III SA/Gl 817/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej jako KWP, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania [...]. D.P. - dalej strona, skarżący, funkcjonariusz - od decyzji - rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w C. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), w zw. z art. 6a ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) Stan faktyczny i prawny sprawy jest następujący. W dniu [...] r. KPP wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Zawiadomienie to doręczono funkcjonariuszowi [...] r. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r., Komendant Powiatowy Policji w C. – dalej organ I Instancji, KPP- działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji – dalej ustawa - zwolnił [...]. D. P. ze służby w Policji z dniem [...] r., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że funkcjonariusz orzeczeniem [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych w K. z dnia [...] r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji, jednocześnie zdolnego do pracy zarobkowej - poza warunkami służby mundurowej. Komisja przyznała badanemu z dniem orzekania, tj. [...] r. [...] grupę inwalidzką na okres dwóch lat oraz ustaliła, że Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. KPP wskazał, że funkcjonariusz w dniu [...] r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, zatem - zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy rozwiązanie z nim stosunku służbowego następuje z zachowaniem 12-miesięcznego okresu ochronnego, określonego w tym przepisie. W odwołaniu od decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach funkcjonariusz zarzucił organowi: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności; art. 6 - 11 Kpa poprzez niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przez organ I instancji zasad ogólnych postępowania administracyjnego; art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 Kpa poprzez niepoinformowanie go, jako strony, o wszczęciu postępowania i uniemożliwienie tym samym czynnego udziału w tym postępowaniu oraz udziału w postępowaniu dowodowym; art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przejawiające się w podjęciu decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; a także 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez niezachowanie wymaganego prawem okresu ochronnego, będące konsekwencją nieuprawnionego uznania przez organ I instancji, iż okoliczność wykorzystywania urlopu wypoczynkowego w okresie poprzedzającym zwolnienie, po wydaniu orzeczenia komisji lekarskiej, nie ma wpływu na datę zwolnienia ze służby. Funkcjonariusz zarzucił KPP bezzasadne nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji postawionych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Rozpatrując odwołanie Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach nie uznał jego zasadności i decyzją z dnia [...] r. utrzymał sporną decyzję w mocy. Wskazał, iż w myśl art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwalej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaś zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie w omawianym trybie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba, że policjant zgłosił pisemne wystąpienie ze służby. Zaznaczył, iż poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, że funkcjonariusz orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] r., został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji z powodu ustalonej tym orzeczeniem choroby ([...]) mającej związek ze służbą. Przedmiotowe orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej, na skutek zrzeczenia się w trybie art. 127a § 2 Kpa przez obie strony postępowania orzeczniczego prawa do wniesienia odwołania, uzyskało w dniu [...] r, przymiot ostateczności i prawomocności. Zaistniała zatem podstawa do obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji , gdzie sporną jest data w jakiej zwolnienie winno być ustalone. W ocenie strony data ta winna być ustalona po upływie 12-miesięcznego okresu ochronnego, którego początek, winien być liczony od dnia, w którym ukończył on korzystanie z urlopu wypoczynkowego, a nie - jak przyjął organ I instancji - od daty wskazanej w pierwszym zwolnieniu lekarskim. Zdaniem funkcjonariusza nieobecność w służbie z powodu choroby trwająca nieprzerwanie od dnia [...] r. do [...] r. w dalszym okresie została przerwana przebywaniem na planowanym urlopie wypoczynkowym w dniach od [...] do [...] r. W rezultacie wspomniany okres zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby określony w art. 43 ust. 1 ustawy rozpoczął bieg w dniu [...] r i upłynie w dniu [...] r. KWP nie podzielił tego poglądu i zaznaczył, iż przepis art. 43 ust. 1 ustawy kładzie nacisk na nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, nie zaś na nieprzerwany okres korzystania przez policjanta ze zwolnień lekarskich. Oznacza to, że przerwanie okresu, o jakim mowa w tym przepisie, mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby policjant po zakończeniu leczenia, ale przed upływem okresu 12 miesięcy od zaprzestania świadczenia służby z powodu choroby, stawił się do służby i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych (tak wyrok NSA z dnia 12 października 20l8r., sygn. I OSK 2907/16). KWP wskaza,ł iż funkcjonariusz zaprzestał służby z powodu choroby w dniu [...] r. i do dnia [...] r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Za okres od [...] do [...] r. nie przedstawi! zwolnienia lekarskiego, oświadczając, że wykorzystuje w tym terminie - ujęty w planie urlopów - zaległy urlop wypoczynkowy. Bezpośrednio po upływie wskazanego okresu dostarczył kolejne trzy zaświadczenia lekarskie stwierdzające jego niezdolność do służby z powodu choroby od dnia [...] do dnia [...] r., zaś z dniem [...] r. został dodatkowo zwolniony przez przełożonego od wykonywania zajęć służbowych do dnia rozwiązania stosunku służbowego z uwagi na treść prawomocnego Orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] r. W tak zaistniałym stanie zdaniem KWP nie do przyjęcia jest by nieobecność policjanta w służbie w dniach od [...] do [...] r. nie mogła być wliczona do 12- miesięcznego okresu wymienionego w art. 43 ust. 1 ustawy z tego tylko względu, iż nie została poświadczona zwolnieniami lekarskimi. W ocenie KWP okres ten zaczął biec od dnia [...] r., kiedy to policjant zaprzestał faktycznie służby, wskutek choroby, która została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim (ZUS - ZLA) o niezdolności do pracy. Bieg tego okresu mógłby ulec przerwaniu jedynie na skutek dopuszczenia policjanta do służby, co jednak nie nastąpiło w rozpoznawanej sprawie, ponieważ funkcjonariusz po prawie jedenastomiesięcznym okresie choroby, udokumentowanym zwolnieniami lekarskimi, nie stawił się do służby, ani nie wyraził gotowości jej podjęcia. Złożył jedynie pismo do przełożonego z informacją, że zamierza wykorzystać w terminie od [...]r. do [...] r. zaległy urlop wypoczynkowy w wymiarze 5 dni. Organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie sądowym istnieje dualizm poglądów co do tego, czy pracownik (tu funkcjonariusz Policji) może korzystać z urlopu wypoczynkowego po długotrwałej nieobecności chorobowej bez uprzedniego poddania się badaniu kontrolnemu. Występują orzeczenia (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09 marca 2011 r. II PK 240/10) głoszące, że w przypadku wcześniej zaplanowanego urlopu wypoczynkowego pracodawca (przełożony), nie musi kierować pracownika na badania kontrolne, gdzie teza ta opiera się na założeniu, że badania odzwierciedlają zdolność pracownika (policjanta) do pracy (służby). Skoro w okresie urlopu nie będzie ona świadczona, to nie ma przeszkód w udzieleniu urlopu wypoczynkowego. Druga zaś linia orzecznicza polega na przyjęciu, iż pracodawca (przełożony) ma obowiązek skierować pracownika (policjanta) na badania kontrolne po ponad 30 - dniowej chorobie, jeżeli pracownik bezpośrednio po zakończeniu zwolnienia chce skorzystać z urlopu. Wynika to z założenia, że korzystanie z urlopu wypoczynkowego i niezdolność do pracy wykluczają się (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r. II PK 123/09). W sprawie KPP podzielił drugi z poglądów, na co wskazuje okoliczność, iż po złożeniu przez funkcjonariusza pisma informującego o zamiarze skorzystania z urlopu, podjął decyzję o skierowaniu policjanta na badania kontrolne w celu ustalenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku. Funkcjonariusz mimo, że przed okresem w którym zamierzał wykorzystać urlop wypoczynkowy pozostawał niezdolny do służby z powodu choroby ponad 30 dni, nie podjął żadnych kroków w celu wykazania, że owa niezdolność ustala, wobec czego jego przełożony służbowy doszedł do wniosku, że pismo informujące o zamiarze wykorzystania urlopu nie odniosło skutku i w rezultacie urlop taki nie został funkcjonariuszowi udzielony. To stanowisko organ II instancji uznał za usprawiedliwione zaznaczając, iż nie ma powodów do przyjęcia, że doszło do przerwania biegu wspomnianego 12-miesięcznego okresu ochronnego. Bez względu bowiem