III SA/Gl 866/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym datowanym z dnia [...] M.W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia [...] wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu [...] i w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto art. 220 § 1 powyższej ustawy stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sprawie bowiem, w której przedmiotem sporu jest należność pieniężna, stosownie do przepisu art. 231 wymienionej ustawy, należy uiścić wpis stosunkowy. Natomiast zgodnie z art. 214 w/w ustawy obowiązek uiszczenia kosztów sądowych spoczywa na osobie, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Dlatego też w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 ppsa). Obowiązek zaś pisemnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw, których przedmiotem są należności pieniężne. Jeżeli bowiem przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 ppsa). Należy przy tym podkreślić, że wartość tę stanowi należność główna, liczona bez należnych odsetek i kosztów z nią związanych (art. 217). Od tych pism pobiera się bowiem wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 230 i 231 zd. 1 oraz § 1 i 3 rozp. w spr. wpisu). W konsekwencji więc niedopełnienie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny pisma strony, który podlega powyżej wskazanym reżimom. W niniejszej sprawie pomimo wezwania w dniu [...] strony o uzupełnienie w/w braku formalnego wniesionej skargi, skarżący nie dopełnił powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie. Reasumując zatem powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.