III SA/Gl 897/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. M. – [...] na decyzję Dyrektora [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem sporu jest decyzja z dnia [...] r. wydana przez Dyrektora [...], którą to w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, na skutek wniosku A. M. - [...] odmówiono udostępnienia informacji publicznej o wysokości nagrody rocznej otrzymanej przez T.K. w latach 2016 i 2017 Stan sprawy jest następujący; A. M. –dalej strona, skarżący- w dniu 22 maja 2018 r. skierował w drodze mailowej zapytanie do Rzecznika Prasowego [...] o treści: " w 2017 roku najniższa kwota nagrody rocznej przyznana w [...] wynosiła 3,3 tys. zł, a najwyższa nieco ponad 15,6 tys. zł brutto. Kto otrzymał nagrodę najwyższą i dlaczego. Proszę też o wykazanie liczby nagród netto powyżej 5 tys. zł. Jakiej wysokości nagrodę otrzymała Pani T. K. w 2017 roku." Proszę też o wykaz nagród w 2016 roku, ilu pracowników otrzymało nagrody, proszę o wykazanie największej i najmniejszej nagrody oraz ile otrzymała widcedyrektor K.. Proszę też o podanie łącznej puli nagród w 2016 roku. W dniu 13 lipca 2018 roku skarżący przekazał kopię postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] roku o wpisaniu dziennika "[...]" do rejestru dzienników i czasopism pod pozycją Pr. [...] gdzie widnieje jako redaktor naczelny. W dniu [...] r. została wydana decyzja odmawiająca udzielenia żądanej informacji, która została zakwestionowana w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1059/18 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że została ona podpisana przez radcę prawnego, który w ramach swoich kompetencji ustawowych - nie będąc pracownikiem organu - nie jest osobą upoważnioną do działania w jego zastępstwie w rozumieniu art. 268a kpa. W uzasadnieniu wskazał, że ze względu na uchylenie decyzji z przyczyn formalnych, przedwczesna na tym etapie sprawy była analiza zarzutów wnioskodawcy o charakterze materialnym. Dalej organ wskazał, iż obecnie rozpoznając wniosek z dnia 22 maja 2018 r. nie może zostać on uwzględniony w zakresie w jakim dotyczy ujawnienia nagrody rocznej przyznanej T. K. w latach 2016 i 2017 ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej). Organ wskazał, iż [...]-dalej [...], organ, Dyrektor- jest samorządową instytucją kultury, wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Wydział Kultury Urzędu Miasta Katowice pod numerem [...], której działanie reguluje w szczególności ustawa z dnia 25 października 1991 roku o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ((Dz.U. z 2017 r. poz. 862). Statutowym zadaniem instytucji jest prowadzenie działalności kulturalnej w rozumieniu przepisów przywołanej powyżej ustawy. Zgodnie z art. 17 ustawy dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz. Ustawa nie reguluje zakresu zadań i kompetencji zastępcy dyrektora, odwołując się w tym zakresie do postanowień statutu, który może przewidywać utworzenie stanowiska zastępcy dyrektora (art. 15 ust. 8). T. K. była pracownikiem [...] zatrudnionym na stanowisku Zastępcy Dyrektora a zakres jej kompetencji określony był szczegółowo w regulaminie organizacyjnym. Zgodnie z jego brzmieniem (§ 8) Zastępca Dyrektora realizuje sprawy powierzone przez Dyrektora Instytucji i zastępuje Dyrektora w czasie jego nieobecności. Zaznaczył, iż przewidziana w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przesłanka ograniczenia dostępu do informacji publicznej nie znajduje zastosowania w przypadku osoby fizycznej, nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Zdaniem organu T. K. - pełniąc funkcję zastępcy dyrektora nie pełni funkcji publicznej. Wskazał, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" a w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także w innych podmiotach, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcją publiczną jest funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (tak wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1108/14, Baza NSA) co jest równoznaczne z możliwością oddziaływania na sprawy publiczne. Zaznaczono, iż jak wynika z treści ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz zapisów statutu i regulaminu organizacyjnego [...] jedyną osobą uprawnioną do działania "na zewnątrz" (reprezentacji instytucji oraz gospodarowania jej mieniem jest jej Dyrektor. Zadania Zastępcy Dyrektora mają charakter wtórny i stanowią "odbicie" zadań Dyrektora - ale wyłącznie w zakresie