III SA/Gl 801/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Małgorzata Herman, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 22 czerwca 2023 r. nr 35/23 w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 22 czerwca 2023 r. nr 35/23 Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (odtąd: organ odwoławczy) odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego B. (odtąd: organ I instancji) z 10 kwietnia 2023 nr [...], wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko młodszemu aspirantowi S.Z. – kontrolerowi ruchu drogowego Referatu I Wydziału ruchu drogowego Komendy Miejskiej w B. (dalej: skarżący lub obwiniony) z uwagi na jego niedopuszczalność. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 171 – odtąd: ustawa o Policji) . Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącego zostało wszczęte na mocy postanowienia organu I instancji z 27 października 2023 r. W postanowieniu tym obwinionemu zarzucono popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wskazanym wyżej orzeczeniem dyscyplinarnym z 10 kwietnia 2023 r. wymierzającym karę dyscyplinarną nagany za jeden z zarzucanych czynów i uniewinniającym obwinionego w pozostałym zakresie. Skarżącego w sprawie reprezentował obrońca, funkcjonariusz Policji P.D., do którego skierowano wskazane powyżej orzeczenie dyscyplinarne 13 kwietnia 2023 r. Niezależnie od powyższego sam obwiniony 14 kwietnia 2023 r. wystąpił o przekazywanie dalszej korespondencji w sprawie dyscyplinarnej na wskazany przezeń adres mailowy. Organ I instancji uczynił zadość tej prośbie i tego samego dnia nadał drogę elektroniczną skan rozstrzygnięcia dyscyplinarnego. Obrońca obwinionego złożył odwołanie 21 kwietnia 2023 r. od orzeczenia dyscyplinarnego drogą pocztową. Zostało ono przekazanie organowi odwoławczemu wraz ze stanowiskiem organu I instancji 4 maja 2023 r. Natomiast przesłane drogą pocztową orzeczenie dyscyplinarne obrońca odebrał 2 maja 2023 r. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy opisanym na wstępie postanowieniem z 22 czerwca 2023 r. odmówił przyjęcia odwołania uznając je za niedopuszczalne z uwagi na przedwczesne złożenie. Podkreślił w uzasadnieniu, że skuteczne doręczenia zaskarżonego orzeczenia nastąpiło 2 maja 2023 r. Zwrócił uwagę, że w postępowaniu dyscyplinarnym niedopuszczalne jest doręczenie korespondencji drogą mailową. W tym stanie rzeczy obwiniony, działając przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył postanowienie z 22 czerwca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając mu: -naruszenie art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842- dalej ustawy o COVID 19) jako przepisu o charakterze szczególnym w stosunku do ogólnych zasad doręczeń pism procesowych w czasie ogłoszonego stanu epidemii umożliwiającego doręczanie pism za pośrednictwem środków elektronicznych, -naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. Ul. Z 2022 r, poz. 2000 - odtąd k.p.a.) poprzez pogwałcenie zasady prawdy obiektywnej, która w tym przepisie nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności oraz słusznego interesu obywatela, -naruszenie art 8 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organu administracji publicznej poprzez wydane postanowienia na podstawie błędnej przesłanki uznania pisma za niedoręczone pomimo wskazania w drodze oświadczenia obwinionego sposobu doręczenia pism w postępowaniu -naruszenie zasady podstawy działania organów państwowych na podstawie i . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w skardze uznał za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podanym przez organ odwoławczy (będącym zarazem wyższym przełożonym dyscyplinarnym) powodem odmowy przyjęcia odwołania było jego przedwczesne złożenie związane z niedopuszczalnością. Sąd rozpoznający sprawę pogląd ten podziela. Zgodnie z art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji odwołanie w sprawie dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenie orzeczenia. Tym samym to dzień doręczenia orzeczenia rozpoczyna bieg terminu przewidzianego na wniesienie odwołania. Dopiero bowiem z chwilą doręczenia orzeczenia obwinionemu lub jego obrońcy wchodzi ono do obrotu prawnego. Samo podpisanie orzeczenia nie jest w tym zakresie wystarczające. Tym samym w sprawie właściwy był moment odbioru przez obrońcę skarżącego zaskarżonego postanowienia, który nastąpił 2 maja 2023 r. Wcześniejsze przesłanie orzeczenia na skrzyknę elektroniczną skarżącego nie mogło wywołać skutku prawnego. Jest to konsekwencją brzmienia art. 135p ustawy o Policji, stanowiącego, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. Stosownie do art. 128 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (tj. z 2022 r., poz. 1375 ze zm. dalej k.p.k.) orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie. Sposób doręczenia przesyłek w postępowaniu karnym – a tym samym także w postępowaniu dyscyplinarnym – określa natomiast art. 131 § 1 k.p.k. Stanowi on, że wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez: 1) operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640); 2) pracownika organu wysyłającego; 3) organ procesowy dokonujący czynności procesowej - w toku tej czynności; 4) Policję - tylko w razie niezbędnej konieczności. Tym samym niedopuszczalne jest doręczanie pism w postępowaniu dyscyplinarnym w drodze korespondencji elektronicznej. Powyższej kwestii nie mógł zmienić wniosek skarżącego. Podkreślić należy, że doręczenie skarżącemu orzeczenia na adres jego poczty elektronicznej miało charakter wyłącznie informacyjny, tym samym nie rozpoczęło biegu ustawowego terminu. Tym samym Sąd uznał, że przepis stanowiący podstawę wydanego postanowienia – art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji zastosowany został prawidłowo. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów podanych w treści skargi. Art. 15zzs ustawy o COVID 19 stracił moc z dniem 16 maja 2020 r., zatem nie mógł być podstawą prawną działań organów w rozpoznawanej sprawie. Przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego funkcjonariusza Policji. Jak wskazano powyżej art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym tą ustawą odsyła do przepisów k.p.k. Ponieważ Sąd nie dopatrzył się naruszenia konkretnych przepisów rangi ustawowej, dlatego też nie mógł również uwzględnić mającego charakter generalny zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.