III SA/Gl 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi G. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W przedmiotowej sprawie G. C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] , którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. orzekającą o odpowiedzialności strony za zaległość podatkową Spółki jawnej "A" (zwanej dalej Spółką) z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2001 r. w kwocie [...] zł oraz za odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe zostało ustalone decyzją organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] 2003 r., która stała się ostateczna. W uzasadnieniu skargi strona podniosła zarzut nie przeprowadzenia postępowania względem wszystkich wspólników Spółki i przedawnienia zobowiązania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o oddalenie skargi nie zgadzając się z tymi zarzutami. Sąd postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r. zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w drodze uchwały zagadnienia prawnego w zakresie orzekania o odpowiedzialności osób trzecich z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Na rozprawie dnia 19 kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe orzekając w pierwszej i drugiej instancji uznały, że istnieją podstawy prawne do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej, jaką jest strona skarżąca – wspólnik Spółki w zakresie odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r. Według organów podstawa taka wynikała z art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej O.p.), zgodnie z którym wspólnik między innymi spółki jawnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za "zaległości podatkowe" spółki. W związku z tym przed rozpatrzeniem zarzutów zawartych w skardze należało rozstrzygnąć kwestię najdalej idącą, jeśli chodzi o skutki prawne, a mianowicie istnienia tych podstaw w zakresie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uchwale z dnia 16 listopada 2009 r., I FPS 2/09, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając kwestię: czy w świetle art. 3 pkt 3 O.p. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług niezapłacone przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy uznać za zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 i art. 116 § 1 O.p., za którą odpowiadają członkowie zarządu tej spółki, wyraził stanowisko, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe niezapłacone w terminie płatności przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi zaległości podatkowej w rozumieniu art. 116 § 1 w zw. z art. 51 § 1 O.p., za którą odpowiada członek zarządu takiej spółki. Sąd w niniejszym składzie podziela to stanowisko i argumenty powołane na jego uzasadnienie, dlatego należy uznać, że organy podatkowe błędnie uznały, że istnieją podstawy odpowiedzialności z art. 115 O.p. naruszając przepisy materialne, tj. art. 3 pkt 8, art. 6, art. 51 § 1 i art. 107 § 1 O.p., dlatego należało uchylić nie tylko zaskarżoną decyzję, ale też poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w myśl art. 152 P.p.s.a. Nie orzeczono o kosztach postępowania, gdyż skarżący nie wnosił o ich zasądzenie mimo prawidłowego pouczenia.