III SA/Gl 797/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 27 września 2007 r. nr 231/XVII/07 w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszcznoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z 20 sierpnia 2024r. skarżący M. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł skargę na uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 231/XVII/07 oraz nr 232/XVII/07 z 27 września 2007r. Pierwsza z nich dotyczyła zaliczenia dróg położonych w granicach administracyjnych Sosnowca – miasta na prawach powiatu do kategorii dróg gminnych druga zaś ustalenia przebiegów istniejących dróg gminnych, położonych w granicach administracyjnych Sosnowca – miasta na prawach powiatu. Skarga ta został rozdzielona i w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania stała się skarga na uchwałę nr 231/XVII/07 z 27 września 2007r. w przedmiocie zaliczenia dróg do dróg gminnych. Natomiast skarga na uchwałę dot. ustalenia przebiegów istniejących gminnych zawisła pod sygn. akt III SA/Gl 796/24. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 17 marca 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi czy przez jej złożeniem skarżący wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W tym samym terminie i pod analogicznym rygorem wezwano pełnomocnika skarżącego także do udzielenia informacji czy organ udzielił odpowiedzi na to wezwania a jeśli tak do wskazania daty doręczenia odpowiedzi skarżącemu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego powołał się na fakt uchylenia ustawowego obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego wniósł o nieodrzucenie skargi z tego powodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935) – dalej powoływana jako p.p.s,a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Rozpoznawana skarga spełnia ten warunek, gdyż obejmuje uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego o charakterze aktu prawa miejscowego, co prowadzi do wniosku, że jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Podstawę prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1465) dalej powoływana jako u.s.g. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazać jednak należy, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: ustawa nowelizująca). Zmieniła ona m.in. treść art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g.. Art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Art. 2 pkt 1 lit. a ustawy nowelizującej wyeliminował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., jak również przepisy u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1624/18, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżona uchwała została podjęta 27 września 2007 r., a więc zastosowanie do niej ma poprzednio obowiązujący tryb wniesienia skargi, wymagający dla jej skutecznego złożenia poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięci naruszenia prawa. Natomiast skarżący nie wykazał, aby wniesienie skargi w tej sprawie zostało poprzedzone takim wezwaniem, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt. pkt. 1-5 – przyp. Sądu) jest niedopuszczalne. Niedochowanie obligatoryjnego trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest więc samoistnym i wystarczającym powodem do odrzucenia skargi. Dlatego też Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s..a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. Konsekwencją powyższego jest zwrot uiszczonego w sprawie wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.