powierzonym. Działania te nie mają więc charakteru samodzielnego, tak w sferze realizacji zadań publicznych (prowadzenia działalności kulturalnej) jak i dysponowania majątkiem publicznym. Podejmowanie wiążących rozstrzygnięć należy do wyłącznej kompetencji Dyrektora, co wynika wprost z przytoczonym przepisów. Wobec powyższego zdaniem [...] nie można T. K. nadać cech osoby "pełniącej funkcje publiczne", a co za tym idzie nie znajdą zastosowania w jej przypadku ograniczenia odnoszące się do możliwości odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Szczególnie, że w niniejszej sprawie zapytanie dotyczyło wynagrodzenia konkretnej osoby. Rozważając możliwość udostępnienia informacji o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcje publiczne organ powinien zaś każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby której informacja ta dotyczy. A. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe rozstrzygnięcie, któremu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, dalej "udp") w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, co zgodnie z ww. przepisami winno zostać wskazane w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej; 2. prawa materialnego, tj.: a) art. 5 ust. 2, w zw. z art. 1 ust. 1 udp, w zw. z art. 9 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 8 i art. 17 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (Dz. U. Nr 114, poz. 493 z późn. zm., dalej "uopdk"), w zw. z art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240,z późn. zm., dalej "ufp"), w zw. z § 5 ust. 3 Załącznika do uchwały Nr [...] Rady Miasta Katowice z dnia [...] r. - Statutu instytucji kultury pod nazwą "[...]" (Dz. Urz. Woj. Śl. dnia [...] r., poz. [...], dalej "Statut") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż osoba zajmująca stanowisko Zastępcy Dyrektora [...] (dalej "Instytucja") nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do przeciwnego wniosku; b) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 udp poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż udostępnienie informacji publicznej o wysokości nagrody rocznej przyznanej Zastępcy Dyrektora Instytucji, p. T. K. w latach 2016 i 2017 podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, gdyż p. T. K., w związku z zajmowanym stanowiskiem nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a przez to wydanie decyzji odmawiającej udostępnienie informacji publicznej skarżącemu w powyższym zakresie, podczas gdy nie było ku temu jakichkolwiek podstaw. W konsekwencji wniósł o; uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej skarżącemu w zakresie w jakim odmówiono mu jej udostępnienia; zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone wedle powyższych kryteriów badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie można Dyrektorowi [...] orzekającemu w sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszył obowiązujące przepisy prawa. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), zwanej dalej: "u.d.i.p." lub "ustawą". W myśl art. 1 ust. 1 ww. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie nie jest sporne między stronami, że Dyrektor jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 5 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p., jako podmiot wykonujący zadania publiczne i finansowany ze środków publicznych. Sporną natomiast pozostaje kwestia, czy przedmiot żądania skarżącego stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i podlega ujawnieniu zgodnie z wnioskiem strony. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 1 u.d.i.p., informacją publiczną są między innymi informacje o podmiotach władzy publicznej, w tym majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania podmiotów publicznych, w tym: trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych, o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (zob. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c). Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 155/12 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy stwierdzić, że żądana przez skarżącego informacja o wysokości nagrody rocznej wypłacona pracownikom zatrudnionych przez podmiot publiczny – pracodawcę (w tym przypadku Dyrektora), stanowi – co do zasady – informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wynagrodzenie to pochodzi bowiem ze środków publicznych, a informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Dostrzec jednak należy, iż strona wnioskowała o udzielenie informacji przyporządkowanej do konkretnej osoby T. K. będącej pracownikiem [...], która zatrudniona jest w niej na stanowisku Zastępcy Dyrektora. W konsekwencji we wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący zwrócił się o podanie informacji ad personam, co oznacza, że pytania tam zawarte odnoszą się do sfery prywatnej osoby zatrudnionej w tej instytucji . Wobec tego rozważenia wymaga czy zrealizowanie żądania zawartego we wniosku strony z dnia 22 maja 2018 r. naruszałoby prawo do prywatności osoby fizycznej, gdzie jedynie zwolnienie z tego ograniczenie ustawowego ma miejsce, gdy dotyczy to informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Jak bowiem stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie Sądu rację w sprawie ma organ argumentując iż nie może udzielić żądanej informacji co do nagrody rocznej dla T. K. zasłaniając się przy tym naruszeniem prawa do prywatności osoby fizycznej jak i twierdząc, iż nie pełni ona jako zastępca dyrektora funkcji publicznej, co uzasadnia podjęcie w sprawie decyzji odmownej na podstawie art. 5 ust. 2, art. 16 u.d.i.p. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30) nie mniej jednak warunek w zakresie pełnienia funkcji publicznej musi być spełniony. W wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15 NSA stwierdził, iż dokonując wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy mieć na uwadze, że stanowi ono element określający relacje pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi, tj. prawem do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Konieczne jest przy tym podkreślenie, że Konstytucja RP nie daje żadnych podstaw do przyjmowania priorytetu któregoś z tych praw jako punktu wyjścia w procesie wykładni regulacji ustawowych. Zwłaszcza przyjęta w polskim porządku prawnym konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej - jako prawa o treści pozytywnej i wykreowanego przez prawodawcę, a nie prawa zadeklarowanego i prawa, które miałoby charakter prawa wolnościowego - nie pozwala traktować go jako prawa nadrzędnego w stosunku do innych praw podmiotowych. Jest to ponad wszelką wątpliwość istotne prawo konstytucyjne determinujące sposób wykładni przepisów ustawowych na rzecz zachowania, realizowania i ochrony tego prawa, jednakże w jego granicach wyznaczonych w Konstytucji RP i z poszanowaniem innych, zwłaszcza konstytucyjnych praw podmiotowych. Dopiero z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze stanowiącego, że "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (...)" wynika, że ustawodawca jako zasadę przyjął silniejszą ochronę prawa do prywatności w sytuacji jego kolizji z prawem do informacji publicznej. Jako wyjątek od tej zasady należy traktować unormowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie drugie, zgodnie z którym "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". W przypadku ww. osób prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wyjątek ten powinien być interpretowany ściśle, co oznacza, że wykładnia kategorii "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" nie może w konsekwencji prowadzić do uczynienia iluzoryczną zasady wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze. Skoro idzie o wyważenie relacji pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi konieczne jest poszukiwanie kryteriów, które będą służyły uchwyceniu granic zakresowych pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" a nie ich rozmywaniu. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Cechą wyróżniającą bowiem takiej osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W tym zaś zakresie wskazania wymaga iż jak stanowi art. 17 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej Dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz. Powyższa regulacja oznacza, iż przepis ten wprowadza zasadę jednoosobowego zarządu instytucją kultury. Zatem w zakresie zarządu i wykonywania zadań publicznych to jedynie dyrektor ma w tym zakresie kompetencje do działania, to on jedynie może podejmować władcze działanie w imieniu instytucji . Zaś statut instytucji kultury, czy regulamin organizacyjny tych kompetencji nie może modyfikować. Na zasadzie wyjątku od reguły w § 8 zastrzeżono w regulaminie organizacyjnym, iż zastępca dyrektora realizuje sprawy powierzone przez dyrektora instytucji i zastępuje go w czasie jego nieobecności . To jedynie dyrektor jako jedyny podmiot uprawniony w