za [...]r.
W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Opierając się na art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń uznano prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, gdyż nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek z art. 28 ust. 3 pkt 1-6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalnie, co jest warunkiem koniecznym do ich ewentualnego umorzenia. Wskazano na okoliczność dalszego prowadzenia działalności gospodarczej - w związku z czym nie można uznać, iż wystąpiła przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt. 3. Nadto zaznaczono, że Naczelnik I Urzędu Skarbowego w K. od dnia [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne w związku z czym brak jest możliwości uznania należności za całkowicie nieściągalną zgodnie z art. 28 ust. 5. Nie wystąpiła również przesłanka wymieniona w pkt 6, ponieważ nie jest wykluczone, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwoty przekraczające wydatki egzekucyjne. Poza tym w sprawie z przyczyn oczywistych nie mają zastosowania przesłanki wymienione w pkt 1, 2, 4, 4a.
Dodatkowo opierając się na art. 28 ust. 3 a ustawy oraz powołując się na rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) podkreślono, że wyłącznie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem płatnika, wyjątkowością jego sytuacji można umorzyć w całości lub w części zaległości z tytułu składek wraz z odsetkami za zwłokę. Powołując się na wyjątkowy charakter tej instytucji wskazano, iż wnioskodawca nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną podjęcie spłaty należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jego rodziny. R.D. samotnie wychowuje dwoje dzieci, które do dnia [...] pozostawały pod opieką MOPS-u, a od [...], przeszły pod jego opiekę. Na dochód gospodarstwa domowego składa się dochód z prowadzonej działalności – tj. ok [...] zł. (PIT-36 w [...]); na dzieci został przyznany zasiłek okresowy w wysokości [...] zł ; wydatki strona określiła na kwotę [...] zł. W okresie od dnia złożenia wniosku tj. od [...] nadal nie są opłacane należności wobec ZUS.
Organ zaakcentował uznaniowy charakter wydanych decyzji; wyjątkowość okoliczności warunkujących zastosowanie omawianej instytucji, których zaistnienie strona nie wykazała oraz ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Zakładu podtrzymując dotychczasowe argumenty; dodatkowo podkreślił, że nawet rozłożenie na raty długu doprowadzi do sytuacji braku środków na utrzymanie dzieci oraz strony, a w konsekwencji do bezdomności i skrajnej nędzy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie sądowej strona zaakcentowała ciężką sytuację materialną; otrzymywanie zasiłków celowych z MOPS-u; samotne wychowywanie dwojga dzieci po odebraniu ich z Domu Dziecka; zajmowanie mieszkania bez tytułu prawnego oraz zadłużenie w opłatach czynszowych ok. [...] zł. Zaznaczył, że dochód z działalności wynosi ok. [...] zł, a pracę kończy o [...] aby odebrać dzieci z przedszkola.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało konieczność uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. Przechodząc do merytorycznej oceny jego prawidłowości w pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek, podejmowane na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oparte są na tzw. uznaniu administracyjnym. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności.
Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej - "k.p.a.") w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizacji wyrażonej tym przepisem zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, ponownie rozpatrujący sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Ocena materiału dowodowego następuje natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 80 k.p.a.
Natomiast brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważenia przez Prezesa Zakładu w sposób kompleksowy okoliczności związanych z sytuacją majątkową skarżącego, czyli związanych z przesłanką umorzenia należności, stanowiło o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji. Zdaniem Sądu naruszenie takie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem podkreślić, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej. Uzasadnienie decyzji stanowi integralną jej część i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną cześć decyzji. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym określonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W uzasadnieniu faktycznym organ powinien wskazać te fakty, które przemawiają za podjętym przez organ rozstrzygnięciem. W przypadku decyzji uznaniowych, a do takich zaliczają się decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek, uzasadnienie decyzji stanowi tę jej część, która ma szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego przepis prawa materialnego przyznaje organowi prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy spośród przynajmniej dwóch możliwych rozstrzygnięć. W przypadku wniosków o umorzenie składek będą to umorzenie składek bądź odmowa ich umorzenia, a zatem rozstrzygnięcia o treści diametralnie różnej. Ze względu na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, przy niewłaściwym uzasadnieniu decyzji uznaniowej, z samego przepisu prawa oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego nie można wywieść jednoznacznej oceny, czy decyzja organu jest prawidłowa w zakresie samego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a zatem czy jest prawidłowa w aspekcie materialnym. Wadliwe uzasadnienie decyzji uznaniowej nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności oraz zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Z tych względów wady uzasadnienia decyzji uznaniowych należy uznać za naruszenia przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. (vide: Wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2008r. o sygn. akt V SA/Wa 2429/07).
