III SA/Gl 830/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w P. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z 25 maja 2016r. A w P. złożyło skargę na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu [...] w K. nr [...] z [...]r. z utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu [...] w G. nr [...] z [...]r. w sprawie odmowy dopuszczenia A do udziału na prawach strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu zakładu [...] B na okres od 1 maja 2015r. do 30 kwietnia 2017r. Pismem z 8 września 2016 r. strona skarżąca cofnęła skargę, albowiem wobec faktu, że będący przedmiotem postępowania plan ruchu obowiązuje do 30 kwietnia 2017r., kontynuowanie niniejszego postępowania jest - w ocenie strony- bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Z powyższego uregulowania wynika, że skarżący może rozporządzać skargą, co oznacza, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi stanowi wyraz rezygnacji strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego art. 60 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie w określonych granicach. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności organów administracji dotknięte wadą nieważności. Tok postępowania sądowego po cofnięciu skargi nie leży zatem w pełni w dyspozycji strony, lecz zależy od wyników dokonanej przez Sąd merytorycznej oceny we wskazanym zakresie. Ratio legis tego rozwiązania wiąże się z umożliwieniem wyeliminowania z obrotu prawnego aktów objętych wadą rażącego naruszenia prawa i nieuznaniem za skuteczne tych czynności, które mają na celu wywołanie skutku niezgodnego z prawem. Po zbadaniu niniejszej sprawy Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, albowiem nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 60 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu Sąd orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.