III SA/Gl 794/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. , na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – zwana dalej O.p.), w związku z art. 100 ust. 1 pkt. 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, art. 105 pkt 1 oraz art. 106 ust. 2, ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), uchylił decyzję Naczelnika Izby Celnej w R. nr [...] z [...]r. określającą skarżącemu J. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]o nr nadwozia [...] w kwocie [...]zł i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym dla tego pojazdu w kwocie [...]zł. Decyzja ta została wydana przy następującym stanie faktycznym: J. M. złożył w Oddziale Celnym w G. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego AKC-U dla samochodu osobowego marki [...] deklarując podstawę opodatkowania w wysokości [...]zł oraz wysokość podatku akcyzowego w kwocie [...]zł. Do tej deklaracji dołączono m.in. opinię nr [...]z [...]r. na temat pojazdu sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego inż. G. J.. W związku z tym, że organ, który przyjął deklarację AKC-U, w ramach czynności sprawdzających stwierdził, że stan faktyczny pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi dokumentami, wezwał stronę do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W odpowiedzi skarżący poinformował, że nie posiada innych dokumentów stwierdzających wartość jego samochodu. Jednocześnie wyjaśnił, że przedstawił umowę kupna sprzedaży oraz kosztorys wykonany przez certyfikowanego rzeczoznawcę, który wskazuje na stan nabytego pojazdu. W związku z odpowiedzią strony, organ wszczął postępowanie podatkowe i wezwał stronę do przedstawienia dowodów zakupu części i elementów wykazanych w Ocenie technicznej nr [...]z [...]roku, poniesionych kosztów, związanych ze stwierdzonymi w tej Ocenie niesprawnościami, umożliwiających prawidłową eksploatację pojazdu, przedstawienia okoliczności, terminu i miejsca naprawy elementów tam wymienionych lub innych dokumentów potwierdzających stan pojazdu w dniu jego nabycia. W odpowiedzi strona oświadczył, że nie wie co naprawdę było robione w pojeździe, nie posiada też rachunku z naprawy, gdyż zapewne został zniszczony po upływie trzech lat. Wskazał natomiast adres warsztatu, w którym był naprawiony pojazdu i złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań P. W., tj. jego właściciela na okoliczność wykonywania naprawy właśnie tam. Przedłożył również oświadczenie P. W., z którego wynika, że wykonano w nim kompleksową naprawę pojazdu o wskazanym numerze nadwozia w "czwartej dekadzie 2009r." Na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr [...] z [...] r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że zasadą jest, że w przypadku samochodu osobowego podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym jest kwota, którą podatnik jest zobowiązany za niego zapłacić, ale doznaje ona wyjątku, a owe wyjątki nakazują przyjąć podstawę opodatkowania w wysokości wartości samochodu. Innymi słowy w konkretnym przypadku mogą zachodzić różne okoliczności wpływające na cenę transakcyjną, ale wartość pojazdu będzie zawsze kategorią obiektywną. Natomiast wartość pojazdu stanowiąca podstawę opodatkowania, wynikająca z opinii G. J. i zadeklarowana przez skarżącego w deklaracji AKC-U ([...] zł), znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej netto podobnego pojazdu zawartej w stosowanych katalogach wyceny ([...] zł). Nadto organ wskazał, że w treści załączonej umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego samochodu brak jest adnotacji, że pojazd sprzedano w stanie uszkodzonym, powypadkowym. Ponadto, w oświadczeniu z [...] r. o stanie pojazdu strona wskazała, iż w/w pojazd zakupiła w stanie nieuszkodzonym. Również ustalenia Oceny nie wskazują, aby ten pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem uszkodzonym w wyniku wypadku drogowego lub innego zdarzenia, a zgodnie z zasadami wyceny pojazdów, zawartymi w Instrukcji Określania Wartości Pojazdów nr [...] opracowanej przez Stowarzyszenie Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego pojazdy uszkodzone to takie pojazdy, które uczestniczyły w kolizjach drogowych lub innych podobnych zdarzeniach. Natomiast pojazdy, które posiadają jedynie uszkodzenia eksploatacyjne wyceniane są