III SA/Gl 805/04

Sygn. akt III SA / Gl 805 / 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie : NSA Krzysztof Wujek (spr.) Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant : st. sekretarz sądowy Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005r. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Jolanty Kornakiewicz sprawy ze skargi Fundacji A w Z. na decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia od cła; 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2 / zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 3/ wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sygn. akt III SA / Gl 805 / 04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B., po przeprowadzeniu z urzędu kontroli zgłoszenia celnego nr [...] dokonanego [...] lutego 2000 r. przez Fundację A, uznał to zgłoszenie celne za prawidłowe. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm. ) oraz art. 83 § 1 i 2, art. 65 § 4 pkt 1, art. 190 § 1 pkt 32, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ) i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( Dz.U. nr 104, poz. 1193 ze zm.). Natomiast w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Fundacja A [...]r. dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci opasek żołądkowych w Oddziale Celnym Portu Lotniczego w K. – P. Do zgłoszenia celnego dołączono świadectwo EUR 1, fakturę nr [...], wystawioną przez B ze Szwajcarii dla Fundacji A oraz oświadczenie, iż Fundacja oraz [...] Akademia Medyczna nie prowadzą działalności gospodarczej i wniosek o zwolnienie towaru od należności celnych. Dalej organ celny I instancji uznał, ze podstawa do zwolnienia od cła towaru – bandingów, był art. 190 §1 pkt 32 Kodeksu celnego stanowiący, iż od cła zwalnia się m. in. pomoce naukowe, w tym aparaturę badawczo – pomiarową oraz elementy i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych. W sprawie nie budził wątpliwości fakt, iż opaski żołądkowe miały być użyte w procesie leczenia pacjentów skrajnie otyłych nową metodą, stosowaną jedynie przez trzy ośrodki w Europie Wschodniej, na Oddziale Klinicznym [...] Szpitala Specjalistycznego w Z. Za wykorzystaniem opasek do celów dydaktycznych przemawiały także materiały dostarczone przez Prezesa Fundacji. Za uznaniem opasek żołądkowych za pomoce naukowe wypowiedział się także prof. R. w trakcie przesłuchania go w Prokuraturze Rejonowej w C. w dniu [...]r. Wreszcie organ celny ustalił, iż do dochodów Fundacji należały darowizny dokonywane tak przez osoby prawne, jak i fizyczne, w tym również pacjentów leczonych nową metodą. Ponadto Fundacja zawarła ze Szpitalem Specjalistycznym porozumienie dotyczące finansowania bandingów wykorzystywanych w czasie operacji wykonywanych w procesie leczenia osób skrajnie otyłych. Fundacja z tego tytułu otrzymała kwoty nieregularnie i w różnej wysokości. Ponadto Fundacja nie wystawiała żadnych faktur, czy rachunków na rzecz osób prawnych lub fizycznych. Ze zgromadzonego materiału nie wynikało, by domagał się środków finansowych za przekazany sprzęt. Dlatego uznano, że nie sprowadziła ona bandingów na potrzeby działalności gospodarczej, nie prowadziła działalności handlowej polegającej na sprzedaży towaru zwolnionego z należności państwowych. Głównym celem działalności Fundacji było wspieranie badań naukowych, a w tej działalności nie można było dopatrzyć się przesłanki zysku, jako kategorii ekonomicznej. Decyzją doręczono stronie oraz w dniu [...]r. Prokuraturze Okręgowej w K. Pismem noszącym datę [...]r., wysłanym [...]r. Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowany do Prokuratury Okręgowej w K. A.R., prowadzący śledztwo p-ko M. P. (Kierownikowi Katedry i Kliniki A w Z. ) nie zgodził się z zasadnością doręczonych mu decyzji dotyczących Fundacji A w tym decyzji dotyczącej uznania za prawidłowe zgłoszenia celnego nr [...]. Wskazał, iż decyzja z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. w analogicznej sprawie uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Za słusznością tej ostatniej decyzji przemawiał zgromadzony przez Prokuraturę materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków – pacjentów, którzy nie potwierdzili prowadzenia badań naukowych, a wskazali na konieczność zapłaty przez nich za staplery bądź opaski. W końcowej części pisma Prokurator zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w B. o poinformowanie go o dalszym toku postępowania. Następnie w piśmie z dnia [...]r., skierowanym już do Izby Celnej w K. i będącym odpowiedzią na pismo naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r., informującym, że pismo Prokuratora z dnia [...]r. potraktowano jako odwołanie od decyzji Prokurator A.R. wskazał, iż w jego ocenie Naczelnik Urzędu Celnego w B. naruszył art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i dlatego domaga się uchylenia decyzji i po uzupełnieniu materiału dowodowego uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...]r. nr [...] uznającą za prawidłowe zgłoszenie celne dokonane [...] lutego 2000 r. zawarte w JDA SAD nr [...] dotyczące zwolnionego od cła towaru w postaci ośmiu opasek chirurgicznych żołądkowych, importowanego przez Fundację A w Z. i uznał za nieprawidłowe wskazane zgłoszenie celne oraz objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Jako podstawę prawną wskazał przepisy art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), art. 262, art. 3 § 1 pkt. 20, art. 13 § 3 pkt. 4, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2, art. 65 § 5a, art. 69, art.83 § 1 i 3, art. 209, art. 212 § 2, art. 230 pkt. 