na to, czy uznać, że okres od [...] do [...] r. był okresem wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, czy też przyjąć, że do udzielenia w tym czasie urlopu nie doszło, to oczywistym jest, że wykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza nie miało miejsca. Mimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego w związku z chorobą policjanta, nie nastąpiło więc przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, spełniona została przesłanka określona w art. 43 ust. 1 ustawy albowiem funkcjonariusz od [...] r. do dnia wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby przez organ I instancji nie pełnił służby, której wykonywania zaprzestał z powodu choroby. KWP zwrócił przy tym uwagę, że w świetle orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej z dnia [...] r. funkcjonariusz w spornym okresie, w którym zamierzał korzystać z urlopu, był już trwale niezdolny do służby w Policji i zaliczony - począwszy od daty [...] r. - do [...] grupy inwalidzkiej. W konsekwencji zdaniem KWP fakt złożenia przez policjanta pisma informującego o zamiarze wykorzystania planowanego urlopu wypoczynkowego na około miesiąc przed upływem wspomnianego okresu ochronnego jest zamierzonym działaniem ukierunkowanym na uzyskanie "przerwy" w ciągłości zwolnienia lekarskiego w celu obejścia przepisu prawa mającego chronić trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie 12 miesięcy trwania choroby. Zdaniem KWP nie można KPP skutecznie zarzucić naruszenia w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania: art. 6—11 Kpa, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem organu KPP wydając zaskarżoną decyzję nie uchybił w istotny sposób wskazanym w odwołaniu przepisom regulującym postępowanie dowodowe. Podjął wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia i dokonał prawidłowej jego oceny, a stanowisko wyrażone w wydanej decyzji umotywował w sposób wymagany przepisem art. 107 § 3 Kpa. Zamierzonego skutku nie może odnieść także zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Z akt wynika wprawdzie, że organ I instancji rzeczywiście nie doręczył we właściwym czasie policjantowi, jako stronie postępowania, zawiadomienia, o jakim mowa w art. 10 § 1 Kpa gdyż zawiadomienie to, wystosowane w dniu [...] r. zostało jej skutecznie doręczone dopiero w dniu [...] r., jednak fakt ten w sprawie nie mógł mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik. Zarzut naruszenia art. 10 § I Kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych gdzie to na stronie stawiającej spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy, czego strona nie uczyniła. Nieuzasadnionym w ocenie KWP był zarzut bezpodstawnego opatrzenia decyzji klauzulą natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 Kpa było uzasadnionego z punktu widzenia interesu służby, a więc interesu społecznego, wyrażającego się potrzebą zapewnienia jednostkom Policji odpowiedniej obsady kadrowej zdolnej do realizacji bieżących zadań i potrzeb służby. To zaś sprawia, że funkcjonariusz, który utracił - wymaganą przepisami ustawy o Policji - zdolność fizyczną do pełnienia służby w tej formacji i co do którego z tego powodu zaistniała przesłanka obligatoryjnego zwolnienia ze służby, nie powinien pozostawać w służbie dłużej niż jest to konieczne ze względu na art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania . Zarzuciła naruszenie: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 6-7, art. 8-9, art. 10 § 1, art. 11, art. 61 § 4, art. 77§ 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez Organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z w/w przepisów, a w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organy obydwu instancji postępowania dowodowego, uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu Organu I instancji z uwagi braku wiedzy o jego toczeniu się oraz braku możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także wadliwym uzasadnieniem podjętych rozstrzygnięć - co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem przez organ zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji i utrzymującej również na jej podstawie decyzji organu I instancji. b) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie w zaskarżonej decyzji, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wyrażało się potrzebą zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji obsady kadrowej, gdy tymczasem organ w żaden sposób nie przedstawił sytuacji kadrowej, która by uzasadniała niezwłoczne zwolnienie skarżącego i uniemożliwienie