jako pojazdy sprawne z zastosowaniem korekt za braki i niesprawności. Konsekwencją tego jest, że przy ustalaniu wartości rynkowej pojazdu będącego przedmiotem postępowania nie mogą brane pod uwagę koszty naprawy pojazdu nawet ustalone metodą procentową, ani stopień uszkodzenia pojazdu. Dlatego też organ stwierdził, że przedstawiona przez stronę ocena nie spełnia warunków do bezpośredniego wyliczenia podstawy opodatkowania, jednakże nie została całkowicie pominięta, lecz posłużyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. jako dowód w sprawie. Mianowicie uznał sporządzoną przez rzeczoznawcę wycenę zespołów pojazdu wraz z określonym procentowo udziałem danego zespołu pojazdu w jego wartości oraz procentowym zniszczeniem danego zespołu pojazdu. Tym samym organ podatkowy uznał wyjaśnienia strony i P. W. , że pojazd został kompleksowo naprawiony w warsztacie tego ostatniego. Uwzględniając całokształt materiału dowodowego organ podatkowy stwierdził, że w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd nie był pojazdem bezpośrednio po kolizji (oświadczenie strony), a jedynie osiadającym niesprawności eksploatacyjne oraz braki. Dlatego organ ustalił, że wartość tego samochodu w stanie przeciętnym wg katalogu Eurotax i z uwzględnieniem procentowego zniszczenia poszczególnych podzespołów wynosiła [...]b zł netto i od tej kwoty został wyliczony podatek akcyzowy według stawki 18,6%, co dało kwotę [...] zł. Na wydaną decyzję strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K. wnosząc o jej uchylenie. W treści tego odwołania strona postawiła organowi zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez niewłaściwe ustalenie wartości rynkowej samochodu, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie dodatkowego podatku akcyzowego poprzez nieuwzględnienie faktu, że pojazd w momencie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem uszkodzonym, jak wynika to z opinii rzeczoznawcy. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z [...]r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że organ I instancji w swej decyzji przyjął, że pojazd był nieuszkodzony, a jedynie wymagał zastosowania korekt z tytułu braków i niesprawności. Natomiast organ II instancji przyznał, że istotnie, w niniejszym postępowaniu należy określić wartość pojazdu uszkodzonego. Stwierdził, że wartość rynkową pojazdu uszkodzonego można określać różnymi metodami. Do najważniejszych metod w sytuacji, w której do czynienia ma się z pojazdem uszkodzonym w wyniku zdarzenia drogowego należą metoda stopnia uszkodzenia pojazdu oraz metoda kosztu naprawy. Podstawą do określenia wartości pojazdu uszkodzonego w metodzie stopnia uszkodzenia jest oszacowanie stopnia uszkodzenia pojazdu oraz określenie realnej wartości jego nieuszkodzonych części. Określenie bazowej wartości głównych zespołów oraz współczynników korekt daje odpowiedź jaka jest wartość uszkodzonego pojazdu w danym momencie. Natomiast metoda kosztu naprawy pozwala oszacować jaka powinna być wartość pojazdu uszkodzonego, aby opłacalna była jego odbudowa. Podstawą wiarygodnego wyniku tej metody jest poprawna kalkulacja naprawy pojazdu wykonana według wskazań technologii producenta. Podstawową metodą szacowania wartości pojazdu uszkodzonego jest metoda stopnia uszkodzeń pojazdu, która powinna być stosowana w każdym przypadku wyceny (Instrukcja Określania Wartości Pojazdów nr 1/2005-zatwierdzona 9 grudnia 2004 r. uchwałą Prezydium Rady Naczelnej do stosowania w Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego oraz komputerowym Systemie Info-Expert, str. 31-43). Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. przy ustaleniu podstawy opodatkowania nie mogą być brane pod uwagę koszty naprawy pojazdu nawet ustalone wielkością procentową, gdyż dla organu podatkowego znaczenie ma wartość pojazdu ustalona według stanu technicznego z dnia sprzedaży, a nie wartość uwzględniająca potencjalne nakłady naprawcze. Do takiego wniosku doszedł Dyrektor Izby Celnej w K. po dokonaniu wykładni językowej art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym, gdzie ustawodawca jednoznacznie wskazał, że średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz jeżeli jest to możliwe do ustalenia – z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowe samochód osobowy. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Instrukcja Określania Wartości Pojazdów nr 1/2005 opracowana przez Stowarzyszenie Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego podzielona jest na dwie zasadnicze części, przy czym w pierwszej z ich określone są podstawowe zasady i wytyczne dotyczące wyceny pojazdów w eksploatacji a w drugiej części określone są zasady i wytyczne dotyczące wycen pojazdów uszkodzonych w kolizjach drogowych lub innych podobnych w skutkach zdarzeniach. Zasady wyceny pojazdów w eksploatacji obejmują wyceny pojazdów sprawnych jak też pojazdów o różnym stopniu niesprawności eksploatacyjnej, w tym wymagające napraw lub wymian określonych podzespołów czy zespołów. Do tej grupy pojazdów organ podatkowy zaliczył pojazdy posiadające usterki techniczne, uszkodzenia eksploatacyjne mechanizmów, powłok lakierowych i elementów nadwozia. Takie pojazdy, co podkreślono, powinny być wycenione jak pojazdy sprawne z zastosowaniem odpowiednich korekt za braki i niesprawności. Na potwierdzenie niniejszej opinii organ odwoławczy powołał się na odpowiedź Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego z 17 sierpnia 2010 r., z której wynika, że wyceny pojazdów nie uczestniczących w kolizjach nie powinny być przeprowadzane przy pomocy metody stopnia uszkodzenia pojazdu stosowanej przy wyliczaniu wartości pojazdów po kolizjach drogowych. Dlatego też Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że ponieważ w sprawie mamy do czynienia z samochodem uszkodzonym w wyniku zdarzenia drogowego, zatem organ podatkowy był zobowiązany do tego, aby dokonać określenia wysokości zobowiązania podatkowego poprzez ustalenie wartości pojazdu przyjmując ustalenia dokonane według metody stopnia uszkodzenia. Odnosząc te rozważania do Opinii nr [...] z [...] r ., dokonanej przez rzeczoznawcę (samochód został uznany za niesprawny technicznie uwzględniając stopień uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych oraz współczynnik zbywalności) Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że przyjęcie współczynnika zbywalności wraz z pozostałymi odliczeniami nie wyraża wartości procentowej określającej wielkość uszkodzeń podzespołów i części w stosunku do wartości całego pojazdu. Należy mieć na uwadze, iż zbywalność pojazdu zależy głównie od popularności rynkowej danego modelu, mierzonej łatwością zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub po jego naprawie, możliwością pozyskania tanich nowych części zamiennych, wieku pojazdu oraz rozwiązań konstrukcyjnych. Wynika z tego, iż współczynnik ten dotyczy w głównej mierze sytuacji sprzedaży pojazdu i jest pojęciem subiektywnym, nie może więc mieć znaczenia w przedmiotowym postępowaniu podatkowym, gdyż zgodnie z art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym, średnią wartością rynkową samochodu jest wartość ustalona na podstawie średniej ceny pojazdu zarejestrowanego na terytorium kraju "o przybliżonym stanie technicznym" i o takim samym wyposażeniu. Tylko te obiektywne kryteria mogą więc być uwzględnione przez organy podatkowe. Przy ustalaniu średniej wartości rynkowej samochodu osobowego nie może być dokonywana korekta wartości opiniowanego pojazdu z uwagi na współczynnik zbywalności, bowiem przepis art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym wprost wymaga, by średnia wartość samochodu osobowego ustalana była w oparciu o średnie ceny obowiązujące na rynku krajowym. Zatem uśredniona cena uwzględnia aktualną i regionalną sytuację. Ceny te, zawierające średnie wartości używanych pojazdów samochodowych na terenie Polski jako ceny uśrednione uwzględniają przebieg pojazdu, wyposażenie, uwzględniają również trudności w zbyciu samochodu określonej marki. Ustalane są przez ekspertów na podstawie monitoringu rynku samochodowego - krajowe giełdy samochodowe, komisy samochodowe, sprzedaż pojazdów przez dealerów, informacje prasowe i internetowe. Konsekwencją wniosków płynących z tych rozważań było stwierdzenie organu, że wartość pojazdu wyliczona przez rzeczoznawcę w przedłożonej ocenie metodą stopnia uszkodzenia z wyjątkiem uwzględniania współczynnika zbywalności pozwala określić faktyczną wartość pojazdu na dzień jego nabycia wewnątrzwspólnotowego i że wynosi ona [...] zł netto, a podatek akcyzowy obliczony od tej podstawy według stawki 18,6% wynosi [...] zł. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zarzucając, że w decyzji został błędnie ustalony stan fatyczny poprzez ustalenie niewłaściwej wartości rynkowej samochodu marki [...] nr nadwozia [...], a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie dodatkowego podatku akcyzowego w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu skargi strony zaznaczył, iż podtrzymuje argumenty i stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji. Wskazał, że podstawową metodą szacowania wartości pojazdu uszkodzonego jest metoda stopnia uszkodzeń pojazdu, która powinna być stosowana w każdym przypadku wyceny. Oprócz tego należało jednak zastosować także metodę kosztu naprawy i w tym celu dopuścić dowód z opinii biegłego, który dokonałby wyceny wartości rynkowej pojazdu z zastosowaniem metody stopnia uszkodzenia pojazdu oraz metody kosztu naprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym szczegółowo odniósł się do twierdzeń skarżącego. Uznał również zarzuty podniesione w skardze za nietrafne, bowiem organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły, jako dowód, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można skutecznie zarzucić, iż organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego a podniesione w skardze zarzuty należy uznać za nieskuteczne. Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r., Nr 3 poz.11 ze zm.) – dalej powoływana jako u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3, podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy. Oznacza to, że kluczowym dla ustalenia podstawy opodatkowania, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego, jest pojęcie średniej wartości rynkowej. Zgodnie z art. 104 ust.11 u.p.a., średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy. W zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż przedmiotem postępowania winno być określenie wartości pojazdu uszkodzonego, co miało na celu dokonanie wyceny pojazdu "o przybliżonym stanie technicznym", stosownie do regulacji cytowanego przypisu. Takie stwierdzenie oznacza, że zaakceptował stanowisko strony skarżącej zawarte w odwołaniu, że fakt, iż pojazd przyjechał na lawecie, a przede wszystkim rozmiar i rodzaj uszkodzeń istniejących w pojeździe w dniu dokonania jego oględzin przez rzeczoznawcę wskazuje, że nie są one wynikiem normalnej eksploatacji, lecz kolizji lub innego podobnego zdarzenia. Natomiast w skardze strona czyni z tego organowi II instancji zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że samochód był uszkodzony, podczas gdy zdaniem organu i instancji był nieuszkodzony. Jest to zarzut niezasługujący na uwzględnienie, albowiem organ II instancji podzielił stanowisko strony, co do pochodzenia i charakteru uszkodzeń. Tym samym strona zdaje się być "za a nawet przeciw" swemu stanowisku. Odnośnie zaś różnicy w kwocie podatku akcyzowego na wstępie zauważyć należy, że oba organy są zgodne co do konieczności orzeczenia o nim w innej, wyższej niż skarżący zadeklarował wysokości, a decyzja organu II instancji -uwzględniając jego stanowisko- zmieniła rozstrzygnięcie na korzyść skarżącego. Powracając do pojęcia "średniej wartości rynkowej" przypomnieć trzeba, że w kwestii metody właściwej do jej ustalenia wypowiedziało się Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego w Instrukcji Określania Wartości Pojazdów nr 1/2005-zatwierdzonej 9 grudnia 2004r. uchwałą Prezydium Rady Naczelnej do stosowania w oraz w komputerowym Systemie Info-Expert. Wskazano tam, że podstawową metodą szacowania wartości pojazdu uszkodzonego jest metoda stopnia uszkodzeń pojazdu, która powinna być stosowana w każdym przypadku wyceny, (por. str. 31-43) i organ II instancji przyjął z oceny rzeczoznawcy - którą zresztą przedstawiła sama strona - wartość pojazdu ustaloną przy zastosowaniu tej właśnie metody. W ocenie Sądu jest to działanie prawidłowe. Stopień uszkodzeń pojazdu czyli jego stan przekłada się bowiem niewątpliwie na wartość rynkową. Natomiast metoda kosztu naprawy nie odnosi się do tego stanu jako takiego, lecz wskazuje, jaka jest wartość pojazdu dla ustalenia opłacalności jego naprawy. W pewnym uproszczeniu stwierdzić można, że odnosi się ona do tego, co jest, lecz tego, co będzie konieczne w przyszłości w toku naprawy. Sąd