III SA/Gl 861/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r., znak [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) utrzymał w mocy decyzję z [...] r. znak [...] odmawiającą [...] Sp. z o.o. w C. (dalej: skarżąca) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres listopada 2020 r. W podstawie prawnej powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: kpa), art. 31zq ust. 8, art. 31zo i art. 15zzzh ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa COVID). W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26 lutego 2021 r. skarżąca złożyła do organu na druku RDZ-B7 wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym COVID-19 dla płatników składek prowadzących 30 listopada 2020 r. działalność gospodarczą w branżach określonych w rozporządzeniu. W części II pkt 4.2 A wniosku skarżąca zaznaczyła odpowiedź TAK, tj. że wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokość kapitału zarejestrowanego. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres listopada 2020 r. i podał, że podstawowym warunkiem zwolnienia z opłacania składek za ten okres jest prowadzenie przez płatnika przeważającej działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), oraz przychód niższy co najmniej o 40% w analogicznym miesiącu 2019 r. Nadto organ podniósł także, że zgodnie z art. 15zzzh ustawy o COVID-19 zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 91 i z 20 marca 2020). Dalej wskazał, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014) w dniu 31 grudnia 2019 r. W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 w/w rozporządzenia Komisji (UE) przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej z pięciu okoliczności opisanych w powyższej normie. Skarżąca we wniosku z dnia 26 lutego 2021 r. w części II pkt 4.2 A zaznaczyła odpowiedź TAK. W związku z powyższym według organu przedmiotowy wniosek nie może być podstawą rozstrzygnięcia o zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Tym samym należało odmówić prawa do zwolnienia z obowiązku ich opłacania. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podała, że organ w sposób niedopuszczalny rozszerzył przesłanki konieczne do uzyskania zwolnienia zawarte w art. 31 zo ust. 10 ustawy Covid-19; spełnia wszystkie kryteria uzyskania pomocy, co winno skutkować przyznaniem jej prawa do wnioskowanego zwolnienia. O ile faktycznie sytuacja skarżącej powoduje, że spełnia kryteria do uznania jej za przedsiębiorcę znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu powołanego rozporządzenia Komisji (UE), to jednak jej zdaniem spełnienie tego kryterium oceniać należy w szerszej perspektywie, uwzględniając całościowo sytuację skarżącej oraz przyczyny, dla których wykazuje ona na dzień 31 grudnia 2019 r. straty przewyższające 50% zarejestrowanego kapitału. Sytuacja ta wynika z fazy rozwoju, w jakiej znajduje się skarżąca. Wynik finansowy i strata generowane przez skarżącą w okresie lat obrotowych od 2015 do 2020 r. włącznie, nie są spowodowane złą sytuację skarżącej, a procesem inwestycyjnym który zakończył się w maju. Wynik finansowy wykazany na koniec 2019 r. obarczony jest finansowaniem inwestycji, a nie działalnością operacyjną skarżącej. Poza tym wynik finansowy spółki obciążony jest testem na utratę wartości środków trwałych, co nie jest wprost obciążeniem działalności skarżącej, a jedynie korektą związaną z audytem. Pismem z dnia 25 lutego 2021 r. organ poinformował skarżącą o możliwości przytoczenia dodatkowych okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie oraz o możliwości uzupełnienia akt sprawy osobiście lub za pośrednictwem poczty o dokumenty, które miałyby istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w analizowanej kwestii. W dniu 16 marca 2021 r. skarżąca przedłożyła kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem sprawozdania finansowego za rok obrotowy kończący się 31 października 2019 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. organ utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wskazując, że po przeprowadzonej ponownie analizie sprawy podtrzymuje stanowisko, że prawo wspólnotowe wyklucza udzielenie pomocy publicznej przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej z 20 marca 2020 r. (2020/C 91 I/01) zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne zostało zakwalifikowane jako pomoc publiczna podlegająca przepisom wspólnotowym. Przyznanie takiej pomocy przedsiębiorstwu jest dopuszczalne, jeżeli na koniec 2019 r. nie znajdowało się ono w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 561/2014. Zatem dodatkowym kryterium przyznania zwolnienia z ZUS jest kryterium nie wymienione wprost w ustawie nieznajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Po weryfikacji stanu faktycznego na koniec 2019 r. w oparciu o przedłożone dokumenty finansowe organ stwierdził, że rzeczywiście wysokość niepokrytej straty (- [...] zł) przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego ([...] zł). Dlatego biorąc pod uwagę dokonane ustalenia należało odmówić prawa do zwolnienia z opłacania składek. Kwestionując powyższą decyzję ostateczną skarżąca złożyła w dniu 7 czerwca 2021 r. skargę. Wniosła w niej o uchylenie decyzji obu instancji i zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez skarżąca dokumentów finansowych, co doprowadziło do dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i przyjęcia przez organ, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że skarżąca nie spełnia warunków do udzielenia pomocy publicznej w postaci zwolnienia ze składek na podstawie art. 31 zo ust. 10 ustawy COVID-19, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy w postaci sprawozdania finansowego skarżącej za 2019 r. nie pozwalał na przyjęcie, że jest ona przedsiębiorcą w trudnej sytuacji, nieuprawnionym do otrzymania pomocy. 2. Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 zo ust. 10 i art. 15 zzzh ustawy COVID-19 w związku z treścią Komunikatu – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 oraz treścią art. 2 pkt. 18 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu poprzez: a) bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków do uzyskania zwolnienia ze składek ZUS za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. albowiem jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji, podczas gdy dane zawarte w przedłożonych przez skarżącą dokumentach finansowych nie pozwalały na przyjęcie, że ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat, b) dokonanie niczym nieuzasadnionej interpretacji przepisów art. 2 pkt. 18 w/w Rozporządzenia i przyjęcie, że dla oceny czy skarżąca jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji niekwalifikującym się do otrzymania pomocy publicznej wystarczy uproszczone i mechaniczne porównanie wielkości wykazanych w sprawozdaniu finansowym niepokrytych strat z wysokością 50% kapitału zakładowego skarżącej w sytuacji, gdy powyższa ocena powinna obejmować analizę, czy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje w przypadku skarżącej ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie zbadał jaka jest wysokość kapitału o charakterze rezerwowym skarżącej. Skarżąca posiada kapitał rezerwowy w wysokości [...] zł. Organ nie dokonał też wyliczenia zaliczanego do kapitału rezerwowego – kapitału aktualizacji wyceny, tzn. nie wyliczył różnicy wartości netto środków trwałych, o której mowa w art. 31 ust. 4 ustawy o rachunkowości, powstałej na skutek aktualizacji wyceny na podstawie odrębnych przepisów. Tymczasem jak wynika ze sprawozdania finansowego skarżącej za rok 2019 – w rachunku zysków i strat wykazano (strona 12 sprawozdania) aktualizację wartości aktywów niefinansowych na kwotę [...] zł. W efekcie organ nie wziął pod uwagę, że wynik finansowy skarżącej wykazany na koniec 2019 r. obciążony jest testem na utratę wartości środków trwałych, co nie jest wprost obciążeniem działalności skarżącej, a jedynie korektą związaną z audytem, wynikającą z opisanej wyżej aktualizacji. Skutkuje to powiększeniem straty skarżącej. Dodatkowo wynik ten jest obarczony przede wszystkim obciążeniami skarżącej związanymi z finansowaniem inwestycji skarżącej a nie wynika z jej operacyjnej działalności. Wskazywana przez organ administracji zakumulowana strata to wyłącznie strata bilansowa sprzed kilku lat, natomiast aktualna strata wykazywana w sprawozdaniu za 2019 r. obejmuje w dużej mierze koszty związane z aktualizacją wartości środków trwałych, która w żaden sposób nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi nie zmieniając swojego stanowiska w sprawie. Przedstawił szczegółową prezentację sprawozdania finansowego Spółki i jej pasywów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zaznaczyć, że analogiczna sprawa skarżącej Spółki była już przedmiotem rozważań tut. Sądu, a skład orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację przedstawioną w wyroku z 30 listopada 2021r., o sygn. akt III SA/Gl 860/21. Na podstawie art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 w związku z art. 31 zo ustawy COVID-19, zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz.UE.C 91 I z 20.03.2020). Zgodnie z Komunikatem Komisji UE - pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które w dniu 31 grudnia 2019 r. nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz.UE.L 187 z 26.06.2014). Również NSA wskazuje, że w przepisie art. 1 ust. 4 lit. c i pkt 14 Preambuły rozporządzenia nr 651/2014 zawarto stwierdzenie, że przepisy tego aktu nie mają zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej (por. wyrok NSA z 28 lutego 2020 r., I GSK 1315/19; LEX nr 3065441). Powyższy legislacyjny zabieg podyktowany był tym, iż art. 107 ust. 3 lit. b Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864)2 ze zm, dalej: TFUE) upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Przepis art. 15zzzh ustawy COVID-19 zawiera podwójne odesłanie, albowiem wskazując m.in., że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji. Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" odsyła dalej - do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem 2014 wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U.UE.L. z 2014 Nr 187 poz.1; dalej: rozporządzenia nr 651/2014). Rozporządzenie to zaś -stosownie do art. 288 TFUE - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W rozdziale 3 Komunikatu "Tymczasowe środki pomocy państwa" określono, że: "Poza możliwościami wynikającymi z art. 107 ust. 3 lit. c TFUE tymczasowe ograniczone kwoty pomocy dla przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji nagłego niedoboru lub nawet braku płynności, mogą stanowić w obecnych okolicznościach odpowiednie, konieczne i ukierunkowane rozwiązanie. W pkt 3.23 wskazuje się, że Komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione poniżej warunki, w tym m.in., że (lit. c) pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych (zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014) w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19 (por. wyrok WSA w Poznaniu z 8 września 2021 r., sygn. akt III SA/Po 67/21; wyrok WSA w Białymstoku z 24.11.2021 r., I SA/Bk 473/21, LEX nr 3271226). Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest uznanie, czy skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji. Dokonane ustalenia w tym zakresie determinują przyznanie skarżącej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacana składek we wnioskowanym zakresie. W świetle powołanego już art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 kwalifikacja spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej wymaga stwierdzenia, że ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat, co ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Na podstawie powyższej regulacji normatywnej organ bada sytuację ekonomiczną wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. Okoliczność ta oznacza, że wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej spółki wraz z popierającymi je dokumentami powinny zostać dostarczone organowi wraz z wnioskiem. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że prawodawca unijny w pkt 14 Preambuły do rozporządzenia nr 651/2014 jednoznacznie wskazał, że aby zagwarantować pewność prawa, należy ustanowić jasne kryteria, które nie wymagają przeprowadzania oceny wszystkich szczegółowych aspektów sytuacji przedsiębiorstwa w celu określenia, czy dane przedsiębiorstwo należy uznać za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji do celów niniejszego rozporządzenia. Kryteria te opisano w art. 2 pkt 18 rozporządzenia; gwarantują one, że wszyscy potencjalni beneficjenci będą tak samo traktowani (por. wyrok NSA z 28 lutego 2020 r., I GSK 1315/19, LEX nr 3065441; wyrok NSA z 23 października 2020 r., I GSK 281/18, LEX nr 3098169). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że w decyzji z dnia [...] r. organ wskazał, iż w złożonym wniosku w części II pkt 4.2 A skarżąca zaznaczyła odpowiedź TAK, tj. zaznaczono, że wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokość kapitału zarejestrowanego, co stanowiło przesłankę wykluczającą prawo do skorzystania z ulgi. Organ ustalił w sprawie, że skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Oparł to stwierdzenie na danych zawartych w złożonej przez skarżącą do akt sprawy dokumentacji finansowej. Wynika z niej, że na 31 października 2019 r. skarżąca posiadała: - kapitał podstawowy – w wysokości [...] zł; - kapitał zapasowy – w wysokości [...] zł; - strata z lat ubiegłych – w wysokości minus [...] zł; - strata netto – w wysokości minus [...] zł. Stosując sposób ustalania sytuacji ekonomicznej skarżącej wyznaczony w art. 2 ust. 18 lit a rozporządzenia nr 651/2014 wykonał następujące obliczenie: [...] – [...] = [...] zł. Wynika z tego, że uzyskana wartość przekracza [...] (czyli połowę kapitału podstawowego). Skarżąca podnosząc na nieprawidłowość dokonanych przez organ ustaleń, powołała się na regulację art. 31 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Wynika z niej, że powstałą na skutek aktualizacji wyceny różnicę wartości netto środków trwałych, o której mowa w ust. 3, odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny i nie może ona być przeznaczona do podziału. Kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny podlega, z zastrzeżeniem art. 32 ust. 5, zmniejszeniu o różnicę z aktualizacji wyceny uprzednio zaktualizowanych zbywanych lub zlikwidowanych środków trwałych. Różnica ta wpływa na kapitał (fundusz) zapasowy lub inny o podobnym charakterze, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zdaniem skarżącej wskazywana przez organ zakumulowana strata to wyłącznie strata bilansowa sprzed kilku lat, natomiast aktualna strata wykazywana za 2019 r. obejmuje w dużej mierze koszty związane z aktualizacją wartości środków trwałych. Przyjmując argumentację skarżącej strata netto powinna wynosić [...] zł ([...](strata netto) – [...] (aktualizacja wartości aktywów niefinanso-wych). Wówczas wartość zakumulowanych strat będzie wynosić [...] zł. Po przeniesieniu powyższych danych na wyznaczoną w art. 2 ust. 18 lit a rozporządzenia nr 651/2014 regułę ustalania, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej otrzymujemy: [...] – [...] = [...] zł. Uzyskana w ten sposób wartość przekracza [...] (czyli połowę kapitału podstawowego). Oznacza to, że na dzień wystąpienia z wnioskiem RDZ-B7 skarżącą była przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji finansowej, w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 . W tym stanie sprawy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.