III SA/Gl 8/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. (C.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym z dnia [...] G. C. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. W wyniku zarządzenia z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskowanej pomocy; skarżący nie wniósł sprzeciwu na w/w postanowienie. W konsekwencji zarządzeniem z dnia [...] ponownie wezwano stronę o uiszczenie wpisu; przesyłkę adresowano na zakład karny w R. Jednakże wobec zwolnienia G. C. w dniu [...] z tegoż Zakładu ponowne wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze. Wobec dwukrotnego awiza w dniach [...] i 14 [...]. i nie podjęcia w terminie pisma przesyłka została zwrócona do Sądu w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 w/w ustawy). Zgodnie natomiast z art. 73 w/w ustawy jeżeli doręczenie nie może nastąpić w sposób właściwy lub zastępczy, pismo, po uprzednim zawiadomieniu adresata, umieszcza się w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy na okres siedmiu dni, po upływie których ustanawia się fikcję prawną doręczenia. Mając jednak na względzie wyrok z dnia 28 lutego 2006 r. o sygn. akt IP 13/05 Trybunału Konstytucyjnego urząd pocztowy dokonuje dwukrotnego awizowania, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu. Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych w postaci uiszczenia stosownego wpisu, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzone uchybienie nie zostało usunięte w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, co nastąpiło w dniu [...]. Zatem termin do usunięcia w/w braków upływał w dniu [...] ([...]), a w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnej kwoty. Określony zaś w wyżej cytowanym art. 220 § 1 termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89). Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 220 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.