mu wstrzymania wykonania decyzji na skutek złożonego odwołania c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wyrażającą się jedynie w faktycznej kontroli decyzji organu pierwszej instancji bez ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia w merytorycznym dla odwołania zakresie, gdzie organ II instancji powinien zastosować art. 138 § 2 k.p.a. i uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne kategoryczne przyjęcie przez organ II instancji (będące wynikiem naruszenia w/w przepisów postępowania), że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty podniesione w skardze oraz przytoczone w związku z nimi argumenty za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone wedle powyższych kryteriów badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy podkreślić, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podjęły decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby z dniem [...] r. z powodu orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o policji, przy niespornie istniejącej absencji chorobowej funkcjonariusza wykazanej zaświadczeniami lekarskimi w okresie od [...]r. do [...] r. i od [...] r do [...] r. W niniejszej sprawie za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a po myśli art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a, tylko takie naruszenie może uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek przy wydaniu decyzji doszło do uchybień prawa procesowego a to art. 10 § 1 k.p.a, poprzez niezapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów jednak to uchybienie jest bez wpływu na wynik sprawy. W wyroku o sygn. akt II OSK 2691/17, z dnia 26 września 2019 r. (publ. LEX nr 2733958 ) NSA wskazał, iż uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Podzielając ten pogląd w całości podnieść należy, iż zdaniem składu orzekającego zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] r. które stało się prawomocne [...] r. z którego wynikało, iż funkcjonariusz jest trwale niezdolny do służby w Policji było wystarczającym dokumentem do wydania spornej decyzji, a funkcjonariusz nawet w sytuacji gdyby miał możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i tak nie mógłby skutecznie podważyć wskazanego dowodu, czy też podejmować prób dowodzenia innymi środkami dowodowym, iż brak jest podstaw faktycznych do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Wskazane orzeczenie o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską z [...] r . nr [...] nie mogło było zanegowane żadnym środkiem dowodowym podnoszonym przez funkcjonariusza. Z tego względu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ Policji przepisów postępowania administracyjnego art. 6-7, art.8 -9 , art. 77 i art. 80 k.p.a. w sytuacji, gdy wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyczerpująco ustalone i ocenione. Nie może uzasadniać zasadności skargi zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a zgodnie z którym o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, gdzie jak strona podnosi organ temu wymogowi nie sprostał albowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby doręczono stronie [...] r., podczas gdy decyzję w tym zakresie wydano już [...] r. Należy przypomnieć, że k.p.a. nie przewiduje obowiązku wydania odrębnego rozstrzygnięcia (postanowienia) w przedmiocie wszczęcia postępowania. Wyjątkiem od tej zasady jest postępowanie wznowieniowe oraz wszczęcie postępowania w oparciu o art. 31 k.p.a. co nie ma miejsca w sprawie. Również formalne wszczęcie postępowania, poprzez zawiadomienie o powyższym nie jest warunkiem niezbędnym do uznania, że postępowanie zostało wszczęte albowiem przyjmuje się, że za wszczęcie postępowania należy uznać pierwszą dokonaną przez organ administracji czynność faktyczną. (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2019r. sygn. akt II OSK 2534/18.) Przechodząc dalej do oceny legalności spornej decyzji w zakresie zastosowanych w niej przepisów prawa materialnego Sąd nie stwierdził przy jej wydaniu doszło do ich uchybienia. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji są przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji . Zgodnie z pierwszym z nich policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przepis art. 43 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że ostatecznym Orzeczeniem [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych w K. z dnia [...] r. skarżący uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji, zdolnego do wykonywania pracy poza warunkami służby mundurowej (vide akta administracyjne – karta 8-10). Jednocześnie skarżący zaliczony został do [...] grupy inwalidów, którego inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby od [...] r. i do dnia [...] r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. W okresie od [...] r. do [...] r. nie przebywał na zwolnieniu lekarskim oświadczając, iż w tym okresie czasu wykorzystuje ujęty w planie grafików urlop, gdzie od dnia [...] r. przedłożył kolejne zwolnienia lekarskie do dnia [...] r . Sporną w tym względzie jest okoliczność, czy jak funkcjonariusz utrzymuje skorzystanie z urlopu w okresie od [...] r. do [...] r. stanowi o przerwie w okresie nieprzerwanego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem organu nieobecność funkcjonariusza w służbie w okresie od [...] do [...] r. nie mogła nie być wliczona do 12 miesięcznego okresu ujętego w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy z tej jedynie przyczyny, iż nie było jej potwierdzenia zwolnieniem lekarskim. Bez znaczenia dla organu jest to, czy w tym czasie doszło do wykorzystania urlopu, czy też nie albowiem w tym czasie zgodnie z treścią orzeczenia lekarskiego funkcjonariusz w w/w okresie urlopu był już trwale niezdolny do służby i zaliczony od [...] r. do [...] grupy inwalidzkiej. W ocenie Sądu przyjęcie tego poglądu w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia o zwolnieniu strony ze służby z dniem [...] r. z uwagi na spełnienie warunku upływu 12 m-cy od dnia zaprzestania przez zeń służby –czyli od dnia [...] r. jest słuszne. Jak już bowiem wskazano organ I instancji, co zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy zdecydował o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem [...] r. Organy słusznie uznały, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zaznaczyć tu należy, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie zostało pozostawione uznaniu organu. Przepis ten stanowi bowiem, że policjanta "zwalnia się" ze służby, podczas gdy w ust. 2 przewidziano przypadki, w których organ może zwolnić policjanta ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Prawidłowe jest stanowisko organów, że w przypadku skarżącego i ta przesłanka została spełniona. Jest bowiem okolicznością niekwestionowaną, że skarżący od [...] r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Słusznie zatem organ uznał, iż w dacie [...] r. upłynął termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Nie ma podstaw do obliczania terminu wskazanego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji od jakiejkolwiek innej daty niż od dnia zaprzestania służby z powodu choroby przy jednoczesnym uwzględnieniu przerwy w niepełnieniu służby z powodu wykorzystywania ujętego w grafiku urlopu wypoczynkowego, jak tego chce strona. Rację ma organ twierdząc, iż mając na uwadze treść wydanego orzeczenia lekarskiego konieczną przesłanką przerwania biegu 12 m-nego okresu ochronnego zagwarantowanego art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o policji jest pełnienie obowiązków służbowych. Tych zaś mając na uwadze treść orzeczenia lekarskiego z [...] r. niespornie skarżący nie mógł wykonywać i nie wykonywał będąc w dacie wydania orzeczenia trwale niezdolnym do służby w Policji i zaliczonym do [...] grupy inwalidzkiej. Zatem we wskazanej sytuacji bez znaczenia dla legalności spornej decyzji pozostaje fakt czy okres od [...] do [...] r. był okresem wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, czy też do wykorzystania tegoż urlopu nie doszło, skoro przepis art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji wyraźnie bowiem mówi iż zwolnienie ze służby w przypadku art. 41 ust 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 m-cy od zaprzestania służby z powodu choroby, której od dnia [...] r . do [...] r. skarżący nie pełnił. Odnosząc się do zarzutów skarżącego kierowanych przeciwko naruszeniu przez organ art. 108 k.p.a co ma wynikać z nadania przez KPP w C. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności to zauważyć należy iż nie jest słuszny. Zgodnie z tą regulacją decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, iż z punktu widzenia interesu służby - więc interesu społecznego polegającego na potrzebą zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej, wskazane jest, aby stanowiska służbowe w Policji były zajmowane przez funkcjonariuszy dyspozycyjnych, zdolnych do realizacji bieżących zadań i potrzeb służby, którą to cechę skarżący utracił . Mając na uwadze powyższe, uznając że sporna decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.