podziela w tym względzie stanowisko organu, że z punktu widzenia średniej wartości rynkowej, będącej niewątpliwie pochodną stanu pojazdu w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia metoda kosztu naprawy nie może mieć zastosowania. Podobne zresztą jest stanowisko wyrażone przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego, wyrażone w odpowiedzi z [...] . L. Dz. [...] r. na zapytanie Naczelnika Urzędu Celnego w R. w której stwierdzono, iż "wyceny pojazdów nie uczestniczących w kolizjach nie powinny być przeprowadzone przy pomocy metody stopnia uszkodzenia pojazdu stosowanej przy wyliczaniu wartości pojazdów po kolizjach drogowych", z czego a contrario wynika, że w przypadku pojazdów, które w takich kolizjach uczestniczyły – metoda ta jest właściwa. Dlatego też Sąd zaaprobował stanowisko organu II instancji, że wartość pojazdu określona metodą zredukowanego kosztu naprawy – jako nie odnosząca się do stanu technicznego pojazdu, lecz ustalona dla innych celów - nie spełnia warunków opinii, w oparciu o którą można ustalić wartość przedmiotowego samochodu osobowego dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym. Odnośnie natomiast wyliczenia wartości pojazdu ponownie odwołać się trzeba do przedłożonej przez samą stronę opinii [...]inż. G. J., którą organ uwzględnił (karta 13 i nast. akt administracyjnych), gdzie ustalono, że wartość pojazdu nieuszkodzonego przy założonym wieku wynosi [...] zł. Dokonując ustalenia wartości pojazdu uszkodzonego przy zastosowaniu – z wyżej podanych względów – metody stopnia uszkodzenia, zaaprobowano zastosowane przez rzeczoznawcę korekty przyjmując stopień uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia i współczynnik uszkodzeń ukrytych. Organ nie przychylił się jedynie do korekty ceny o współczynnik zbywalności z tych samych w istocie względów, które legły u podstaw odrzucenia metody zredukowanego kosztu naprawy, tzn. z powodu tego, że możliwość ewentualnego zbycia - jako pochodna atrakcyjności marki, dostępności i ceny części zamiennych – nie odnosi się do stanu i wartości pojazdu jako takiego przy uwzględnieniu jego wyposażenia i stanu technicznego . Skutkowało to ustaleniem wartości pojazdu na [...] zł brutto i taką też wartość - po jej pomniejszeniu o podatek VAT i akcyzowy ([...] netto) - przyjął organ dla obliczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, który - przy zastosowaniu stawki tego podatku w wysokości 18,6% właściwej dla pojemności silnika wynoszącej 2967 cm3 wyniósł [...] zł. Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postepowania i zebranych dowodów Sąd nie dopatrzył się ze strony organu I instancji naruszenia prawa. W szczególności zauważyć należy, że organ czynił ustalenia w oparciu o opinię rzeczoznawcy tj. dowód przedłożony przez samą stronę. Jeśli nie uwzględnił pewnych jej elementów (ustalenia wartości metodą zredukowanego kosztu naprawy i korekty z tytułu współczynnika zbywalności), to wyjaśnił stronie tego powody i w ocenie Sądu wyjaśnienie to znajduje uzasadnienie w przepisach prawa, w szczególności art. 104 ust.11 u.p.a., i okoliczności, że wartością rynkową jest średnią cena pojazdu z takim samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, a nie cena uwzględniająca koszty naprawy, aby była ona opłacalna albo współczynnik zbywalności będący pochodną m.in. atrakcyjności czy popularności marki i innych okoliczności. Dlatego bezzasadne są zarzuty strony niewyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zaniechanie powołania biegłego celem ustalenia wartości pojazdu, bowiem organ dysponował już taką opinią, której nie zanegował ani nie pominął. Natomiast stosownie do art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, co wprost oznacza, że jeśli dana okoliczność jest już stwierdzona, organ nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku dowodowego strony. Tym bardziej więc nie ma w takiej sytuacji obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu, a przyjęcie założenia przeciwnego byłoby sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej i prowadziłoby do praktycznej niemożności ukończenia żadnego postępowania podatkowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i fakt, że niezasadne okazały się zarzuty skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.