Natomiast w rozpoznawanej sprawie Prezes ZUS tylko ogólnie przedstawił sytuację materialną i życiową skarżącego powołując się na dochód roczny strony (za [...]) – [...] zł. Pominął natomiast fakt, że miesięcznie daje to kwotę ok. [...] zł, z czego R.D. musi utrzymać siebie i dzieci – koszty utrzymania strona oszacowała na ok. [...] zł. Organ pominął zupełnie zaistniałe rozbieżności między dochodem a koniecznymi wydatkami. Tym bardziej, że w [...] działalność została zakończona stratą ok. [...] zł, o czym wspomniał jedynie organ I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Prezes ZUS pominął także kwestie zadłużenia czynszowego ok. [...] zł.
W konsekwencji więc przeprowadzono tylko ogólną analizę sytuacji majątkowej rodziny, poprzestając na stwierdzeniu, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek z art. 28 ust. 3 pkt 1-6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne, co jest warunkiem koniecznym do ich ewentualnego umorzenia. Natomiast w aktach znajduje się notatka służbowa (k.90) z której wynika, że cyt.: "tyt. skierowano do I U.S.K. – egzekucja nieskuteczna". Poza tym Prezes ZUS w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego w zakresie - jego zdaniem – trudnej sytuacji zdrowotnej i majątkowej, czyli nie dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Pominięto rozważenie szczególnych okoliczności uzasadniających wnioskowane umorzenie tj.: wskazanej wyżej bezskutecznej egzekucji, samotnego wychowywania dzieci przez jedynego żywiciela rodzina – konieczności dyspozycyjności, wcześniejszego kończenia pracy aby odebrać dzieci z przedszkola; otrzymywania zasiłków z pomocy społecznej - co zgodnie z ustawową definicją przydzielane jest osobom najbiedniejszy, znajdującym się na granicy ubóstwa oraz możliwość spłaty zadłużenia ponad [...] zł w kontekście uzyskiwanych dochodów i sytuacji materalno-bytowej zobowiązanego.
Podkreślić należy, że podmiot, do którego adresowana jest decyzja, ma prawo wiedzieć, jakimi przesłankami kierował się organ, który wydawał zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie (art. 11 K.p.a.). W związku z tym, uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje o przeprowadzeniu analizy sytuacji materialnej i rodzinnej strony i wnioski, do jakich te okoliczności doprowadziły organ, w kontekście zarówno przepisu art. 28 ust. 3, jak i art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Na zakończenie zauważyć także należy, że organ dokonując analizy sytuacji strony zobowiązany był do wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tym bardziej, że strona wobec konieczności prowadzenia działalności i zarabiania na utrzymanie rodziny, a następnie ok. [...] odbiór dzieci z przedszkola, nie miała możliwości osobiście stawić się w siedzibie organu, co zresztą bezpodstawnie uznano za okoliczność ją obciążającą.
Konkludując zatem omówione powyżej uchybienia Sąd stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji celem ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem przedstawionych wyżej rozważań.
Reasumując wskazane uchybienia Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił. O kosztach Sąd nie orzekł, gdyż strona była zwolniona z obowiązku ich ponoszenia. Z uwagi zaś na treść wydanych przez organ rozstrzygnięć Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 152 ppsa i wstrzymania wykonania wydanego wyroku.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło