III SA/Gl 898/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] K. R. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Gliwicach na "decyzją" Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr orzeczenia [...] z dnia [...] w sprawie choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). W myśl art. 85 tej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Stosownie do brzmienia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność organów w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Przyjdzie wskazać, że skarżąca nie zaczepia żadnego aktu podlegającego kontroli sądowo administracyjnej. Przedmiotem skargi jest negatywne orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w sprawie choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy nie jest organem administracji, którego orzeczenia podlegają ocenie legalności sprawowanej przez ten Sąd. Postępowanie w sprawie chorób zawodowych reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132, poz.1115) Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia rozstrzyga w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika, że dane zawarte w orzeczeniu lekarskim wydanym przez uprawnione jednostki medyczne, zgodnie z § 5 i § 6 cytowanego rozporządzenia, stanowią wyłącznie materiał dowodowy, będący podstawą do wydania decyzji. Również odrębny tryb weryfikacji i uzupełnienia orzeczeń lekarskich przewidziany w § 7 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia, którego celem jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wydanie zgodnej z przepisami prawa decyzji, przesądza o jego charakterze jako dowodu w sprawie. Powyższe potwierdza utrwalony w orzecznictwie pogląd, który nie traci swojej aktualności po rządem omawianego tu rozporządzenia, że orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1998. sygn. akt II S.A./Wr 1452/97 z dnia 19 lutego 1999 r., ONSA 2000/2 poz.63). Bez orzeczenia lekarskiego organ administracji (państwowy inspektor sanitarny) nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Należy również podkreślić, że w świetle regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1998 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) orzeczenia uprawnionych jednostek diagnostycznych (§ 7 rozp.) stanowiły tak samo wyłącznie niezbędną przesłankę (warunek), od istnienia której zależało wydanie decyzji przez organy inspekcji sanitarnej (§ 8 i § 10 ust. 1 tego rozporządzenia). Wobec powyższego należy stwierdzić, że działania organów administracji publicznej podlegające kontroli sądowej w świetle wskazanych regulacji prawnych wynikają zatem wyłącznie z decyzji państwowego inspektora sanitarnego, a nie z orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie to jest, jak wskazano wyżej, tylko jednym z dowodów, który w toku postępowania w sprawie o stwierdzenia choroby zawodowej podlega ocenie na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego. Orzeczenia lekarskie wydawane w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie mogą zatem samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym, gdyż ich przeznaczenie jest ściśle i wyłącznie związane z wydaniem decyzji. Wobec tego kontroli sądu podlegają wyłącznie decyzje o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia choroby zawodowej wydane przez właściwy organ inspekcji sanitarnej. Na marginesie należy zauważyć, że strona zaskarżyła decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., która podlegać będzie odrębnemu rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy) Zatem mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. sz.d