III SA/Gl 828/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" A. O. skargą z [...]r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżył ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z [...] r. Mocą tej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. uchylił, po wznowieniu postępowania, swoją decyzję z [...] r., nr [...], stwierdzającą nadpłatę z tytułu nienależnie dokonanej wpłaty podatku VAT w wysokości [...] zł, wraz z przysługującym oprocentowaniem w wysokości [...] zł, podlegającym zwrotowi na rachunek bankowy podatnika oraz umorzył postępowanie w sprawie zaległości podatkowej. W skardze, której przedmiot sporu skarżący określił na [...] zł zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "do czasu wydania wyroku w sprawie", jednakże podniesione zarzuty dotyczyły wyłącznie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis art. 61 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Spełnienie wskazanej przesłanki będzie miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trzeba stwierdzić, że skarżący nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. W uzasadnieniu, nie wykazano tym samym, że wykonanie zaskarżonych decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody oraz, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Nie mogą takiej przesłanki stanowić określone do zwrotu, na konto skarżącego kwoty pieniężne. Przedmiotowy wniosek nie zawiera ani uzasadnienia, ani precyzyjnego wskazania na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również z analizy akt przedmiotowej sprawy nie można wyciągnąć wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zważyć przy tym wypada, iż przesłanki dotyczące wstrzymania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. np. B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r.). Zarzuty, dotyczące zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Należy zatem wyjaśnić, że ocena prawna decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (tak NSA w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/2005, LEX nr 3022510). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.