III SA/Gl 843/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009r. przy udziale - sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w M. na czynność Zarządu Województwa [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] postanawia: odrzucić skargę. W piśmie datowanym na dzień [...] r. "A" Spółka z o.o. zaskarżyła czynność Zarządu Województwa [...] polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku nr [...] o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...]. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 – odtąd p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Artykuł 3 § 2 p.p.s.a. precyzuje pojęcie kontroli administracji publicznej przez wskazanie zamkniętego katalogu aktów i czynności podległych kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 p.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika przy tym, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga wiąże się z postępowaniem prowadzonym na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84 poz. 712), w brzmieniu obowiązującym od 20 grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 30 tej ustawy podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 30b ust. 1 wspomnianej ustawy wnioskodawca w przypadku negatywnej oceny projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. Jednakże środek odwoławczy pomimo prawidłowego pouczenia wniesiony po terminie, w sposób sprzeczny z pouczeniem lub do niewłaściwej instytucji stosownie do art. 30b ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. nie podlega rozpatrzeniu. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 30 c ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. przyznaje wnioskodawcy prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o którym mowa w art. 30 b ust. 4 ustawy. Oznacza to, że przedmiotem skargi stosownie do art. 30 c ust. 1 rzeczonego aktu prawnego może być tylko negatywny wynik procedury odwoławczej, nie zaś jej pozostawienie bez rozpoznania w trybie art. 30b ust. 5 ustawy. Właściwości sądu administracyjnego nie można bowiem wywieść z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. Z kolei pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia nie można uznać za postanowienie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od tego czy postępowanie w przedmiocie dofinansowania projektu kończy się umową czy też decyzją, nie jest to postępowanie administracyjne, na co wskazuje art. 37 ustawy wyłączający stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest to też akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co z kolei wynika z art. 30 e ustawy nakazujący jedynie odpowiednie stosowanie w sprawach objętych dyspozycją wspomnianego aktu prawnego przepisów p.p.s.a. określone dla tego rodzaju aktów lub czynności. Tym samym zgodnie z intencją ustawodawcy zapis art. 30c ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. stanowi odrębny w stosunku do p.p.s.a. przepis kompetencyjny uzasadniający właściwość sądu administracyjnego, będący jednocześnie doprecyzowaniem normy art. 3 § 3 p.p.s.a. O ile przy tym w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. właściwość sądu administracyjnego może być wyłączona jedynie przez szczególny przepis, to w przypadkach określonych w art. 3 § 3 p.p.s.a. jedynie szczególny przepis odrębnej ustawy może taką właściwość uzasadniać. Przepisu tego nie należy stosować rozszerzająco. W innym wypadku, zgodnie z art. 177 Konstytucji RP, właściwe będą sądy powszechne orzekające na podstawie przepisów o postępowaniu cywilnym. Jeśli zatem przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej a przepis szczególny nie uzasadnia właściwości sądu administracyjnego, skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.