III SA/Gl 857/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. A. Sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 października 2022 r., nr 2401-IOA.4105.38.2022.KL w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2022 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Jednocześnie wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu pełnego z KRS – aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa w oryginale, dotyczącego B. Sp. z o.o. A. Sp. k. w W., ewentualnie odpisu takiego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 P.p.s.a. podpisanie skargi bądź nadesłanie oryginału skargi. Do wykonania powyższego zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie, została wysłana na adres pełnomocnika procesowego strony skarżącej. Przesyłka ta została doręczona skutecznie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 lutego 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwania, znajdującej się w aktach sądowych sprawy. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął więc w dniu 9 lutego 2023 r. W przesyłce nadanej przez skarżącą w urzędzie pocztowym w dniu 10 lutego 2023 r. (data stempla pocztowego), która wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 15 lutego 2023 r. zawarty był żądany odpis pełny z KRS skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Dokumentem takim może być w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (w tej sprawie – pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie stronie skarżącej skutecznie doręczono do rąk jej pełnomocnika procesowego w dniu 2 lutego 2023 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. W przesyłce tej zawarta była informacja o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku niewykonania zarządzenia. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 9 lutego 20238 r. Tymczasem w dniu 10 lutego 2018 r. strona uzupełniła brak formalny skargi. Zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Brak formalny skargi został uzupełniony po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu. Czynność jednak, podjęta przez stronę już po upływie terminu ustawowego, jest bezskuteczna – i jako taka nie może odnieść skutku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.