świetle w/w regulacji podejmuje samodzielne działania w zakresie realizacji zadań do które instytucja jest powołana – działalność kulturalna jak też dysponuje majątkiem publicznym. W tym bowiem zakresie zaciąganie w imieniu instytucji kultury zobowiązań o charakterze finansowym wymaga jedynie działania tej osoby i nie jest dopuszczalne współdziałanie innych osób przy przykładowo kontrasygnacie ze strony głównego księgowego. W § 8 regulacji regulaminu w sposób enumeratywny określono zakres czynności do jakich dokonywania jest uprawniony zastępca dyrektora. Wskazano bowiem, iż zastępca dyrektora uczestniczy w kierowaniu działalnością Instytucji w ramach podziału kompetencji, a w szczególności: 1) nadzoruje i koordynuje pracę komórek organizacyjnych bezpośrednio podporządkowanych w zakresie realizacji zadali statutowych Instytucji. 2) prowadzi w imieniu Instytucji negocjacje z partnerami krajowymi i zagranicznymi. 3) opracowuje program Instytucji obejmujący wydarzenia regionalne, ponadregionalne i międzynarodowe, 4) koordynuje współpracę Instytucji w Sieci Kreatywnych Miast UNESCO. 5) nadzoruje proces promocji Instytucji oraz komunikacji z mediami i publicznością. 6) nadzoruje opracowywanie materiałów do projektu planu finansowego Instytucji w części wynikającej z podziału kompetencji, 7) nadzoruje monitoring Strategii Rozwoju Kultury K. 8)) udziela informacji publicznej w zakresie działalności merytorycznej i programowej Instytucji. 9) nadzoruje prowadzenie badań w zakresie kultury, 10) koordynuje współpracę z instytucjami kultury, sektorem organizacji pozarządowych, animatorami kultury-, grupami nieformalnymi i innymi podmiotami, 11) nadzoruje przygotowywanie raportów i analiz dotyczących stanu kultury, konkretnych zagadnień związanych z życiem kulturalnym miasta i jego mieszkańców, 12) nadzoruje i koordynuje prowadzenie badania wpływu programu Instytucji oraz innych działań kulturalnych na sferę gospodarczą i społeczną miasta, a także potrzeb mieszkańców miasta i regionu dotyczących kultury. 13) nadzoruje i koordynuje tworzenie baz danych dotyczących kultury oraz monitoruje strategię rozwoju kultury 14) koordynuje i nadzoruje prowadzenie szkoleń, organizacji konferencji i innych wydarzeń o charakterze edukacyjnym i szkoleniowym, w szczególności dla przedstawicieli sektora kultury. Jednak ten zakres czynności nie oznacza prawa dla zastępcy do dokonywania władczych samodzielnych decyzji, zastępca dyrektora w osobie T. K. nie ma władczego, decyzyjnego wpływu na sferę publiczną. Nie jest umocowany do reprezentowania instytucji kultury na zewnątrz. To zaś, iż zastępca na mocy Regulaminu w razie nieobecności dyrektora instytucji zastępuje go nie może mieć przesądzającego znaczenia dla przypisania T. K. jako zastępcy dyrektora pełnienia przez nią funkcji publicznych. Jak wskazał NSA w wyroku z 9 czerwca 2017 o sygn. akt I OSK 2130/15 jako kryterium służące uchwyceniu granic zakresowych pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" należy przyjmować kryterium bezpośredniości oddziaływania działań podejmowanych w ramach instytucji publicznej wpływających na sytuację prawną innych osób, w czym mieszczą się zwłaszcza co najmniej wąskie kompetencje decyzyjne. Bezpośredniość – zgodnie z językowym znaczeniem tego słowa przyjmowanym w języku polskim - oznacza działanie "bez pośrednictwa kogokolwiek, czegokolwiek, wprost" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 51). Oznacza to, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, pozostają działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób. Nie pozwala to osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji powyższego skład orzekający w sprawie stanął na stanowisku, iż zastępca dyrektora w [...] T. K. takie stanowisko w strukturze instytucji publicznej o charakterze pomocniczym, doradczym, pełni co oznacza, iż nie udzielenie żądanej informacji jest prawidłowe. Nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 ustaw w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w decyzji podania imion, nazwisk i funkcji osób które zajęły stanowisko wyrażone sporną decyzją w sytuacji, gdy dane te widnieją w jej treści, a z akt sprawy wynika, iż L. K. jako pracownik [...] na mocy upoważnienia z dnia 1 sierpnia 2019 roku został umocowany do załatwiania spraw z zakresu informacji publicznej, w tym do udzielania tych informacji lub odmowy udzielenia w formie decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.