III SA/Gl 812/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. B. (dalej: strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] r. nr [...], orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres od 29 czerwca 2018 r. do 24 lipca 2018 r., gdyż od 1 czerwca 2018 r. do 24 lipca 2018 r. strona pobierała zasiłek chorobowy. W podstawie prawnej organ powołał art. 78 ust. 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej Kpa). Z akt administracyjnych wynika, że 29 czerwca 2018 r. skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 27 września 2018 r. tj. po 90 dniach od dnia rejestracji z powodu rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem ze strony pracownika. Zasiłek dla bezrobotnych pobierała od 27 września 2018 r. do 25 grudnia 2018 r. i z dniem 26 grudnia 2018 r. utraciła prawo do jego pobierania z powodu upływu okresu jego pobierania. Powiatowy Urząd Pracy 24 stycznia 2019 r. wygenerował raport ZUS U1, z którego wynika, że strona od 1 czerwca 2018 r. była uprawniona do pobierania zasiłku chorobowego. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z [...] r. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi dotyczącymi statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych powołując się art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa. Strona przedłożyła w PUP: decyzję ZUS z [...] r. odmawiającą prawa do zasiłku chorobowego za okres od 27 maja 2018 r. do 24 lipca 2018 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w S. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. sygn. akt [...] zmieniającą zaskrzoną decyzję ZUS, Decyzją z [...] r. organ I instancji uchylił decyzje ostateczne dotyczące statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz orzekł o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 29 czerwca 2018 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 września 2018 r. Wojewoda Śląski w wyniku wniesionego odwołania decyzją z [...] r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. Następnie organ I instancji decyzją z [...] r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres od 29 czerwca 2018 r. do 24 lipca 2018 r. z powołaniem się na przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że zarejestrowała się w PUP 29 czerwca 2018 r., ponieważ pracownik ZUS poinformował ją, że ma tak zrobić. O zaistniałej sytuacji poinformowała pracownika PUP w dniu rejestracji w Urzędzie, który stwierdził, że nie jest zarejestrowana jako chora i dokonał rejestracji w Urzędzie. W okresie, kiedy była zarejestrowana jako osoba bezrobotna nie otrzymywała żadnych zasiłków chorobowych. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy 29 czerwca 2018 r. i podpisała oświadczenie w karcie rejestracyjnej o tym, iż nie pobiera m.in. zasiłku chorobowego. Strona została prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego w tym warunkach, jakie musi spełnić dana osoba, by móc nabyć i posiadać status bezrobotnego. Jednym z takich warunków jest niepobieranie zasiłku chorobowego. Na podstawie oświadczenia złożonego w trakcie rejestracji w PUP o niepobieraniu zasiłku chorobowego odwołująca zarejestrowała się w PUP. Na dzień rejestracji w PUP, oświadczenie strony o niepobieraniu zasiłku chorobowego było zgodne z prawdą, bowiem w 29 czerwca 2018 r. nie była ona uprawniona do tego świadczenia. Zasiłek chorobowy za okres od 27 maja 2018 r. do 24 lipca 2018 r. został stronie przyznany dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w S. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. sygn. akt [...] zmieniającym zaskrżoną decyzję ZUS. W dacie rejestracji nie istniały zatem zarówno decyzja ZUS, jak i wyrok sądu. Informację o okoliczności dotyczącej pobierania przez stronę zasiłku chorobowego pokrywającego się ze statusem osoby bezrobotnej, powziął Powiatowy Urząd Pracy 24 stycznia 2019 r., zatem już po nabyciu statusu osoby bezrobotnej i w okresie jego posiadania. W takim przypadku zdaniem organu zastosowanie znajduje przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W skardze do sądu administracyjnego strona podniosła te same argumenty co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, podkreślając, że w okresie kiedy była zarejestrowana jako bezrobotna nie otrzymywała żadnych zasiłków chorobowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny i został przedstawiony w stanowisku stron, zatem nie ma potrzeby go powtarzać. Spór dotyczy rozstrzygnięcia, czy należycie organ zastosował art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czy też nie mógł zastosować tego przepisu, gdyż skarżąca w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie pobierała zasiłku chorobowego. Przypomnieć należy, iż przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty specjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie może zatem budzić wątpliwości, że z woli ustawodawcy, przyznanie bezrobotnemu zasiłku chorobowego nakłada na organ obowiązek "pozbawienia" go statusu osoby bezrobotnej, a co więcej, "za okres, za który przyznano zasiłek chorobowy". Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi zatem do przyjęcia, iż pozbawienie takie następuje za cały ten okres z mocą wsteczną. Przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy reguluje bowiem właśnie sytuacje osób, którym organ wstecznie przyznał świadczenie z tytułu niezdolności do pracy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że nie jest możliwe równoczesne korzystanie z prawa do zasiłku chorobowego i uprawnień wynikających ze statusu bezrobotnego. W przypadku natomiast zbiegu takich uprawnień – jak miało to miejsce w stanie faktycznym niemniejszej sprawy – organ pozbawia statusu bezrobotnego, co nie może być utożsamiane z cofnięciem uprawnienia i przez to nie ma tutaj znaczenia okoliczność, iż w okresie, za który następuje pozbawienie, w obrocie prawnym nie funkcjonowało jeszcze uprawnienie do zasiłku chorobowego. Sąd podziela stanowisko organów, iż omawiany przepis posiada charakter całkowicie samodzielny. Oznacza to, że do wydania orzeczenia o pozbawieniu statusu bezrobotnego wystarczy samo ziszczenie się przesłanek określonych w jego dyspozycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 755/17 ( publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać też należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poza różnymi kryteriami, jakie musi spełniać osoba bezrobotna, ustawodawca wskazał m. in. to, iż osoba taka musi być zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Tego typu zapis w sposób oczywisty wyklucza więc z kręgu potencjalnych bezrobotnych osoby, które nie są zdolne do podjęcia zatrudnienia, a więc m. in. osoby, którym przyznano prawo do zasiłku chorobowego. Skoro zatem nie było w sprawie sporne, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z [...] r. sygn. akt [...], zmieniającym decyzję ZUS, został przyznany stronie zasiłek chorobowy za okres od 27 maja 2018 r. do 24 lipca 2018 r., to w tym okresie była ona niezdolna do podjęcia zatrudnienia, w konsekwencji czego odpadła jedna z istotnych przesłanek do posiadania statusu bezrobotnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym skarżąca byłby w tym samym okresie zarówno osobą bezrobotną, jak i osobą niezdolną do pracy. W tym stanie rzeczy zgodzić należy się z organami, iż w sprawie zaistniała podstawa do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej za okres od 27 maja 2018 r. do 24 lipca 2018 r. Dodać należy, iż organ nie tylko mógł, ale wręcz musiał wydać decyzję pozbawiającą statusu bezrobotnego, bowiem działał w warunkach związania go dyspozycją art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sąd nie dostrzegł również by w sprawie naruszono przepisy postępowania. Organ pierwszoinstancyjny w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisu art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Skarżąca nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu, skorzystała z przysługującego mu prawa do odwołania, zaś Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję odniósł się do podniesionych w nim zarzutów. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie niezbędne elementy i są zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.