III SA/Gl 799/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik,, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant st. ref. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego działalności gospodarczej oddala skargę. Zaskarżoną tu decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] nr [...]odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...]nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. [...] nr [...] o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego [...]. pod numerem [...]dotyczącego działalności gospodarczej zgłoszonej przez G.S. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w uzasadnieniu przypomniało, że decyzja SKO utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. nie jest obarczona wadą kwalifikowaną, ponieważ została wydana ze wskazaniem podstawy prawnej tj. art. 7 e ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Przepis ten stanowi, że wpis do ewidencji gospodarczej podlega wykreśleniu, jeżeli po dokonaniu wpisu nastąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt. 1 i 3 ustawy. Wpis podlega, między innymi wykreśleniu, jeżeli po jego dokonaniu prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W tej sprawie bezspornym jest, iż Sąd Rejonowy w G. Wydział XII Gospodarczy ds. Upadłościowych postanowieniem z [...]., sygn. akt [...] pozbawił G.S. prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, w przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres 3 lat. Skoro zaś to postanowienie uprawomocniło się [...]., to Prezydent Miasta R. miał obowiązek je wykonać. Dopiero bowiem wzruszenie wskazanego orzeczenia sądowego mogłoby skutkować ewentualnym wznowieniem postępowania administracyjnego. Na końcu, SKO stwierdziło, że brak jest również innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając nieważność postępowania sądowego i administracyjnego w przedmiocie pozbawienia jej prawa prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż postanowienie Sądu w tym przedmiocie zostało wydane z naruszeniem prawa, ponieważ w dacie jego wydania nie było jeszcze prawomocne postanowienie w przedmiocie upadłości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 145 § 1 pkt. 2 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei, art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Przypadki braku podstawy do wydania decyzji administracyjnej mają miejsce gdy: obowiązek, uprawnienie, inny skutek prawny powstaje z mocy prawa, prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji. Natomiast decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Inaczej mówiąc chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (tak: J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 1998 r. str. 806 i 813). Należy wobec tego przypomnieć, że według art. 7 e ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku, jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt 1 i 3 tej ustawy. Z kolei, art. 7c pkt. 3 stanowi, że organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Ta regulacja prawna oznacza, że organ ewidencyjny musi wydać decyzję o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej zawsze wtedy, kiedy w obrocie prawnym zafunkcjonuje prawomocny zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro w rozpoznawanej sprawie taki zakaz wynikał z prawomocnego postanowienia Sądu z dnia [...]to organ ewidencyjny – Prezydent Miasta R. miał obowiązek wydać decyzję o wykreśleniu, co też uczynił [...]. Z kolei, po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji SKO utrzymało ją w mocy swoim rozstrzygnięciem z [...], a strona skarżąca nie wniosła na nie skargi do sądu administracyjnego. Ostateczna decyzja SKO - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie jest obarczona wadą nieważności, ponieważ wydał ją organ odwoławczy do tego uprawniony działający na mocy wskazanych w jej treści przepisów prawa. Należy wobec tego w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej tu decyzji, iż bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego prawomocnego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, brak jest podstaw prawnych do wyeliminowania z tego obrotu ostatecznego rozstrzygnięcia o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej. Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, iż skoro w istocie swej dotyczą one omawianego już postępowania, które toczyło się przed sądem powszechnym, to tym samym nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu sądowo administracyjnym. Ponieważ w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).