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ celny wyjaśnił, że [...] lutego 2000 r. Fundacja sprowadziła z zagranicy opaski chirurgiczne żołądkowe. Towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolniono od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt. 32 ustawy Kodeks celny, ponieważ według oświadczenia prezesa fundacji – był przeznaczony dla Katedry i Oddziału Klinicznego [...] w Z. dla celów badawczych z zastrzeżeniem, że nie będzie przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy przypomniał dalej, że na podstawie materiałów kontrolnych organ celny I instancji - [...]r. - wszczął z urzędu postępowanie w sprawie weryfikacji wskazanego zgłoszenia celnego, a następnie decyzją z [...]r. uznał je za prawidłowe. Pismem z [...]r. Prokurator Okręgowy w K. złożył odwołanie wnosząc o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Następnie Dyrektor Izby Celnej powołując się na art. 83 ustawy Kodeks celny przedstawił zawartą tam regulację prawną będącą podstawą do kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru. Ponadto przypomniał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 tej ustawy. Uzasadniając własne, odmienne od tego organu stanowisko w sprawie stwierdził, że zgodnie z art. 190 § 1 pkt 32 ustawy Kodeks celny, przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są pomoce naukowe, w tym sprzęt sportowy i aparatura badawczo pomiarowa oraz elementy i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych, przywożone dla przedszkoli, szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek badawczo rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej. Wskazany przepis nie uzależniał zwolnienia towaru od cła od osoby importera, lecz od rodzaju towaru, osoby dla której towar był przeznaczony i charakteru tego przeznaczenia. Przedmiotowe zwolnienie od cła nie było w tym wypadku uzależnione od osoby importera, co oznacza, że mógł nim być również inny podmiot, niż te wskazane w przepisie, również taki, który prowadził działalność gospodarczą. Istotą zwolnienia było bowiem przeznaczenie towaru wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych – z wyłączeniem działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo NSA organ odwoławczy zaakcentował, iż o tym, czy towar podlega zwolnieniu decyduje łączne spełnienie wskazanych wyżej kryteriów. W rozpoznanej sprawie towar został zwolniony od cła, ponieważ importer dołączył do zgłoszenia celnego zamówienie Katedry i Oddziału Klinicznego [...][...] Akademii Medycznej w K., podpisane przez kierownika katedry. Dokonując ustaleń faktycznych - wyjaśnił dalej organ odwoławczy - uwzględniono materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu karnym prowadzonym przez prokuraturę, jak również w innej sprawie celnej, w której Naczelnik Urzędu Celnego w K. w podobnym stanie prawnym i faktycznym wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, że importowane opaski chirurgiczne faktycznie były wykorzystywane wyłącznie do celów naukowo badawczych – zreasumował Dyrektor Izby Celnej. Z dołączonego do zgłoszenia celnego wniosku wynikało, że opaski miały być wykorzystane do przeprowadzenia badań klinicznych u osób skrajnie otyłych. Komisja Bioetyczna [...] Akademii Medycznej w K. rozpatrywała w 1999 i 2000 r. wnioski dotyczące takich badań. Powołując się na zeznania przewodniczącego tej komisji organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że przedmiotem oceny były wyłącznie badania biochemiczne, immunologiczne i elektrofizjologiczne u operowanych chorych. Natomiast nie opiniowano metodyki zabiegów operacyjnych, jak również dopuszczalności użycia opasek w czasie operacji. Z kolei z dokumentów przedłożonych przez importera wynikało, iż w latach 1999 i 2000 wskazana już komisja podjęła dwie uchwały opiniujące pozytywnie wnioski dotyczące badań pacjentów skrajnie otyłych przed i po zabiegu restrykcyjnym na żołądku i chorych ze skrajną otyłością leczonych chirurgicznie. W 2001 r. i 2003 r. zawarto umowy na realizację prac naukowo badawczych, co skutkowało przyznaniem przez Biuro Nauki [...] funduszy na ten cel. W dalszej części rozważań organ celny wyjaśnił, że według statutu [...], zasady działania klinik w Akademii, w szpitalach nie będących szpitalami klinicznymi regulują umowy zawarte pomiędzy Akademią i tymi szpitalami. Taką umowę zawarto [...]r. ze Szpitalem Specjalistycznym w Z. przy ul. [...] powołując na terenie szpitala Katedrę i Oddział Kliniczny [...]. Dwa aneksy do umowy sporządzono w [...]r. Na podstawie zawartych tam zapisów oddziały kliniczne realizują zadania dydaktyczne i naukowe Akademii, a Oddziały Szpitala, na bazie którego funkcjonują oddziały kliniczne, wykonują świadczenia zdrowotne określone w Statucie Szpitala. W oddziale klinicznym (nauczającym) dopuszcza się także działalność badawczą w dziedzinie nauk medycznych, nie ograniczającą dostępności do świadczeń, a za świadczenia wynikające z działalności badawczej odpowiedzialność ponosi Akademia. Z powyższego wynika zatem, że podmiotem uprawnionym do zwolnienia od cła była [...] Akademia Medyczna, która złożyła zamówienie na towar u importera - Fundacji A – uznał organ odwoławczy. Importowane opaski nigdy nie zostały jednak wpisane do odpowiednich rejestrów księgowych Akademii, co było sprzeczne z ustawą o rachunkowości. W praktyce importowane opaski bezpośrednio z urzędu celnego przekazywano do Oddziału Klinicznego Szpitala Specjalistycznego w Z. przy ul. [...]. Te ustalenia wynikały z zeznań Prezesa Fundacji oraz z zeznań Rektora Akademii, którzy podali, iż decydującym w tej praktyce było wyeliminowanie zbędnej zwłoki, z korzyścią dla pacjenta oczekującego na zabieg. Rektor podkreślił, że sprzęt dla ratowania zdrowia i życia chorego stosowano natychmiast, a dopiero później dopełniano wymogów formalnych w ewidencji. Taka praktyka dotyczyła wszystkich jednostek organizacyjnych [...]. Powołując się na § 7 umowy z [...]r. Dyrektor Izby Celnej przypomniał ponadto, że Akademia może przydzielić oddziałowi klinicznemu (nauczającemu) własną aparaturę i sprzęt naukowy, niezbędne do realizacji zadań określonych w statucie [...]. Akademia może przekazać w nieodpłatne użytkowanie Szpitalowi sprzęt i aparaturę wykorzystywaną w oddziale na bazie, którego funkcjonuje oddział kliniczny (nauczający) do celów diagnostyczno-leczniczych. Mając na uwadze te zapisy organ celny jeszcze raz podkreślił, że importowany towar cały czas, tj. od przywozu z zagranicy do zużycia podczas operacji, pozostawał w dyspozycji Fundacji A lub Szpitala Specjalistycznego w Z. Na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy dyrektorem szpitala, a Prezydentem i Prezesem Fundacji, szpital przekazywał na rzecz fundacji zapłatę za opaski wykorzystywane podczas operacji. Z kolei liczba i rodzaj sprzętu wynikały z umowy zawartej pomiędzy [...] Regionalną Kasą Chorych, a Szpitalem Specjalistycznym. Kliniczny Oddział [...] miał za zadanie informowanie i składanie dyrekcji Szpitala comiesięcznych zestawień chorych i zastosowanego sprzętu, co było podstawą zwrotu środków przez szpital za zakupiony sprzęt przez fundację. Ten wywód organ celny zreasumował podkreśleniem, że szpital prowadził dokumentację księgową i magazynową. Przedstawioną współpracę rzeczową i finansową obu podmiotów potwierdzają wyniki prokuratorskiego postępowania karnego oraz postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Urząd Marszałkowski. Kontynuując rozważania prawne organ celny podkreślił, że zwolnienie towaru od cła winno być stosowane rygorystycznie, ponieważ jest to odstępstwo od zasady powszechności cła. W tej sprawie nie potwierdzono oświadczenia złożonego w zgłoszeniu celnym co do przeznaczeniu importowanych opasek, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wydając nową decyzję w sprawie nie badano jednak, czy przedmiotowe opaski służyły wyłącznie do celów naukowo badawczych, bowiem w przypadku wykorzystywania sprzętu do badań naukowych w trakcie procesu leczniczego należałoby posiłkować się opinią biegłego sądowego w zakresie medycyny. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił również, że prawidłową pozycją taryfy celnej jest w tym wypadku pozycja 9021, obejmująca sprzęt i aparaty ortopedyczne włącznie z kulami, pasami chirurgicznymi i przepuklinowymi; szyny, łubki i inny sprzęt do składania złamanych kości; protezy; aparaty słuchowe oraz inne aparaty zakładane, noszone lub wszczepiane, mające na celu skorygowanie wady lub kalectwa, a nie pozycja wskazana przez stronę – 99018, która obejmuje narzędzia i przyrządy lekarskie, chirurgiczne, stomatologiczne lub weterynaryjne, w tym także aparaty scyntygraficzne i inne elektromedyczne oraz przyrządy do badania wzroku. Na końcu, powołując się na ustawę z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122), stwierdził, że do art. 65 ustawy Kodeks celny dodano § 5a. Z kolei, art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia jej w życie, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 230 § 5 pkt. 3 ustawy Kodeks celny, bieg terminów ulega zawieszeniu z dniem wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. W tej sprawie, [...]r. odwołanie wniósł prokurator, co powoduje, że termin uległ zawieszeniu i zacznie biec dalej z dniem doręczenia niniejszej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Fundacja A, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: art. 65 § 5, art. 190 § 1 pkt 32 ustawy Kodeks celny, art. 220 § 1, art. 133, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 192, art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Wniosła o stwierdzenie jej nieważności względnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu powołując się na ustawę z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2002 r., Nr 21, poz. 206) w pierwszej kolejności skarżąca podniosła, że wynikające z niej uprawnienie ogólne prokuratora do brania udziału w postępowaniach: cywilnym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych postępowaniach - podlegają konkretyzacji w ustawach procesowych. W przypadku postępowania administracyjnego taką regulację zawiera Dział IV ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast ustawa Ordynacja podatkowa, która ma zastosowanie w sprawach celnych nie przewiduje udziału prokuratora w tym postępowaniu. Tym samym prokurator nie posiada legitymacji do wnoszenia w tym postępowaniu środków odwoławczych. Możliwość udziału uzyskuje dopiero w odniesieniu do rozstrzygnięć ostatecznych, które taki status zyskują po wyczerpaniu toku instancji. Skoro w tej sprawie przyjęto odwołanie prokuratora, doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ środek odwoławczy pochodził od organu nieuprawnionego. Następnie skarżąca podniosła zarzut przedawnienia stwierdzając, że organ odwoławczy wydał decyzję po upływie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W jego ocenie przerwę biegu przedawnienia powoduje wyłącznie decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Skoro w tej sprawie organ I instancji uznał zgłoszenie celne za prawidłowe, to tym samym do zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie doszło. Ponadto, odsyłający do art. 230 § 5 i 6 ustawy Kodeks celny - art. 65 § 5a został dodany i wszedł w życie 10 sierpnia 2003 r., stosownie do regulacji zawartej w ustawie nowelizacyjnej z 23 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 1122). Z tego też powodu art. 65 § 5a nie ma zastosowania w tej sprawie – stwierdziła skarżąca. Uzasadniając naruszenie art. 190 § 1 pkt. 32 ustawy Kodeks celny wyjaśniła, że wskazane tam zwolnienie wyłączone jest wtedy, kiedy towar został przeznaczony na potrzeby działalności gospodarczej. Chociaż doszło do licznych uchybień ewidencyjno księgowych wynikających ze specyfiki funkcjonowania służby zdrowia, to jednak organ odwoławczy nie wykazał, aby importowany towar przeznaczono na potrzeby jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponadto, pomimo wniosku strony, nie przeprowadzono dowodów z dokumentacji naukowo-medycznej, z której wynika, że importowane opaski służyły do celów badawczych. W ocenie skarżącej naruszono również podstawowe reguły postępowania podatkowego, ponieważ niekorzystne dla strony ustalenia poczyniono na podstawie zeznania świadka przesłuchanego w postępowaniu karnym, a nie w tym postępowaniu na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto protokół przesłuchania świadka dołączono do akt sprawy już po wyznaczeniu stronie terminu wynikającego z art. 200 wskazanej ustawy. Na końcu zwrócono uwagę na to, że organ odwoławczy naruszył również zasadę dwuinstancyjności, ponieważ orzekając co do istoty przeprowadził wcześniej obszerne postępowanie dowodowe, wykraczając poza granicę "dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów", do czego był jedynie uprawniony. W istocie przeprowadził postępowanie dowodowe w znacznej części, do czego był uprawniony jedynie organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, iż w sprawie występowały działania gospodarcze polegające na tym, że towar zakupiła skarżąca i nim rozporządzała, ponadto na jej rzecz dokonywano płatności. Dlatego nie mogła korzystać ze zwolnienia towaru od cła. Dalej stwierdził, iż prokurator może brać udział w postępowaniu w sprawie celnej, a to z mocy art. 3 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że w sprawach uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa stosuje się dział IV dotyczący udziału prokuratora. Skoro postępowanie w sprawie celnej wszczęto z urzędu postanowieniem z [...]r., to prokurator mógł w nim brać udział w każdym jego stadium, w szczególności w postępowaniu odwoławczym lub jego fragmencie. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi stwierdził, że materiały dowodowe zgromadzone w sprawie karnej wprowadzono do niniejszego postępowania w trybie art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przeprowadzając dowód z dokumentu. Nie naruszono art. 200 § 1 tej ustawy, ponieważ dowody, które zgromadzono już po wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, zaś kolejne zeznania świadka były powieleniem wcześniejszych jego zeznań, które strona znała. Na rozprawie, pełnomocnik organu odwoławczego przedłożył do akt sprawy kserokopie dowodów doręczenia odpisu decyzji organu I instancji stronie i prokuratorowi w dniu [...]r., a także kserokopie pism prokuratora kierowanych do organów celnych [...] i [...]r. oraz [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Ponadto w świetle art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wreszcie, zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze przedstawioną tu regulację prawną Sąd stwierdza, że skarga Fundacji A zasługuje na uwzględnienie, co nie oznacza, iż Sąd uznał za zasadne wszystkie zarzuty skargi. Ocenę legalności zaskarżonej decyzji należy rozpocząć od stwierdzenia, że zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu odwoławczym, po rozpoznaniu odwołania Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...]r., które "wpłynęło [...]r.". Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 r. nr 8. poz. 60), mającym na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) zastosowanie w sprawie odwołanie od decyzji organu celnego wydanej w pierwszej instancji służy stronie tylko do jednej instancji. Zatem prawo do wniesienia odwołania służy wyłącznie stronie i to niezależnie od tego, czy brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, czy też w tym postępowaniu nie uczestniczyła, choć była do tego uprawniona, to znaczy postępowanie dotyczyło jej interesu prawnego lub obowiązku. Dalej wskazać przyjdzie, iż postępowanie odwoławcze można podzielić na dwie fazy: wstępną i zasadniczą. W fazie wstępnej organ II instancji winien zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w ustawowym terminie. Jedną z przyczyn warunkujących niedopuszczalność odwołania jest wniesienie go przez podmiot nie mający przymiotu strony. W fazie zasadniczej organ II instancji powtórnie merytorycznie rozpatruje sprawę, o ile wcześniej uzna odwołanie za dopuszczalne i prawidłowo wniesione. Nieco inaczej kształtuje się pozycja i udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym - celnym. W myśl art. 3 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przepisów kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Otóż wskazany dział IV w art. 182 do 189 reguluje udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu należy podkreślić, iż do 31 grudnia 1997 r. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy Działu IV tego Kodeksu, były wprost stosowane również do postępowania w sprawach podatkowych i celnych. Kodeks postępowania administracyjnego regulował jedną, wspólną dla tych spraw procedurę. Z dniem 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa Ordynacja podatkowa, która w art. 307 wprowadziła szereg zmian do Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w pkt 1 do art. 3 § 1 k.p.a. dodała pkt 2 stanowiący, iż przepisów kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, za wyjątkiem przepisów działów IV, V, VII i VIII. Ordynacja podatkowa normuje, zgodnie z art. 1, zobowiązania podatkowe, informacje podatkowe, postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające, tajemnicę skarbową. Ponadto, w myśl art. 2, przepisy ustawy stosuje się podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania są uprawnione organy podatkowe, opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, spraw z zakresu prawa podatkowego innych, niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych. Zatem w tych sprawach prokurator może brać udział w postępowaniu w oparciu o przepisy działu IV Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast według art. 262 ustawy Kodeks celny, zamieszczonego w Tytule IX Kodeksu zatytułowanym "Postępowanie w sprawach celnych", do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy Ordynacja podatkowa – Postępowanie podatkowe, a więc stosuje się je wówczas, gdy obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania celnego i mający zastosowanie w sprawie Kodeks celny – art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623) nie regulował wszystkich kwestii proceduralnych w sprawach celnych. Skoro art. 3 § 1 pkt 2 Kpa w związku z przepisami Działu IV Kpa określał pozycję procesową prokuratora w sprawach uregulowanych w ordynacji podatkowej, a sprawy celne, w tym akcie prawnym nie zostały uregulowane, to powstaje pytanie, czy nie mamy do czynienia z luką w prawie polegającą na braku przepisów określających pozycję prokuratora w postępowaniach w sprawach celnych (o czym jeszcze poniżej). Zadania prokuratury określa art. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jednolity w Dz.U. z 2002 r. nr 21 poz. 206 ze zm.) stanowiący, iż "zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw". Te zadania Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują, m. in., przez podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych postępowaniach – art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o prokuraturze. W odniesieniu do formy udziału prokuratora w takich postępowaniach ustawa o prokuraturze w art. 42 ust. 1 odsyła do innych ustaw. Z powyższego niewątpliwie wynika, że do zadań prokuratury należy podejmowanie środków prawem przewidzianych również w postępowaniu w sprawach celnych, które jest postępowaniem administracyjnym. Tyle tylko, że przepisy Kodeksu celnego regulującego postępowanie w sprawach administracyjnych – celnych nie zawierają przepisów regulujących udział prokuratora w takim postępowaniu. W sprawach nieuregulowanych, na co już sąd wskazał, Kodeks celny odsyła do przepisów Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, która w tym dziale także nie reguluje udziału prokuratora w postępowaniu podatkowym, a odpowiednio i celnym. Z przepisów Działu IV Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż prokurator może zwrócić się do organu administracji celnej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem – art. 182 k.p.a., jak również służy mu prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem – art. 183 k.p.a. Z powyższego wynika, że jego aktywność może ograniczyć się tylko do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, bądź może on zażądać udzielania mu informacji o sprawie, jej końcowym wyniku, wreszcie może on uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony. W piśmie zawierającym żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego prokurator powinien określić zakres swojego udziału w sprawie. Ponadto żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w szczególności winno być zgłaszane w sprawach, w których organ administracji może działać z urzędu. Natomiast w odniesieniu do decyzji ostatecznych służy prokuratorowi prawo wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 183 K.p.a. Wskazać także przyjdzie, iż zgodnie z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o prokuraturze, jeżeli wymaga tego ochrona praworządności w sprawach, o których mowa w art. 42, a wiec i w sprawach rozpoznawanych w postępowaniach administracyjnych, prokurator może żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień, przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii biegłych, a także przeprowadzić oględziny w celu wyjaśnienia sprawy. Do tych czynności stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o prokuraturze i art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prokurator może zaskarżyć do sądu administracyjnego ostateczną decyzję administracyjną, a więc i wydaną w sprawie celnej. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wobec regulacji prawnej dotyczącej zgłoszenia celnego, a w szczególności wobec treści art. 65 § 4 i 7 ustawy Kodeks celny organ celny mógł wydać decyzję uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części, określając jednocześnie kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. Natomiast w świetle przytoczonego art. 43 ust. 1 ustawy o prokuraturze w sprawie celnej pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej w C. z dnia [...]r. i przy braku innych przepisów regulujących udział prokuratora w postępowaniu w sprawach celnych należało potraktować jako pismo zawierajęce żądanie nadesłania przez organ celny I instancji pisemnego wyjaśnienia dotyczącego zgłoszenia celnego dokonanego przez Fundację A. Podobnie należało potraktować kolejne pisma prokuratora. Co do zasady - status strony w postępowaniu w sprawie celnej (w sprawie, o jakiej mowa w art. 262 ustawy Kodeks celny) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe (w przedmiocie, o jakim mowa w art. 65 § 4 tej ustawy), od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, posiada jedynie uprawniony do korzystania z procedury celnej (art. 3 § 1 pkt. 20), czyli praktycznie jedynie importer. Żaden inny podmiot nie nabywa bowiem z dniem dokonania zgłoszenia celnego praw i obowiązków wynikających z prawa celnego. W szczególności - prokurator. Z drugiej jednak strony przepis art. 3 pkt 3 ustawy o Prokuraturze prokurator jest uprawniony do podejmowania wszelkich środków zmierzających do jednolitego stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Jego uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym nie wynika z jego indywidualnego interesu prawnego, lecz z normy szczególnej zobowiązującej go do "strzeżenia praworządności", przestrzegania prawa nie tylko przez obywateli, lecz także przez organy administracji publicznej prowadzące postępowania administracyjne. Dalej wskazać przyjdzie, iż przepisy Działu IV Kodeksu postępowania administracyjnego regulują wyłącznie procesową formę udziału prokuratora w inicjowaniu postępowania administracyjnego i działania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Takie uregulowanie kompetencji prokuratora oznacza, iż interpretując art. 262 Kodeksu celnego mówiący o odpowiednim stosowaniu do postępowania w sprawach celnych Działu IV Ordynacji podatkowej należy również uwzględnić fakt, iż przepisy Działu IV Kodeksu postępowania administracyjnego regulują także udział prokuratora w postępowaniu prowadzonym na podstawie Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż to przepisy tego działu zawierają przepisy procesowe. Ponadto na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o prokuraturze prokurator ma praw żądać złożenia przez organ celny wyjaśnień, co w konsekwencji może doprowadzić do dokonania z urzędu przez organ celny weryfikacji zgłoszenia celnego. Po drugie wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie pismem z dnia [...]r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. A.R. w związku z prowadzonym przez prokuraturę śledztwem i ujawnionymi w jego toku, w ocenie prokuratora, nieprawidłowościami dotyczącymi [...] zgłoszeń celnych dokonanych przez skarżącą w latach 1999 – 2000, a dotyczących 70 sztuk opasek [...] i niezasadnego zwolnienia skarżącej od cła zwrócił się do Dyrektora Urzędu Celnego w K. o pilne zbadanie prawidłowości tych zgłoszeń oraz udzielenie informacji wyjaśniających sposób wydawania decyzji o zwolnieniu od cła ora podatku VAT, wskazania osób zobowiązanych do weryfikacji danych zawartych we wnioskach o zwolnienie od cła, wyjaśnienia przyczyn zwolnienia od cła towarów nie objętych wnioskiem, wskazania dalszego postępowania funkcjonariuszy Urzędu Celnego w związku z kontrolą Fundacji przeprowadzoną w [...]r. Pismo to można uznać za żądania złożenia pisemnych wyjaśnień, o jakich mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Także kolejne pismo Prokuratora z dnia [...]r., będące odpowiedzią na pismo organu celnego z dnia [...]r. zawiera jedynie żądanie przesłania wyliczenia nienależnego cła i podatku VAT, które to żądanie nie miało już oparcia w przepisach prawa. Przytoczony art. 43 ust. 1 nie daje Prokuratorowi prawa żądania wydania przez organ celny decyzji o określonej treści, dają mu jedynie prawo żądania pisemnych wyjaśnień, przedstawienia dokumentów. O wyniku kontroli zgłoszenia celnego decydują jedynie przepis prawa i stosujący to prawo organ celny. Zgodnie z przepisem art. 190 § 1 pkt 32 ustawy Kodeks celny, w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego, tj. w 2000 r., przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony był od cła, jeżeli przedmiotem przywozu były pomoce naukowe, w tym sprzęt sportowy i aparatura badawczo-pomiarowa oraz elementy i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych, przywożone dla przedszkoli, szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek badawczo-rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej. Wskazana ustawa - obowiązująca od 1 stycznia 1998 r. - wprowadziła do prawa celnego konstrukcję prawną samoobliczania należności celnych ze wskazaniem w art. 65 przypadków, w których następuje to w drodze wydania decyzji przez organy celne. Zwolnienie z art. 190 § 1 pkt. 32 tej ustawy, stosowane do towarów obejmowanych procedurą dopuszczenia do obrotu, było zwolnieniem wynikającym z mocy prawa, co oznacza, że w wypadku spełnienia wskazanych już wymogów formalnych skutek prawny w postaci zwolnienia powstawał z mocy prawa. Tym samym brak było przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy zwolnienia ustawowego w drodze decyzji. Bezspornym jest, że w tej sprawie importowany towar został zgłoszony przez przedstawiciela importera do procedury celnej poprzez dokonanie stosownych zapisów w JDA SAD wraz z wnioskiem o zastosowanie ustawowego zwolnienia od cła. Przyjęcie zgłoszenia celnego spowodowało z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną dopuszczenia do obrotu, którą nadano towarowi status celny towaru krajowego, ponieważ nastąpiło spełnienie wszystkich wymogów określonych prawem, w szczególności zastosowano przepisy dotyczące należności celnych przywozowych, w tym wypadku dotyczące ustawowego zwolnienia (art. 84 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 tej ustawy, towar dopuszczony do obrotu podlegający zwolnieniu z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie pozostawał pod dozorem celnym przez 5 lat, chyba że towar został zużyty. Według art. 3 § 1 pkt 25, zwolnienie towaru to czynność organu celnego umożliwiająca użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte. W rozpoznawanej sprawie, do [...]r., kiedy to wpłynęło pierwsze pismo prokuratora, organ celny nie uznał, że na mocy art. 212 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego powstał dług celny w przywozie, ponieważ niedopełniano warunku wymaganego do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie. Gdyby było inaczej, to zgodnie z art. 65 § 4 i 7 ustawy Kodeks celny, organ celny bez wydania postanowienia o wszczęciu postępowania (przepis obowiązuje od 19 marca 2001 r.) mógł wydać decyzję uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części określając kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. Należy tutaj podkreślić, że przed wydaniem decyzji na organie celnym ciąży obowiązek zachowania podstawowej reguły proceduralnej wynikającej z art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60), którą z mocy art. 262 ustawy Kodeks celny stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawach celnych: Przed wydaniem decyzji organ podatkowy ma obowiązek wyznaczyć stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Importowany towar, który został dopuszczony do obrotu z zastosowaniem zwolnienia z należności celnych przywozowych pozostawał pod dozorem celnym, w ramach którego organ celny mógł wykonywać wszelkie działania w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego, między innymi, kontrolę celną o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt. 5 ustawy Kodeks celny. Wobec tego, że towar został zwolniony, organ celny z mocy art. 83 § 1 tej ustawy mógł również z urzędu dokonać kontroli zgłoszenia celnego, wykonując czynności, o jakich mowa w art. 83 § 2, między innymi, kontrolę dokumentów i danych handlowych, operacji handlowych, kontrolę towarów. Należy podkreślić, że wskazane uprawnienia organu celnego wynikają wprost z przepisu ustawy, z mocy prawa. Kontrola zgłoszenia celnego dokonywana w trybie art. 83 § 1 ustawy Kodeks celny jest jednym z elementów postępowania w sprawie celnej i nie kończy się wydaniem jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W sytuacji, kiedy ustalenia dokonane w trakcie kontroli zgłoszenia celnego wskazują na to, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny ma obowiązek podjąć działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego z uwzględnieniem nowych danych (art. 83 § 3). Działaniem w tym zakresie jest, między innymi, wydanie decyzji w trybie art. 65 § 4 ustawy Kodeks celny. W art. 65 § 7 ustawy Kodeks celny ustawodawca wprowadził konstrukcję prawną, polegającą na tym, że w razie ziszczenia się warunku w postaci wydania decyzji z urzędu - z mocy prawa uznaje się, że w sprawie celnej, w której taką decyzję wydano, postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony z dniem przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego (skutek ex tunc – od wtedy, z mocą wsteczną). Ta konstrukcja posiada swoje funkcjonalne uzasadnienie, ponieważ ściśle wiąże się z szeroko rozumianą problematyką przedawnienia oraz instytucją długu celnego w przywozie, który powstaje z mocy prawa. Jest to jeden z mechanizmów zapewnienia skuteczności prawa celnego regulującego sferę zobowiązań publicznoprawnych. Powyższa regulacja prawna nie zmienia przy tym ogólnej zasady wszczęcia administracyjnego postępowania w sprawie celnej w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe (za nieprawidłowe) na wniosek (żądanie) strony z dniem doręczenia takiego wniosku organowi administracji celnej. Wreszcie wskazać przyjdzie, iż organ odwoławczy uznał, że odwołaniem od decyzji organu I instancji jest pismo prokuratora z [...]r. – zaznaczono "wpływ [...]r." i że nie zachodzi jego niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych, ponieważ istniał przedmiot postępowania – które zakończyło się nieostateczną decyzją z [...]r. w sprawie celnej w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe. Jeśli zaś chodzi o niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych należy stwierdzić, że prokurator nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wynika to wprost z przedłożonych przez pełnomocnika organu odwoławczego pism z [...] i [...]r. oraz z [...]r. Te pisma są w istocie korespondencją prokuratora z organem celnym, prowadzoną w ramach postępowania karnego o sygn. akt [...] i w oparciu o art. 43 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Zawarta w piśmie z [...]r. prośba o przesłanie wyników postępowania administracyjnego dotyczącego Fundacji A, również nie może zostać uznana za skuteczne wstąpienie do postępowania administracyjnego w sprawie celnej na prawach strony. Pomimo tych faktów, organ I instancji [...]r. (data odbioru przez adresata) doręczył prokuratorowi decyzję i to nie do wiadomości, uznał, że działał on na prawach strony. Tego też dnia tę decyzję doręczono stronie skarżącej. Decyzja organu I instancji stała się ostateczną z dniem [...]r., ponieważ [...]r. upłynął czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez stronę tego postępowania – fundację "A", jak również przez prokuratora, którego z naruszeniem prawa uznano za podmiot działający w tym postępowaniu na prawach strony. Pismo Prokuratora z dnia [...]r. wysłano [...]r. Zatem nawet jeśli organ wadliwie uznał je za odwołanie, to i tak zostało wniesione z uchybieniem terminu. Obowiązkiem organu odwoławczego - wynikającym z art. 228 § 1 pkt. 2 ustawy Ordynacja podatkowa - było zatem stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez prokuratora, skoro uznał go wadliwie za podmiot działający w tym postępowaniu na prawach strony. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodu przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa). Na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec uwzględnienia skargi określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Jednocześnie na podstawie art. 200 i 205 § 2 ostatnio powołanej ustawy orzeczono o kosztach postępowania sądowego.