III SA/Gl 801/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w L. na decyzję Starosty Powiatowego w B. z dnia 1 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw. Pismem z 18 sierpnia 2025 r. Dyrektor Powiatowego Zespołu Szkół w L. (dalej Dyrektor) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciw od decyzji Starosty Powiatowego w B. z 1 sierpnia 2025 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Dyrektora Powiatowego Zespołu Szkół w L. z 14 lipca 2025 r., znak [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w przedmiocie informacji publicznej. W odpowiedzi na sprzeciw Starosta Powiatowy w B. wniósł o jego odrzucenie z uwagi na to, że sprzeciw od powyższej decyzji został złożony przez organ administracji, który wykonywał kompetencje organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Natomiast w myśl art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Merytoryczne zatem rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z treścią art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne, a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia sprzeciwu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych (por. np. postanowienia NSA z: 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1681/19; 13 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 362/20; 15 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 1698/21). Uprawnień strony nie nadają takiemu organowi ani przepisy k.p.a., ani przepisy p.p.s.a. W myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można bowiem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy i wydania decyzji w pierwszej instancji, w które, w niniejszej sprawie, wyposażony był Dyrektor. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu administracji z zamiarem uzyskania jakiegoś uprawnienia albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu naruszających prawa danej osoby. Reasumując, Dyrektor nie był stroną w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej, ponieważ działał w tym postępowaniu jako podmiot wykonujący określone przepisami prawa kompetencje organu administracji (w niniejszej sprawie – obowiązki nałożone na niego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 902), a zatem nie posiadał legitymacji skargowej. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiony w przedmiotowej sprawie sprzeciw jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec wniesienia sprzeciwu, który jest niedopuszczalny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., sprzeciw odrzucił. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym.